{"id":16972,"date":"2020-12-04T18:57:36","date_gmt":"2020-12-04T17:57:36","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=16972"},"modified":"2020-12-04T19:33:41","modified_gmt":"2020-12-04T18:33:41","slug":"de-enige-echte-virtuele-ziondagochtendwedstrijd-in-de-herhaling-we-schrijven-2012-met-dichtersnamen-van-toen-en-nu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/12\/04\/de-enige-echte-virtuele-ziondagochtendwedstrijd-in-de-herhaling-we-schrijven-2012-met-dichtersnamen-van-toen-en-nu\/","title":{"rendered":"De enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd in de herhaling – we schrijven 2012 – met dichtersnamen van toen en nu"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
deze week geen zondagochtendwedstrijd – maar we herhalen – op vrijdag – zaterdag en zondagavond drie terugblikken – de wedstrijd die al meer dan een decennium land dichtersland in het weekend domineert – de enige echte virtuele – dichtersnamen van toen en nu – en zie hier die immer zo handtastelijke martin aart – bestaat ie eigenlijk nog – naar ik vermoed van niet – won toen in 2012 nog wel eens wat.

assepoester

ik sloeg een wak in meisjes ogen
wilde leven met de dag met jou
gebogen 28 graden zonnewarmte
met jouw verschijning om mij heen

ik wilde nooit meer ongelukkig zijn
en vanaf morgen de jaren terug
slaan als een blad uit oude boeken
waarin ik eeuwen opgeschreven had

passeerde generaties zwom door
ze\u00eben kwam je tegen op een blad.
ik sloeg een hoofdstuk af verdween

in kantlijnen om weg te dromen in
de nacht van grote woorden zag ik
hoe een koningin tot spiegels sprak.<\/strong>


Martin Aart de Jon<\/strong>g


<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n
Gedichten<\/a> : MARTIN AART DE JONG wint de enige echte virtuele waar ga jij nou weer in op? trofee op pomgedichten – JOSSE KOK zilver en CAROLA brons<\/td><\/tr>
Gepost door Pom Wolff<\/a> op 2012\/2\/19 8:30:00 (897 keer gelezen)<\/td><\/tr>
wedstrijd is gesloten. prachtige inzendingen. een lust voor het oog lijf en leden.ben er in op gegaan. dank jullie wel. mooi. mijn waardering in schrift en punten hierbij. de results of the amsterdam jury sturen we om 11.00 uur richting utrecht waar juryvoorzitter Peter Le Nobel zijn 100 punten over de gedichten uitspreidt.


Carola gaat op in liefgedoe- pom 15 peter 11
VON SOLO in kraaltjes- pom 4 peter 10
Tiefenthal in alle ernst- pom 2 peter 4
Gino van Weenen helemaal in marianne- pom 5 peter 4
Frans Terken in haar ogen- pom 5 peter 3
Erwin Troost in haar cocoshuid- pom 5 peter 3
Max Lerou ook al in die thieme?- pom 7 peter 3
Josse Kok in de deining- pom 12 peter 18
Martin Aart de Jong in assepoester- pom 12 peter 19
Jako Fennek in kift- pom 2 peter 2
Ren\u00e9 Brandhoff in broek in waterland- pom 5 peter 5
Lisan Lauvenberg in wat jong en mooi is- pom 8 peter 3
Anne Borsboom in een nieuw te vormen lijf- pom 2 peter 5
Ploos in rook en hekel en liefde- pom 8 peter 3
Alja Spaan in een filmisch gebeuren- pom 8 peter 7





