{"id":16134,"date":"2020-08-21T14:33:42","date_gmt":"2020-08-21T12:33:42","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=16134"},"modified":"2020-08-22T21:34:44","modified_gmt":"2020-08-22T19:34:44","slug":"berlijn-item-met-gedichten-van-jolies-heij-frans-terken-de-jonge-martin-aart-wibo-kosters-pom-wolff-en","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/08\/21\/berlijn-item-met-gedichten-van-jolies-heij-frans-terken-de-jonge-martin-aart-wibo-kosters-pom-wolff-en\/","title":{"rendered":"Berlijn item met gedichten van Jolies Heij, Frans Terken, de jonge Martin Aart, Wibo Kosters, Pom Wolff en… Petra Maria, en… Rik van Boeckel, en… Anke Labrie"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
een U Bahn door uw woning? of door uw kelder? roept u maar – in Kreuzberg Berlin is alles mogelijk – deze week geen zondagochtendwedstrijd – wel de uitnodiging om uw berlijn gedicht toe te voegen aan dit Berlijn item. <\/strong>stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.<\/em>


Berlijn<\/strong>
\u00a0
er was vast een ramp gebeurd
mijn moeder huilde nooit
\u00a0
haar lievelingsbroer
zou ze nu nooit meer zien
voorgoed achter die muur
\u00a0
mijn vader troostte haar
hij was een optimist
(helaas heeft hij de sloop
niet meer meegemaakt)
\u00a0
en ik\u00a0 had geen benul
een onbekende oom
alleen wat anekdotes
uit haar kindertijd
en een gemeden onderwerp
hij was vast \u2018fout\u2019 geweest dacht ik

wat later op de dag
kwamen pas mijn vragen
en vage antwoorden alsnog
iets met Franco
\u00a0
vanaf die dag had ik een held als oom
\u00a0
anke labrie


————–

de oude dame in Berlijn<\/strong>

Berlijn is vrij en zij ook
haar gezicht spreekt
van verhalen
niemand kijkt nog mee
haar gedachten zijn de hare

ze wijst de weg en glimlacht
we hoeven niet de vragen
naar haar kant van de stad
van de muur
ze fonkelt van het leven

jaren later nu
denk ik aan haar
de zekerheid in haar ogen
dat het nooit nooit
nooit
nooit meer

dan daagt het besef
waar en wie ze ook is
deze dag, deze stad
ze loopt er
met opgeheven hoofd

helemaal vooraan

petra maria
<\/strong>
—————–
\"Deze
hoi pom
kijk ik op de site tref ik daar allemaal gedichten over mijn geliefde berlijn aan; dan mag ik natuurlijk niet achterblijven….



berlin alexanderplatz

in deze krater dit huis
zonder dak dit uurwerk
zonder wijzers deze gevangenis
zonder muren deze toren
zonder kraaienest deze grond
zonder littekens deze pleisterplaatsen
zonder vuur deze muren
zonder oren deze kamers
zonder ogen deze dagen
zonder uur deze nachten zonder spiegels
alleen het zwart van het achterhoofd
deze ogen zonder blik

waar vind ik jou, mijn biberkopf?


Jolies Heij



\"\"
———-


berlijn \u2013 oberbaumbr\u00fccke


Iemand bedacht zeven manieren om een rivier
over te steken en maakte daar werk van

in mijn dromen kruip ik elke keer
uit een nat pak over een vloer van beton
om het angstzweet van het lijf te spoelen

de kou walst in brokken door me heen
alsof het resten van de muur zijn
waar ik onafgebroken tegenaan loop

zonder brug is geen andere kant te bereiken
het water kruist de weg in een schuimende goot

in alle gaten aan de overzijde zoek ik een lief
kniel neer om in kleine letters op de muur te lezen
\u201csie blickt aus dem Fenster w\u00e4hrend in ihrem R\u00fccken die
letzten Blaschen des Seifenschaums zitternd vergehen\u201d

mag ik er een in mijn hand vangen
om haar te bewaren die onze ruimte bewaakt


Frans Terken



————-

<\/strong>
Over het Berlijn van de Liefde.

