{"id":17696,"date":"2021-02-19T17:38:39","date_gmt":"2021-02-19T16:38:39","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=17696"},"modified":"2021-02-21T11:21:50","modified_gmt":"2021-02-21T10:21:50","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-waar-waren-we-ook-al-weer-gebleven-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/02\/19\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-waar-waren-we-ook-al-weer-gebleven-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Anke Labrie wint de enige echte virtuele ja waar waren we ook al weer gebleven trofee op pomgedichten"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>

Amsterdam 2020 (III)<\/strong>
\u00a0
hoe de schaduw van een boom
die iets verder staat
in de smalle straat waarin ik woon
onzichtbaar vanuit mijn raam
door de storm beweegt
op de hoge muren aan de overkant
even beschenen door de zon
\u00a0
dan weer ineens verdwenen
door voorbij zeilende wolken
donker met daartussen flarden blauw
wel zichtbaar in het kader
van mijn kleine raam
\u00a0
zoiets te zien
zoiets altijd te blijven zien
\u00a0
anke labrie<\/a><\/span>

vaststellen hoe ver we in het leven staan, waar we in het leven staan, is het mars of is het aarde onder onze voeten? dat was de opdracht – op een meer dan contemplatieve wijze vorm gegeven door dichter Labrie hier. de schaduwen van onzichtbare bomen – daarbij wat flarden van donker en licht in diverse tinten blauw en dat het zo altijd wel zal blijven op onze blauwe planeet. zo is de waarheid ook te beschrijven. ik zeg GOUD!<\/span><\/strong> van harte<\/span><\/strong>
\u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n