sneeuwhappen begint een beetje afgezaagd te worden. een eind maken aan je eigen leven op je verjaardag hebben we ook wel gehad. misschien iets esoterisch? opgaan in…. ja waar je allemaal niet in op kunt gaan. wie wint de enige echte virtuele waar ga jij nou weer in op? trofee op pomgedichten. Het mag geestelijk, het mag lichamelijk, net zoals het u uitkomt. Noem het overgave, noem het zoals u het wil. Maar u moet wel op \u2013 gaan. Ik bedoel geen slappe kost graag. Insturen tot zondagochtend 11.00 uur. Jury voorzitter is peter le nobel. PETER LE NOBEL<\/a>. de grote man achter nationale boekenblog.<\/a> We verdelen ieder 100 punten over de ingestuurde gedichten en rond 12.00 uur weten we wie helemaal opging. Juryrapport verzekerd. oja wie het lukt in mevrouw thieme op te gaan krijgt van mij wel een extra punt hoor, maar dat terzijde.


het is een plaats
die open is
waar niemand komt
en wij

van explosie
flinterdun
de flarden nog
blauwe lippen


pw







Lust

je liefgedoe
verlaat m\u2019n hart
oerdriftig
naar mijn dijen

ongeremd
in mij
wil ik je
hard en lijf

in glijig
lief bedrijven



\u00a9Carola

pom: ja een perfect gedicht. Een klassieker. Je voelt haar gaan. Pregnanter, eenvoudiger kan de lust niet beschreven. In volledige overgave. Niet alleen de ik-persoon gaat hier op ook de lezer. Hoofd hart en buik. Je blijft het lezen. Eindeloos.


peter: Lustig. 11 punten
<\/em>





Schemer po\u00ebzie


Po\u00ebzie klinkt

Maar er rammelen
Kraaltjes
Achter in mijn oor

Woorden zweven
Door de lucht
Maar er rammelt iets
En ik voel het in mijn nek

Twee ivoren spiesen
Leiden me af
Ze zijn zo mooi
Ze glimmen
Scherp
Mooi rood
Doorzichtig

Kralengordijn
Sluier

Ik wist het wel
Want ik luisterde
Niet
Naar de po\u00ebzie
Maar naar de kraaltjes

En het kloppen
Van de aders
In die nek
Nabij de oren

Po\u00ebzie
Hoefde ik allang
Niet meer te horen
Er vloeide
Veel meer dan woorden



VON SOLO
POEZIE, VOORDRACHT EN PROZA
www.youtube.com\/vonsolo010<\/a>


pom:
die ‘aders’ doen het wel. Uit het leven gegrepen, poezie is mooi maar je moet er wel wat bij te drinken hebben, vrij naar reve. Een echte von solo. Zelfs in dichters schuilt een man soms en nu ook al als ze glimmende kraaltjes draagt.
Wel een geil gedicht. Hoe de werkelijkheid de poezie inhaalt. Dichten het is behelpen. Waar stond ze eigenlijk von solo met der kraaltjes? En dat die aders ‘nabij de oren’ waren. Ja dat zou ik wel het hoogtepunt willen noemen hier.

peter: Originele keuze: als tegenhanger van \u2018in iets opgaan\u2019 wordt gekozen voor afleiding. Leuk beeld met de kraaltjes. 10 punten
<\/em>





In alle ernst

Neem jij je vrouw ernstig?
Ik neem haar ernstig, op haar vraag.
Schat, neem me!

Daar ga ik op in, zie en hoe!
In alle ernst en voel
hoe ernstig ze me opneemt.

Niet in een deuk van het lachen liggen wij
maar in een knoop van verrukking.


—
marc tiefenthal
dichter essayist \/ po\u00e8te essayiste
Temse
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)


pom:
ik zie er proza in tief. Een lichtvoetig spel rond de ernst. Over die knoop van verrukking ben ik nog niet uitgedacht. Ik zou zeggen laat de ratio maar, luister naar het gerammel van haar kralen, laat het ‘liefgedoe’ zonder denken indalen.

peter: \u2018Knoop van verrukking\u2019 mooie uitsmijter. Aanloop in eerste strofe net wat te weinig spannend. 4
<\/em>






Aan Marianne

Als je zo over de schapen
praat dan lig ik daar wakker van.

