{"id":16525,"date":"2020-10-09T22:50:40","date_gmt":"2020-10-09T20:50:40","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=16525"},"modified":"2020-10-11T10:19:18","modified_gmt":"2020-10-11T08:19:18","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-jouw-warmte-wil-ik-heel-graag-wonen-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/10\/09\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-jouw-warmte-wil-ik-heel-graag-wonen-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Cartouche wint de enige echte virtuele – in jouw warmte wil ik heel graag wonen – trofee op pomgedichten!"},"content":{"rendered":"\n

ik kan vandaag niet om onze CARTOUCHE heen – de titel al zo ontstellend over de top en dan dat einde van het gedicht  ook nog eens daar helemaal overheen<\/p>\n\n\n\n

om zo voor altijd een \u2013 onderkomen
grootser dan de kathedraal van Palma
hoogstaander en \u2013 zomerser dan
een Spaanse zon, een Mallorcaanse
 
aan jou alleen,cari\u00f1o, mi amor
 <\/em><\/p>\n\n\n\n

ja dat moet dan wel een lieverd zijn geweest – ze zijn nogal hoog die kathedralen – als ze niet affikken en zonniger dan de spaanse zon lijkt me zeker ook behoorlijk zonnig -deze overdrijving heeft natuurlijk niets met de gevraagde eenvoud te maken maar Cartouche weet als geen andere dichter  waaraan gestorven kan worden – en dan wordt er ook gestorven!<\/p>\n\n\n\n

\u2018Nu weet ik waaraan te sterven\u2019 <\/strong>de titel en op de een of andere manier neem ik Cartouche vandaag niet kwalijk wat ik andere dichters wel kwalijk nam. een titel of een beginstrofe die alles al weggeeft \u00e9n regels die ver buiten de eenvoud reiken. de poes van Roop geeft een instemmend likje. dan zal de inconsequentie mij wel worden vergeven. Cartouche van harte – dank aan alle dichters voor het insturen – voor jullie mooie liefdes op een zondagochtend in oktober.

<\/p>\n\n\n\n

\"\"

\u00a0
Terug van een verbazend verblijf in mallorcaanse zon wil ik me nu uit een \u2018zeer aangeraden\u2019 quarantaine bevrijden door middel van dit samen schrijven
\u00a0
u weer onder ogen te komen
en op te gaan in onze dromen
\u00a0
Cartouche<\/em>


Nu weet ik waaraan te sterven<\/strong>
\u00a0
Elkaar
blijvend in de ogen kijken- \u00e9\u00e9n hand
op je slaap, een vinger op je lippen
de andere op je heup, een schap
hoe tastbaar warm een land
zonder vulkaan erbij kan liggen, hoe
hemelblauw een laken iemand plooien kan
een zee woordenloos zacht en kalm
als middelland houvast te geven weet
\u00a0
aan een tweetal
dat elkaar alleen beweegt als een
kader door stil te blijven, verluchtigd
liggen zonder preroga- of preservatief
gewoon neoklassiek – conservatief
om zo voor altijd een \u2013 onderkomen
grootser dan de kathedraal van Palma
hoogstaander en – zomerser dan
een Spaanse zon, een Mallorcaanse
\u00a0
aan jou alleen, cari\u00f1o, mi amor
\u00a0
10-10-2020
Cartouche


