![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/12\/ditmar-foto-patricia-nauta.jpg\")
<\/a>waarom, vergat ‘k als lichamen waartegen
‘k gevleid lag tot de morgen, maar dees regen
vanavond spokend, tikkend, vragend, daar
op ’t glas, slechts stil in zuchtend rogatoir
teistert mijn hart met stil verdriet, gelegen
in hen, vergeten \u00f3\u00f3k, niet meer genegen
mijn naam te zuchten, ’s nachts: het canto klaar.
Als ’t wintert staat de boom er eenzaam bij,
weet niet welk vogels \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n verdwenen,
weet slechts zijn tressen stiller dan voorheen:
mijn liefdes weet ik weg, maar welk; waarhenen?
Ik weet alleen dat zomer zong in mij,
een korte poos, een zang die ook verdween.
Ditmar Bakker
–>
de vrijheid van het zijn hier tot de laatste letter uitgeschreven – culminerend in die ene zo kwetsbare maar o zo mooie regel – \u2018Ik weet alleen dat zomer zong in mij,\u2026\u2019 – ja wie zo kan schrijven – zo goddelijk kan schrijven – omarmen we. troosten we. dwars door alle covid heen.
GOUD!<\/strong>
tot zover een persoonlijke impressie van hetgeen hierboven heeft plaatsgevonden. een prachtig gedicht in twee strofen – de tweede strofe van zeldzame kwaliteit. die ik heel hoog rangschik in mijn leeservaring. en die me zonder de eerste nog mooier en liever is.
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n