Niet met de ogen open maar
in dromenland, met jouw rode
lokken op het kussen.

Hangend aan je lippen verlies ik
mijzelf bij elke blaat, blaf of Tjielp.

Er zit passie in je woorden.
De eindeloze droom dieren te redden.


Gino van Weenen



pom:
een eerbetoon aan marianne. Een extra punt, dat is zeker. Die schapen zijn werkelijk briljant. Daar kan ik nou de hele zondag blij van zijn. Verder heb ik niets met de natuur en haar voorvechters. Maar als ze zo worden neergezet dan kan ik er inderdaad niet om heen. En dat dan ook nog ‘passie’ noemen. Mogelijk onbedoeld \u2013 maar was dit cabaret \u2013 ik had het entreekaartje al gekocht.

peter: Goed, ingegaan op de uitnodiging van Pom. 1 punt al binnen. Grappig gedicht, maar eenmaal gelezen weet je ook alles. 4
<\/em>






Haar ogen


Laat vandaag de toorn
van de stralen het lichaam slaan

in een waaier van draden
haar ogen die stoom blazen
die stroom van boven
benevelt het stekelige vel

eenrichtingsverkeer dat van
onderop weerstand wekt
het lid tevergeefs
in de lucht geslagen

ik beef het vocht van het vel
leg me in haar ogen te drogen


Frans Terken 18022012



pom:
‘persoonlijk zwijmel ik weg bij terken’ schreef jolies heij zonet. Die waardering heeft frans al binnen. Kan ik daar nog over heen. Moet ik dat wel willen? Ik begrijp het wel \u2013 die laatste twee prachtige regels legt jolies op haarzelf \u2013 en ja dan ben je verkocht. Het was een beetje laat vannacht \u2013 ik kan niet alles volgen nu in de vroege ochtend. Stoom en stroom beetje veel in het begin, ik laat het over mij gaan. frans mag het \u2013 om zo bij die mooie laatste regels uit te komen.


peter: Tsja, eenmaal gelezen weet je niet alles, dus wat heb ik dan te klagen? Grote, onalledaagse woorden als \u2018toorn\u2019 drijft je weg van dat \u2018opgaan in\u2026\u2019 3
<\/em>





Mijn beste Florence,

soms als ik aan je denk, met je kleren aan
dan krijg ik een stijve harde paal in mijn broek.
Ik weet niet wat de gedachte en mijn lichaam
beweegt om bij het denken aan jouw tengere lijf
opgewonden te raken en er verder niets mee doe.

Dan zou ik je willen masseren, dat jij onder ligt
en ik jouw nek, hals, schouders en de rug zachtjes
beweeg onder mijn handen, alsof je voor het eerst
wordt aangeraakt. Langzaam en zacht tot onderlijf.
En bij de aanblik van jouw billen voel ik mijn harde
erectie groter worden. Je draait je om, we lachen.

Ik beweeg je cocoshuid en streel jouw geoliede
borsten van boven naar beneden en ga zo naar
je navel en keer weder naar borst en huid. Jouw
wapperharen, naast je en onder de ontblote hals.
Je kraaltjes in oogkarkassen stralen, jouw mond
glundert, mijn handen nemen de onderbuik en
gaan naar beneden, mijn gezicht wendt zich tot
jouw gezicht. Jij voelt mijn hand en dan tussen
jouw lippen ontbloot ik mijn tong en zo weet jij.


Erwin Troost


pom:
we moeten hier veel lezen om bij die ontblote tong en haar cocoshuid uit te komen. Proza\u00efsch gebeuren. De schrijver die geen detail wil missen. Dat is ze waard natuurlijk. Aan haar denken is al een ‘stijve harde paal’. Nou zo op een zondagochtend leest dit wel lekker weg eigenlijk. Erwin troost doet vandaag niet aan subtiel. Als er een is in nederland die dat mag is het erwin.