–>
ja deze droom is ook onze droom – de titel meteen al heerlijk over de top – lees ik nou schap of lees ik nou schaap in de derde regel – hoe dan ook – Cartouche weer terug op het oude honk. en we zullen het weten ook. meneer de dichter is er even tussenuit geweest – corona en soa proof zijn dromen – als ik al die wilde toestanden hier in zijn gedicht goed heb begrepen. laat ik zeggen voor die titel alleen al val ik als een blok.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Anne Borsboom in het huis waar ze graag is<\/li>
  • Rik van Boeckel langs een golvend zingende gracht<\/li>
  • Petra Maria over wat liefde is<\/li>
  • Babak Er zijn mensen die de liefde begrijpen.<\/li>
  • Jacob de Bruin – zeg maar niets droom of vergeet<\/li>
  • Vera van der Horst – hier zijn we als de aarde wegdraait van de zon<\/li>
  • Frans Terken tegen het ongewisse van de nacht<\/li>
  • Ien Verrips knipoogt naar haar poes<\/li>
  • Jako Fennek aan de gloed van haar wezen<\/li>
  • Cartouche grootser dan de kathedraal van Palma … mi amor<\/li>
  • Anke Labrie – hij brengt haar aan zijn arm weer terug<\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"

    wie wint de enige echte virtuele – in jouw warmte wil ik heel graag wonen –  trofee op pomgedichten?
    de weekendwedstrijd op de pom houden we van de eenvoudige eenvoud. gewoon iets moois tussen twee mensen. en van dat mooie willen we heel graag weten en lezen in deze barre tijden. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>
     


    wat is het toch dat deze stem
    ongeacht welk woord van elk woord
    weer warmte maakt

    echt mooi
    hoeft niet beschreven
    is in zich mooi geweten en gekend

    pom wolff<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    het huis waar ik graag ben
    het huis waar beesten het hek horen
    want dacht u
    dat ik een andere kant kies
    als ik bij mijn beesten wil zijn?

    Anne Borsboom
    –>
    het huis waar ze graag woont waar ze zo graag verblijft. die mooie tweede regel. daar dus. een bijzondere benadering van het thema – bij de beesten – een mooie opening van de weekendwedstrijd op pomgedichten – deze week met een keur aan gedichten – we willen van  de warmte lezen, we willen van de eenvoud lezen en we willen van het mooie heel veel deze week.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Goedemorgen Pom, vanuit mijn huis aan de Oude Rijn in Leiden mijn bijdrage. Groeten Rik


    Het huis van ritmes <\/strong>

    Warm tussen de snaren
    mooi boven de vellen
    dromend onder melodie\u00ebn

    in het huis van ritmes
    wandel jij door de kamer
    zo jij mijn hart behaagt

    de dag begint met de wind
    langs ramen van zoete gedachten
    langs een golvend zingende gracht.


    Rik van Boeckel
    10 oktober 2029

    –>
    een mooie beschrijving een mooie gracht en zoals de tweede persoon hier door de kamer wandelt zo wandelen er weinig – ik vind die derde strofe ver boven de andere uitgaan – die golvend zingende gracht verovert mijn hart – drie heerlijke regels in die laatste strofe – de eerste twee strofen halen dat beeldende nivo niet.

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    er blijft nog wat
    tussen ons
    onbesproken

    net als ik besef
    wat jouw ogen
    ooit beloofden

    misschien
    als we hier blijven
    geen eiland is
    immers ver genoeg
    geen herfstdag stiller

    misschien dan
    weet je pas
    weet ik nog
    wat liefde is

    petra maria

    –>
    ja de parlandostijl bevalt mij zeker wel maar ook hier – net als bij rik – is de kracht van de ene strofe veel krachtiger dan de andere. de voorlaatste met die herfstdag met dat eiland – die strofe mag blijven. de andere vallen dan toch een beetje weg. (in het niet) – met name de eerste twee.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Er zijn mensen die de bossen begrijpen. Ik heb er achttien jaar over een tuintje gedaan. Ik kwam niet verder dan de jasmijnen. Zelfs de olijvenboom leek een bijzaak.


    Er zijn mensen die de bergen begrijpen. Ik was acht jaar lang met \u00e9\u00e9n en dezelfde berg bezig. Elke dag ontdekte ik iets nieuws: een onverwacht paadje.


    Er zijn mensen die de zee\u00ebn begrijpen. Ik voel enkel angst bij het zand dat een voorbode is van een waanzinnige, onvoorspelbare, bewegende grootheid.


