{"id":16421,"date":"2020-09-25T00:00:00","date_gmt":"2020-09-24T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=16421"},"modified":"2020-09-24T23:40:53","modified_gmt":"2020-09-24T21:40:53","slug":"yvonne-koenderman-terwijl-ik-dit-schrijf-besef-ik-dat-mijn-haren-sneller-zullen-verdwijnen-als-de-bladeren-van-de-bomen-voor-ons-huis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/09\/25\/yvonne-koenderman-terwijl-ik-dit-schrijf-besef-ik-dat-mijn-haren-sneller-zullen-verdwijnen-als-de-bladeren-van-de-bomen-voor-ons-huis\/","title":{"rendered":"Yvonne Koenderman: ‘Terwijl ik dit schrijf besef ik dat mijn haren sneller zullen verdwijnen als de bladeren van de bomen voor ons huis…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
pomgedichten punt nl is vanaf nu op de vrijdag een beetje Yvonne Koenderman-dag. ik heb Yvonne uitgenodigd om de vrijdag voor haar rekening te nemen – en als ze wil en\/of in staat is om ook over haar ziekte te schrijven. en ze doet het! u begrijpt hoe trots ik ben om de levenslustige en moedige Yvonne Koenderman het woord te mogen geven.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"


De nazomer is een alchemist…
je ziet in het verloop van de dag het lood in goud veranderen.
<\/strong>
Terwijl ik dit schrijf besef ik dat mijn haren sneller zullen verdwijnen als de bladeren van de bomen voor ons huis. Deze week was een achtbaan die begon op vrijdag, waar mijn vriendelijke leuk ogende hematoloog ( ja, ik moet toegeven, ik heb wel eens over hem gefantaseerd) even duidelijk maakte dat de tijd van wait and see voorbij was. Ik wist het, je kent je eigen lichaam het best, maar manlief en dochter vielen in een dieper gat dan dat ik vallen kon. De prognose, een levensverwachting van vijf jaar maakte het niet beter. Nadat ik ergens op sociale media liet weten dat buiten het ziekenhuis mijn dochter en ik keihard schreeuwden dat het kut was om elkaar daarna lachend in de armen te vallen, deels door de zenuwen en deels door de blikken om ons heen, was daar ineens de mail van Pom.
“Dag yvonne, ik las je update en je gevoel bij de dingen. misschien is het een idee om elke week – bijvoorbeeld vrijdags – een tijdlang –  te berichten op mijn site over je gevoel, je gedachten, of juist het verdringen van die – in een klein bericht, of groter, een column of in een meer po\u00ebtische tekst – ik lees je graag terug.”

 Leuk, hoe kon ik daar nu nee op zeggen?
Dus helaas, jullie moeten het de komende tijd doen met mijn kankerverhalen op vrijdag, want zo’n  schrijfster, po\u00ebet ben ik niet, hooguit iemand die zich niet binnen 5 jaar van deze aardkloot ziet verdwijnen.

De week was er een vol ziekenhuis gebeuren.
Gesprekken, beenmerg, botpunctie  en de imuum en chemo op misschien wel een van de meest vergankelijke afdelingen in het ziekenhuis. De een voor groot onderhoud, even  bijtanken en de jongste en meest lachende een  mooie meid  die als het meezit nog een jaartje heeft en wil knallen zolang het kan. Daarnaast is er Ren\u00e9, 1 jaar jonger dan ik en een verdomd knappe vent om te zien, een beetje dat ruige en lak hebben aan. Dacht kerngezond te zijn, totdat hij binnen drie dagen een dwarslaesie had en nu dus dat godverdomde half jaar wat hem gegeven is zo goed mogelijk wil benutten. We hebben net de gordijnen tussen het bed dichtgetrokken. ” De liefde is over” , brulde hij over de zaal “Ze heeft een man!”. ” Die kan daarmee wel leven” riep ik er achter aan, waarop hij bulderde van het lachen vanachter het gordijn. Hij moest eens weten.
De avond valt snel als een donzen donkere deken en ergens achter de flat, de bomen en de kabbelende IJssel ligt de warmte van het thuis.


\"Deze
“Ja, zo is het ook.
Als jij er niet bent
wil ik praten als ik kan
even stilstaan
leunend tegen de boom
en vertellen hoe het gaat”

Jouw zachte woorden
terwijl we stilstaan bij
een graf uit 1943 met
simpele tekst
” jouw liefde in mijn hart
gaat de dood voorbij”

Ik heb nog geen plannen
zeg ik terwijl je licht
knijpt in mijn hand.
Langzaam lopen we verder
de dood voorlopig achter latend.
Jij wortelde dieper dan ooit.

Yvonne Koenderman<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t