Zo weet zij. prachtig slot.

peter: Dit is een verhaal, geen gedicht. Kan zo wel verfilmd worden. 3
<\/em>






kutwijf met je koeienogen

zo’n negerjochie achter
een uitgemergelde koe
door de dunne stront

dat kind tenminste nog
een dikke buik nee

dat kan je van die koe
inderdaad niet zeggen


ml


pom:
we staan weer in de wereld, tussen de koeien beter gezegd, met beide benen. Of hier marianne is bedoeld ik weet het niet. Een derde wereld plaatje. Max bewogen in het wereldleed. Wel direct en raak.

peter: Goed, dit is niet zwijmelend in iets opgaan. Je krijgt het op je bolle ogen. Ook woedende engagement kan je van dat \u2018opgaan in\u2019 wegdrijven. 3
<\/em>






Deining


Ik laat me gidsen door fluwelen
velden en satijnen wouden.
Zo vertrouwd als zomerregen
druipt de liefde door mijn huid.

In jouw blik zie ik de flikkering
van elke jonge morgen. Wat er
tussen ons ontstaat, lag ooit
verborgen als een oorlogsbuit
in kraters van jouw adem, in
de gleuven van mijn weefsel.

Tot jij zei, en gaf. Ik wankelde.
Nu zijn wij van de zee.


Josse Kok


pom:
ja bij eerste lezing al dacht ik dit is wel van de poezie die van mij vandaag mag winnen. In een soort po\u00ebtische overgave deze josse waar ik van houd. Misschien net iets teveel satijnerig aangezet in het begin maar ja je wil als dichter ook wel eens mooi. Een prachtig gedicht. Dat jolies hier niet bij zwijmelt. Onbegrijpelijk. Baarmoederzee denk ik bij dit gedicht.

peter: Hier staat alles op zijn plaats. Ook onalledaagse woorden zoals \u2018fluwelen velden\u2019 en \u2018 satijnen wouden\u2019, maar zo wordt de juiste sfeer opgeroepen. Metaforen, ritme en gebeurtenis deinen alle in de juiste ritme mee. 18
<\/em>





assepoester

ik sloeg een wak in meisjes ogen
wilde leven met de dag met jou
gebogen 28 graden zonnewarmte
met jouw verschijning om mij heen

ik wilde nooit meer ongelukkig zijn
en vanaf morgen de jaren terug
slaan als een blad uit oude boeken
waarin ik eeuwen opgeschreven had

passeerde generaties zwom door
ze\u00eben kwam je tegen op een blad.
ik sloeg een hoofdstuk af verdween

in kantlijnen om weg te dromen in
de nacht van grote woorden zag ik
hoe een koningin tot spiegels sprak.


Martin Aart de Jong


pom:
ja ook hier weer ben ik reddeloos en redeloos verloren. Altijd die de jong weer. Waarom heb ik nou niet zo een boek voor me liggen. Sprak hij vol jaloezie voor zich uit. Mooie beelden, oorspronkelijk. Het boek is nog lang niet uit. Kan een leven mee, levens mee. Zoals het altijd gaat en de mensheid in stand houdt. Goed dat er dichters zijn, een martin aart de jong is, die het ook nog even voor ons opschrijft. Dat we weten dat we doorgeven, doorgegeven zijn. En dat het pad er een van de liefde is dat we begaan en vereeuwigen.


peter: Eerder had ik hem al geroemd om de rijkdom van zijn taal en het koortsachtig tempo, dat zich hier aanpast aan het langzamer ritme van verwondering. Zie ook de eerste regel: \u2018Ik sloeg een wak in meisjesogen\u2019 en de afsluiter: \u2018hoe een koningin tot spiegels sprak\u2019. Er gebeurt meer dan \u2018opgaan in\u2019. 19
<\/em>




niet zeer koosjer

hoe hij me uit zijn testikels stuwt
ik me verlies in wedlopen
maar winnend bij haar binnentreed
tot osmose en groei kom

nu veel later
houd ik me schuil in woorden
buiten staan vijf ooien en een ram
hij gaat op in geneuk
ik in mijn kift
zoek een meldpuntnummer
wegens islamitisch wangedrag


jako fennek


pom:
ja een gedicht dat moet schuren en vanuit dat gezichtspunt zijn de woorden wel goed gekozen. Of het thema ‘opgaan in’ gehaald is? Woede is dat ook natuurlijk.