    Er zijn mensen die de steden begrijpen. Ik ben, drie\u00ebndertig jaar, blijven hangen in een bevrijdend zomerbriesje op een pleintje in een buitenwijk van een stad die niet meer bestaat.

    Er zijn mensen die de rivieren begrijpen. Ik ben niet verder gekomen dan een plasje
    smeltwater in het noorden van een stad, in het zuiden van een berg, twee uur rijden van een tuintje, honderden kilometers verwijderd van welke zee dan ook.


    Er zijn mensen die de liefde begrijpen. Ik ben niet verder gekomen dan hoe je naar me keek.
    Hoe ik jou in mijn ogen ving.

    Babak


    –>
    een heel verhaal – de verkleinwoorden storen mij – ‘paadje, briesje – plasje’ – die hoeven niet. wat mij betreft  – maar de prachtige opbouw in dit proza gedicht  is van grote klasse om die laatste regel van de ultieme eenvoud glans te geven: \u2018Er zijn mensen die de liefde begrijpen. Ik ben niet verder gekomen dan hoe je naar me keek.\u2019 ja dat is prachtig, prachtige eenvoud krachtiger dan alle bijeen geschreven bossen en bergen, rivieren en zee\u00ebn bij elkaar. ik heb het natuurlijk hier wel over een geschreven versie van het gedicht – ik kan me voorstellen dat in een mondelinge performance de herhalingen met – er zijn…- een prima uitwerking op een luisterend publiek hebben\/ kennen. en zeer krachtig overkomen. dit als toevoeging.

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    doe maar niet
    zeg het niet
    of je het weet
    weet ik niet
    je weet het niet h\u00e8

    zeven letters lang
    weet je
    tussen spaties
    weet je niks
    dat wist je toch

    doe het niet
    zeg maar niets
    droom of vergeet
    simpelweg weet
    heel even zeven letters die

    —
    jacob de bruin, 2020\/10\/10



    –>
    het lijkt me toch een particulier gesprek waar wij op de vroege zondagochtend in verzeild zijn geraakt. ik moet aan Roop denken die hier op de pom ook wel recensies schreef bij de ingezonden werken. soms liet ie zijn kat op draven en dan liet ie vervolgens die kat een paar regels miauwen. dit is een gedicht voor die poes. voor die texelse poes.

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Vanzelfsprekend
    <\/strong>
    Er was in mij een plaats
    het denken voorbij
    nog voor het voelen
    door niemand ooit ontdekt
    en ineens liep jij daar rond

    Dit is onze ziel, bezwoer je me
    hier zijn we als de aarde 
    wegdraait van de zon
    daar maken we van
    woestijnzand water

    Vera van der Horst


    –>
    heel mooi heel gevoelig ook – maar van de eenvoud is hij<\/strong> niet met zijn bezweringen – hij lijkt me w\u00e9l liefdevol. hij kan ook mooi spreken door de hand van dichteres die hem wellicht mooier van taal laat zijn dan ie in werkelijkheid is en\/of later bleek. maar dat hij daar heeft rondgelopen in alle warmte van vera\u2019s beminnelijkheid zoveel is wel zeker – weten we als lezers nu.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Dichter bij de nacht<\/strong>

    Als ik op weg naar slaap
    afgemat wegzak
    dicht jij het zwarte gat

    twee warme handen achter me
    die me stilzwijgend vasthouden
    een stevige steun in de rug

    om tegenaan te leunen
    een blok tegen het donker

    tegen bodemloos vallen
    het ongewisse van de nacht


    \u00a9 FT 10.10.2020

    –>
    met frans in een kort gedicht de nacht in. het mooie ongewisse van de nacht verdient eigenlijk nog een paar mooie regels extra om bij weg te dromen – wat mij betreft mag het gedicht beginnen bij de laatste strofe.
     
    tegen bodemloos vallen
    het ongewisse van de nacht
    twee warme handen achter me
    die me stilzwijgend vasthouden