Liefde was ver te zoeken
dicht bij onze muur stonden
we te lezen over de zones
van het geheel aan ons
gewijde westen.

Aan de andere kant
was een verloren
ruimte. We aten
daar. Luisterden
naar de verhalen maar
werden verliefd
op het serveerstertje
dat onze ogen stal
en vragen stelde
hoe het was
zoals ze wist dat het
toch zijn zou moeten
om niet te hoeven
fluisteren
behalve in het oor
van je geliefde.

Zijdezacht gaf ik haar
antwoord. Ze belandde
op mijn bord. We kusten
in vrijheid ik lustte haar

als parelhoen in wijnsaus
We rekenden nooit af.

Hoeveel is genoeg voor liefde,
wat maakt ons nog vrij

de eeuwen nestelden in jaren.

jassen hielpen ons
in de regen.

In negentiennegenentachtig
kwam je vrij. Moeder was je
en prachtig. De wereld
was een open wond
die heelde.

Ik zag je terug in alle
beelden, we kusten
door de schermen heen.


Martin Aart de Jong<\/strong>



————–
\"Deze


Todesfuga der Liebe

10 jaar later:
verwacht je ergens te zien
tussen wodkagrauwe Krakauhoeren,
misschien nog rooted to the spot bij Checkpoint Charlie.

maar er zijn alleen ex-Stasimannen\/vrouwen
met koolsoep achter hun oren, die
graag een brokje echte muur verkopen.
het gefotokopieerde certificaat van echtheid
betekent dat het geciseleerde stuk beton in de kofferbak
van de Lada nooit jouw gezicht kan hebben.

opzichtige flashback:
de Ghanees die je koffers verbasede onder een brug
vond je authentiek,
dat was de grote stad.
ik voorzag dat je romantiek mijn Weltschmerz aan zou tasten
en liet je achter bij een groep Japanners.
heb je lang op me staan wachten?


Wibo Kosters



\"\"————-<\/strong>

Pom, nu in Geer, Belgi\u00eb, na mijn tijd in de Vogezen en Normandi\u00eb reis ik door jouw thema in gedachten van Parijs naar Berlijn. Want als je echt reist kun je ook nog in gedachten reizen. Groeten uit Geer van Rik\u00a0
<\/em>

Reis van Parijs naar Berlijn<\/strong>


Van Parijs naar Berlijn
is het moment van ontelbaar zijn

onzichtbare muren in de tijd verzonken
laten woorden dansen in vrijheid

van Centre Pompidou naar Berlin Alexanderplatz reist de tijd zo vrij

standbeelden van Marx en Engels
verbeelden het ommuurde verleden

Kreuzberg en Montmartre dansen
zichtbaar op ritmes van culturen

graffiti kunstenaars bevolken het oosten
met spoed na de Grote Val

de brokstukken van het verleden
opgestapeld in de krochten van wat viel

zo dendert de reis door de ziel
zo spelen de steden met de tijd.


Rik van Boeckel
22 augustus 2020

————



berlijn de bar het blonde meisje<\/strong>


daar vielen doden voor in mijnen
ze groeven gaten in de grond
moesten naar beneden toe
om zwart te worden
loon naar werken longenstof
weet je nog wat kolen zijn
sommige als eieren
en deftig heette antraciet
dat grijs zag je elders niet

\u00e9n kolenbrander baadde zich raakte aan haar l\u2019occitane
na elke werkdag opnieuw in lavendel van provence

een oude film met ratelbeelden
op een rood fluwelen bankje
berlijn de bar het blonde meisje
wafelhaar en alle warmte antraciet
geluid van schillenboeren
houten wielen hoe ver terug –
heffen wij de hel voor even op
laten we hem maar kolenbrander noemen
noemen we haar zijn antraciet


pomwolff
\"\"







<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t