peter: Tsja, net iets te veel maatschappelijke gebeurtenissen en omstreden woorden in een beker gedaan, beetje roeren, en klaar. 2
<\/em>




Zwemmen met droog haar

zo’n natte blik naar boven
vanuit gesteven startpositie
doen alsof het allemaal kan
te beginnen in Nederland

je noemt het beestje bij zijn naam
houdt toch de lippen stijf opeen
hier valt niet tegen te stemmen

een droge dag brak aan
in Broek in Waterland


Ren\u00e9 Brandhoff



pom:
ik zal wel wat missen. Ik mis zo vaak wat. Die laatste regels klinken klassiek. Het begin van een roman kan niet mooier. Een tijdsbeeld.

een droge dag brak aan
in Broek in Waterland

ik heb genoeg aan deze regels.


peter: \u2018Zo’n natte blik naar boven \/ vanuit gesteven startpositie\u2019 is een mooie, zwoele opening. Afsluiter \u2018Broek in Waterland\u2019 geeft een mooie beschrijving van lullige, Hollandse polderpassie. 5
<\/em>




Verdwijnen

we wijzigen elke dag
onze richting ons gevoel
om maar niet te verdwijnen in
leegte, een bedoezelde oude

man vol herfstvlekken
beetje druil aan zijn mond
pratend alsof alles smaakt
naar goor papier, zo’n man

we wijzigen elke dag
onze oordelen, ons verlangen
om maar in jonge natte
huid onze ondergang te voeden.

\u00a9lisan lauvenberg
18 februari 2011


pom:ja ik zal het niet tegen spreken. De tweede strofe is een po\u00ebtisch hoogtepunt. Daarom heen de boodschap zorgvuldig geformuleerd. Lisan de vrouw die vanmiddag de wisseltrofee de jantje van leiden in cafe eijlders zal uitreiken aan max lerou. Max is weliswaar nog geen:

een bedoezelde oude
man vol herfstvlekken
beetje druil aan zijn mond
pratend alsof alles smaakt
naar goor papier, zo’n man

nee, hier zal wel weer de webmaster bedoeld zijn van deze kwaliteitssite. Nouja het is een met liefde geschreven gedicht \u2013 dan kun je veel hebben.


peter: De tweede strofe roept een mooi beeld op, maar in de eerste en laatste strofe wordt teveel uitgelegd. Zo ga ik er niet in op. 3
<\/em>





Waar ga jij in op?


nooit zou ik
zou ik
dan zou ik
opgaan in
in een nieuw
te vormen lijf
een nieuw
te vormen hoofd
met nieuw te vormen
benen waarvan er
slechts een
goed genoeg moest zijn
om zijn ego
nog hoger te schoppen
zo hoog
dat hij wist
dat dat been
niet zomaar een been was

Anne Borsboom


pom:
bij anne weet ik nooit of het een persoonlijke boodschap is, een gedicht, of een contemplatie in de nacht. De aarzeling in het begin mooi weer gegeven. En ja ze gaat om, even om \u2013 om hem met haar ratio te killen.

peter: Leuk, de vorm duidt op bewondering, maar dan met een been op de grond. 5
<\/em>
<\/strong>



