{"id":17525,"date":"2021-02-04T06:59:26","date_gmt":"2021-02-04T05:59:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=17525"},"modified":"2021-02-04T06:59:28","modified_gmt":"2021-02-04T05:59:28","slug":"suzanne-krijger-op-de-donderdag-toen-je-plotseling-de-glasscherven-al-voorbij-was-je-tas-gepakt-trein-in-gestapt-op-reis-wat-we-zien-krijgt-pas-later-betekenis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/02\/04\/suzanne-krijger-op-de-donderdag-toen-je-plotseling-de-glasscherven-al-voorbij-was-je-tas-gepakt-trein-in-gestapt-op-reis-wat-we-zien-krijgt-pas-later-betekenis\/","title":{"rendered":"Suzanne Krijger op de donderdag: ‘Toen je plotseling de glasscherven al voorbij was\/ Je tas gepakt, trein in gestapt, op reis…\/ wat we zien krijgt pas later betekenis…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
Ha die Pom,
Hierbij mijn column van deze week. Een stukje over opgroeien, omdat ik de tijd enorm snel vind gaan. Wederom hoop ik dat je hem leuk vindt. En hieronder de foto. Fijne week verder!
Met vriendelijke groet,
Suzanne


Inbraak door het glas<\/strong>


Onbe\u00efnvloed ondervoed
Door alles buiten de ramen, langs het ledikantje waar e\u00e9n voet
Ooit vormen zag, die kleuren hadden, en niets meer dan dat
Het voed
Want dat glas is er om te breken
En ook al sprak je toen nog niet, die ene kleur kreeg al een gevoel en je keek al echt
Met je groene ogen die in spiegelbeeld
Naar de vorm van mijn neus, de uitsteeksels van de bomen
Van rood ging je lachen en blauw liet je blozen
Ik zag je elke keer weer liggen en zei
Dat het gebrabbel van struikelende woorden langzaam de houtjes van je bed zou wegtrekken
En dat dat muziekje dan gewoon begon met spelen
Dat muziekje
Het muziekje die je in de kamer naast je zal herkennen en dan plots moeten denken aan
Dat het je lievelingsdeuntje is van de dag, week, maand

Tot de vormen uit het raam de kleuren al raakten tot een boom takken had en je zag dat dauw op blaadjes blijven liggen kon
Toen je plotseling de glasscherven al voorbij was
Je tas gepakt, trein in gestapt, op reis
Ik heb het zelf gezien
Het glas niet eens opgeruimd
Enkel achter gelaten om gewoon doorbroken te zijn
Je had het toen nog niet door
Want wat we zien krijgt pas later betekenis
Het deed er niet toe hoe vreemd het ooit was
Wanneer je kon benoemen kwam je los door dat glas op de straat zag je alles ook dat jij bestaat

Want
Achter het treinraam vanochtend toen je ogen tegenover vulden met redenaties associaties vertelde je met trots
Aan mams dat je een vogeltje zag vliegen
En je misschien wel iets wil met dieren
Dat de lucht mooi was en de wolken trokken je hersens vol met kennis
Je hebt het toch nog niet gezien terwijl ik al zie
Dat eerst
Vanuit intu\u00eftie en de fantasie het afvoerputje je nog op slokte
Dat er monsters onder je bed lagen die je met een voet het leven uittrokken, maar dat je nu ook hoort
Dat de regen op het dak het hoofd tikt en de tijd niet stopt

Alles vloeit maar door
Als scherven in de zon die de snelheid van het licht ons leven inbrengt
\u201cKon het maar, voor eeuwig zijn\u201d
Zeg ik
\u201cKonden we maar voor eeuwig jong zijn\u201d
En alsof de trein stopt kijk je me aan
Als het vogeltje die wegvliegt kies je het oogcontact met mij
Het vroegere ledikantje die de baan heeft verlaten zegt nog net
\u201cJa, het gaat allemaal zo snel
Kon ik maar zeggen onbe\u00efnvloed en ondervoed
Dat ik nooit opgroeien zal\u201d


Suzanne Krijger<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t