    <\/em>
    en dan door – dat we het nog niet weten – dat die handen ons ook aanraken als lezer –
    in het gedicht is de oplossing te snel – meteen al – door de dichter gegeven.
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    als Penelope
    omringd door hunkering
    aanbidders, minnaars, vrijers druipen af
    alsof ze wacht
     
    als Maria
    liefdevol haar man en kinderen
    gevoed en grootgebracht
    dan is het op
     
    als Eva
    in het paradijs
    een tuin van  list en lust
    ze knipoogt naar haar poes
     
    als Zij
    hem  binnenlaat
    denkt ze te weten wat ze doet
    ze lacht

    Ien Verrips


    –>
    wat is dat toch vandaag dat ik liever alleen de laatste strofen lees in de toegezonden dichtwerken. geldt ook voor Ien. als – als-  als – het is TE gezocht allemaal (\u00e9n te voorspelbaar) – en natuurlijk dichteres weet het gezochte best te vinden. maar we willen als lezer verrast worden:
     
    als Zij
    hem  binnenlaat
    denkt ze te weten wat ze doet
    ze lacht

    <\/em>
    dit is een heerlijk mysterieus begin van een gedicht. ik heb het natuurlijk hier wel over een geschreven versie van het gedicht – ik kan me voorstellen dat in een mondelinge performance de herhalingen met als-als-als een prima uitwerking op een luisterend publiek hebben\/ kennen. dit als toevoeging.
     
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Dag Pom,
    Vandaag op tijd en niet de laatste. Miracle! Warmte, mooi thema in een tijd dat het menselijke ego\u00efsme grenzeloze proporties aanneemt.
    Heb het goed en een fijn weekend nog.
    Groet van Jako<\/em>
     
     
     
    gloed<\/strong>
     
    je keerde terug in tijden
    van lange nachten en korte dagen
    legde de weg af
    langs kim en heuvelrug
    we draaiden om je heen
    als een verlegen kind
    om moeders rokken
     
    als de bolster om een vrucht
    sloeg je in de zoelte van de zomer
    je armen om mijn lijf
    liet me verkwikken
    aan de gloed van je wezen
     
    jako fennek
    –>
    zo dat is me wat. het woord zoelte opgezocht .. en\u2026. het \u2026. bestaat! (vrij naar – en hij staat!) – heel leuk gedicht  – maar mij net te hoogdravend om mij helemaal te veroveren (\u2018kim en heuvelrug\/ gloed van je wezen\/ bolster vrucht\u2019) – de eenvoud verlangt ietsje minder jako – maar jou gun ik wel de gloed van haar hele wezen hoor- doe ik haar haar hele hebben en houden er nog bij. heb een fijne zondag!
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    waarom zo weinig opgeslagen
    geen zonnestraal of stukje blauw
    alleen maar mist en schemering

    ze schuilen samen voor een regenbui
    hij wrijft haar warm wanneer ze huivert
    en brengt haar aan zijn arm weer terug

    ze lust wel thee met melk en suiker
    de thermostaat zet hij wat hoger
    voordat hij haar voor gaat lezen

    na het eten wil ze graag meteen naar bed
    hij stopt haar in en blijft totdat ze slaapt
    en bij zijn vertrek laat hij alle lichten aan

    anke labrie


    –>
    ja van de eenvoud is het gedicht wel maar je moet wel voor deze eenvoud in de stemming zijn – en ik ben het vannacht niet. er gebeurt hier niets. als de corona nog tien jaar huishoudt dan geldt dit gedicht ons allemaal.
     
    het regent, we drinken thee, we eten wat, zij gaat naar bed en hij de regen weer in.
    dat is het wel zo\u2019n beetje.\u2019 ik zie de poes van Roop instemmend knikken. het gedicht kent een hoog herman finkers gehalte hoor ik haar miauwen: \u201eEen stoplicht<\/em> springt op rood, een ander weer op groen. In Almelo<\/em> is altijd wat te doen.\u201d<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\r\n\t\t