Stil

als het stil geworden is
en ik een peuk gedraaid heb en die opsteek en denk en
lees wat schrijvers schreven
en ik niet meer kijk wat ik schrijf maar blind typ

als ik niets meer wil corrigeren
en mijn leesbril richt op horizonten
zodat ik niet meer zie wat om me is
nog een shaggie draai en opsteek
uit alles wat ik als blinde
aan de hand van honderden hongerige honden las
ik me geen moment meer
laat verleiden op enig scherm te kijken en denk
ik vind het in de verste verten
en bedenk dat ik foutjes later recht kan zetten of niet
zodat ik altijd naar beneden en vooral
voorbij het toetsenbord kan blijven kijken en dat
terwijl Muis blind om Brahms komt
en ik haar negeer
even maar want aan Guten Abend kun je geen weerstand bieden
en we daar dus samen toch maar weer naar luisteren
en zij haar goeie oor richt en ik mijn blik niet
wij beiden onze blikken niet
en ik alleen maar fluister
dat het misschien eindelijk stil geworden is
als ik wil gaan slapen

gaan apologeten verder voor in niet geweten
hoeders -god beware- van de moraal
allemaal
Simonis weet
waarom hij Jacob zou hebben moeten heten


Ploos


pom:
voor mij is de regel: ’terwijl Muis blind om Brahms komt’ \u2013 de parlando prachtig vervolmaakt. Ja ik houd van dit soort gedichten. Simonis is me dan net te veel eer. Die moeten gewoon opgesloten onder de bruggen in amsterdam en middeleeuws behandeld. Laat god en zijn criminelen er toch buiten ploos. De woede niet waard. Verder is de tekst adembenemend.

peter: Net iets teveel schrijversromantiek, bedacht ik met een shaggie. 3
<\/em>





nergens dan hier

Dan daar te zijn, voor hem knielend en beide
Handen in zijn liezen en beginnend bij de bovenste
Knoop en dan langzaam alsof

Nadenkend de overige twee terwijl hij, met moeite
Zijn evenwicht bewarend, mij filmt, witte vrouw
Half opgericht

Mij begroetend en dan mijn linkerhand door het
Vrije vlees en mijn rechter zachtjes duwend, de
Mond dan

Zodat de handen zijn billen vinden, mijn hoofd
Schuil onder het overhemd en in zijn vacht, dan
Mezelf en hem vastschroevend met

Open lippen, mijn benen keurig bij elkaar, mijn
Enige beweging het hoofd en dan hij langzaam
Achterovervallend

(heeft hij dat gefilmd?) zodat ik ook en dan mijn
Handen onder zijn hoofd heel lange armen makend
En dan langs zijn

Rug trekkend terug naar daar waar het begon, tussen
Zijn benen grommend, steeds meer ruimte makend
Tussen links en

Rechts en al die tijd dat witte lijf voor hem, hem
Optillend met mijn tong, behoedzaam meer makend
En dan een hand onder zijn

Gewicht, mezelf dan langzaam naar boven laten
Glijden en hem berijden daarbij alle zwaarte
Verplaatsend naar het lichtmakend hart



Alja Spaan, uit de in januari verschenen bundel
\u201cde hand de beweging laten maken\u201d
zie ook – http:\/\/vimeo.com\/35327837<\/a>

red: ja hoor die bundel moeten we hebben! alja hierbij een gesigneerd exemplaar besteld! ik houd niet zo van fillum, maar dit is fillum in een ander licht.<\/em>



pom:
een lichtmakend hart. Dat is dit gedicht. Een gestyleerde erwin troost ook. Tot een in detail uitgewerkt filmscript. Alja & erwin moeter samen nog maar eens een schrijven. Dan vermoed ik ontploffingsgevaar. Daar tegen zal de taal niet meer bestand zijn. Ja een uitnodigend gedicht. Die film wil ik wel zien. De nieuwe bundel van alja spaan lezen. Beeldend is zo een lullig woord bij zoveel lichtmakend hart.

peter: Een vierde vrijsc\u00e8ne, dichterlijker, maar nog erg verhalend. Lust vond ik van de drie de beste: meest po\u00ebtisch, en laat wat te raden over. Zo verdeel ik de punten. Dus deze 7
<\/em><\/strong><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\r\n\t\t