{"id":15759,"date":"2020-06-12T19:51:45","date_gmt":"2020-06-12T17:51:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15759"},"modified":"2020-06-14T10:31:58","modified_gmt":"2020-06-14T08:31:58","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-tot-waar-of-tot-wie-brengt-dit-nummer-u-trofee-op-pomgedichten-dit-weekend","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/06\/12\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-tot-waar-of-tot-wie-brengt-dit-nummer-u-trofee-op-pomgedichten-dit-weekend\/","title":{"rendered":"Cartouche wint de enige echte virtuele – en tot waar of tot wie brengt dit nummer U – trofee op pomgedichten dit weekend – Ien Verrips en Petra Maria zilver, brons voor Rik van Boeckel"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
prachtige gedichten deze week bij een bijzonder bezongen thema. voor uw webmaster sprongen drie gedichten eruit. bijzonder van eenvoud, van taalkracht en van en in beschreven romantiek. alle dichters bedankt voor het prachtige werk. maar de metalen moeten verdeeld tussen Cartouche, Petra Maria en Ien Verrips. ik zeg goud en 2x zilver – doen we brons voor Rik van Boeckel. onder de gedichten de verantwoording. te mooi om waar te zijn de po\u00ebzie deze week. de winnaars van harte.<\/strong>


Petra Maria: maar dat is nu die berg geluk<\/strong>
Anne Borsboom: Doe de deur dicht in het donker draag je geen groen<\/strong>
Frans Terken: dat dit zoveel meer is dan nu<\/strong>
Rik van Boeckel: ligt weemoed in stenen verborgen<\/strong>
Ien Verrips: het is zo goed jouw naam te horen<\/strong>
Erika de<\/strong> Stercke: was je maar dichtbij<\/strong>
Anke Labrie: onverwacht een flard muziek of een lied dat ze altijd<\/strong>
Peter posthumus: Jij met je rompertje<\/strong>
Cartouche: hoe onbevangen, hopeloos jong we waren<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

Lucia<\/strong>

Ach ja – weet je nog- toen we botsten
om het hardst tegen elkaar op de kermis
wij samen de roos probeerden te vangen
met een zuurstok en twee suikerspinnen na
 
je me deed oprichten, de pluim voor je ving
hoe onbevangen, hopeloos jong we waren
een paar uur, dagen een heel leven scheen
en  tijd , gaten ging slijten in ons beiden
 
we uitvlogen en de einder zochten tot
de maat der dingen begon te wringen
onze voet de Italiaanse laars ontgroeide
ging knellen en Mephisto het overnam
 
het pad van voortgang en aanpassing
ik nooit vergeten zal hoe jij, Lucinda
me het licht liet zien- je stralende blik
in de rups van die pre-coronatijd toen
 
afstand nog compleet ondenkbaar
ik nooit vergeten kan \u2013 elk jaar opnieuw
hoe de zomer \u2013 zij het in semi-lockdown
ons om een nieuwe kermis roepen  blijft
 
140620
Cartouche

–>
Cartouche waagt zich aan een gedicht van het licht. keurig 20 regels in het cartouche gelid gegoten. en ach ja ik herinner me ook de kleine kermis, de gevangen pluim bij het rondgaan. de kaneelstok en de suikerspinnen. hij kan het wel hoor cartouche. bijna zeg je dat na zo een eerste strofe wel een liedje gezongen kan worden. en c de pirate zingt dan ook dat liedje. hoe hopeloos jong, en hoe de tijd gaten deed slijten in de geliefden van weleer. mijn romantische hart slaat op hol – het is die jeugdliefde – elke jeugdliefde die hier wordt geraakt. in ons allemaal gesleten en dat Cartouche er verlichte woorden van liefde aan geeft.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\n