{"id":17272,"date":"2021-01-07T07:21:53","date_gmt":"2021-01-07T06:21:53","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=17272"},"modified":"2021-01-07T10:31:47","modified_gmt":"2021-01-07T09:31:47","slug":"suzanne-krijger-online-les-ik-bewoog-mijn-lippen-tussen-mijn-tanden-en-keek-naar-het-plafond-en-toen-naar-de-fruitschaal-de-scheve-foto-aan-de-muur-en-de-net-nieuwe-scheurkalender","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/01\/07\/suzanne-krijger-online-les-ik-bewoog-mijn-lippen-tussen-mijn-tanden-en-keek-naar-het-plafond-en-toen-naar-de-fruitschaal-de-scheve-foto-aan-de-muur-en-de-net-nieuwe-scheurkalender\/","title":{"rendered":"Suzanne Krijger online les: ‘Ik bewoog mijn lippen tussen mijn tanden en keek naar het plafond, en toen naar de fruitschaal, de scheve foto aan de muur en de net nieuwe scheurkalender…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
#2<\/strong>
School: De eerste echte online theaterles<\/strong>


Ik zat klaar achter mijn eettafel. Oortjes in mijn oren gewurmd, in de hoop er de rest van de les niet meer aan te hoeven zitten, mijn waterfles naast me, haar in een knot, ogen op scherp en de helderheid van mijn laptop iets lager dan normaal. Tegen de vierkante ogen. Ik was vanochtend op tijd opgestaan en had mijn tanden gepoetst met verwachtend enthousiasme. We mochten weer: school. Ik hoopte dat ook in de online wereld mijn enthousiasme gevuld zou worden met het plezier en de leermomenten van het vak. Met een zucht, een kuch en aanschuivende stoel klikte ik op \u2018Join.\u2019


Langzaam popten de gezichtjes van mijn klasgenootjes op. Mijn beeld vulde zich met acht afzonderlijke wereldjes. Als eerste vloog Ivo in beeld. Hij zat nog in zijn kersttrui en draaide rondjes op zijn bureaustoel. Plop, Noortje volgde. Met haar gezicht zo verward als haar knot. \u201cEffe wennen he\u201d zei ik. \u201cH\u00e8, wie zei dat?\u201d Vroeg ze. \u201cJa dat het effe wennen is.\u201d \u201cOh ja goh, zeker. Ben net uit m\u2019n bed gerold. Nee mam ik had het niet tegen jou.\u201d Haar moeder liep als een schim het beeld in, en zeven handjes vormden \u00e9\u00e9n groot \u2018Hallo\u2019 op het scherm. \u201cHi mevrouw.\u201d Ze verdween haperend uit beeld terwijl haar voet vastlopend bleef hangen. \u201cZo dan, we zijn er allemaal\u201d zei Elsa. \u201cDan gaan we maar beginnen.\u201d


We kregen onze eerste opdracht. In tien minuten moesten we voor onszelf bedenken, en opschrijven, wat je aan het einde van deze periode geleerd zou willen hebben. Ik voelde me enigszins gek. Zo achter een computer. Alsof ik in een verhoor zat, afgezonderd van de anderen, en er zo maar mensen mee kunnen kijken. Hmmm. Ik bewoog mijn lippen tussen mijn tanden en keek naar het plafond, en toen naar de fruitschaal, de scheve foto aan de muur en de net nieuwe scheurkalender die tussen mijn twee ramen bungelde.


De regendruppels buiten vingen mijn blik, waar een man post aan het bezorgen was. Kletsnat rende het oranje jasje van deur tot deur. Zijn hoofd bleef voor mij een mysterie. Ik vroeg me af hoe laat hij uit z\u2019n bed gerold was. Arme bezorgers. En wij maar online bestellen.
\u201cIvo, wil jij je camera wat naar boven draaien, want ik zie zo steeds je typende vingers in beeld\u201d onderbrak Elsa onwetend. \u201cOh ja, ik zie het. Sorry.\u201d Ik keek naar zijn beeld. Inderdaad. Tien tikkende vingertjes bewogen ritmisch voor mijn ogen. Grappig eigenlijk, het kon bijna een voorstelling worden.

\"Deze

Het volgende blokje greep mijn aandacht, waar Elsa zich in bevond. Haar achtergrond was gevuld met de muren van haar woonkamer. De open haard mondde uit in een aantal hangende planten, die op beeld een pruik voor haar korrelige gezicht vormden. Ik had haar woonkamer niet zo verwacht. Voor zo een iemand die een Russische dansschool had afgerond zou je toch ja\u2026 Een andere kleur muur verwachten? Minder planten?


Er popte plots een handje op in iemands blokje. Esther had een vraag. \u201cJa ik hoorde dus niet helemaal wat u zei. Mijn verbinding liep vast.\u201d \u201cVerbeelding liep vast?\u201d Vroeg Elsa. \u201cDat is niet zo best, voor iemand die een theateropleiding doet.\u201d \u201cNee nee, verbinding. Ik hoorde uw vraag niet.\u201d Terwijl ik bijna in mijn slok water stikte zag ik acht op-en-neer bewegende \u2018pixelhoofdjes\u2019 die mijn beeld met gelach vulden. Elsa beantwoordde haar vraag.\u00a0


Van een vastlopende verbeelding had ik geen last, wel een slapend been. Een slapend been en nog geen antwoord op de gestelde vraag. Wat wilde ik nou geleerd hebben aan het eind van deze periode. Terwijl elk blokje afzonderlijk weer een gebogen hoofd naar een blad op tafel vormde staarde ik nog even naar buiten. De postbode was helaas ook weer doorgereden. Als het wel een postbode is, misschien is dat wel helemaal niet zo. Misschien keek hij via zijn TomTom stiekem wel mee in deze meeting. Ha, dan had ik dat toch mooi gevonden.


\u201cEn Suzanne. Laten we bij jou beginnen. Wat heb jij?\u201d Vroeg Elsa. Ik had natuurlijk nog niks opgeschreven. Mijn eerste impuls ving me stotterend op: \u201cAan het eind van deze periode wil ik geleerd hebben om mijn verbeelding te laten vastlopen, en mijn verbinding met de les meer aan.\u201d De klas lachte en knikte tegelijk. Ik keek nerveus lachend naar het blokje van Elsa. \u201cJa, dat lijkt me een goede, haha\u201d zei ze. Terwijl Elsa de volgende student de vraag stelde wierp ik nog \u00e9\u00e9n blik naar de fruitschaal: \u201cOk\u00e9 Suus, bij de les blijven\u201d zei ik. De twee appels en laatste banaan lachten me toe. Nog twee uur te gaan.

Suzanne Krijger<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"Deze<\/figure><\/div>\n\r\n\t\t