{"id":17759,"date":"2021-02-27T19:50:00","date_gmt":"2021-02-27T18:50:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=17759"},"modified":"2021-03-01T07:55:49","modified_gmt":"2021-03-01T06:55:49","slug":"wie-wint-de-enige-echte-ook-al-dient-het-allemaal-tot-niets-trofee-op-pomgedichten-punt-nl-vrij-naar-een-regel-van-de-man-van-de-moord-bertrand","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/02\/27\/wie-wint-de-enige-echte-ook-al-dient-het-allemaal-tot-niets-trofee-op-pomgedichten-punt-nl-vrij-naar-een-regel-van-de-man-van-de-moord-bertrand\/","title":{"rendered":"Frans Terken wint de enige echte virtuele – ook al dient het allemaal tot niets – trofee op pomgedichten punt nl – vrij naar een regel van de man van de moord bertrand. Zilver: Ditmar Bakker"},"content":{"rendered":"\n

twee gedichten komen voor webmaster in aanmerking voor de ere metalen deze week – natuurlijk onder dankzegging aan alle dichters voor het insturen van de werken. laat u niet uit het veld slaan door de uiterst gemene commentaren van uw webmaster. alles komt uit een goed hart. frans terken en ditmar bakker ieder zo een zeer eigen wijze brengen deze week de po\u00ebzie net even verder. geef aan Ditmar een vinger en je krijgt er twee volle handen po\u00ebzie voor  terug. week na week verrast hij met zeer eigen po\u00ebzie in ook de dichter passende vormen. deze week ook weer op bijzondere wijze. maar we zijn vandaag in een nog schraal lentezonnetje toe aan positieve wendingen – en die mochten we lezen bij dichter Terken – vandaar het goud naar Frans en het zilver naar Ditmar – van harte! dichters mijn.<\/span><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>
Met beide voeten op de maan
<\/strong>
Dat maart de mooiste maand
het begin van een beter seizoen
niet meer het nare van dood groen en vorst

elke verse dag een verrassing als lenteklokjes
die goedmoedig hun kopjes uit de dauw steken
ze schitteren als sterren aan het firmament

wind die ons draagt naar het licht aan de hemel
een ruimtereis in het schijnsel van volle maan
het is helder zien waar we een voetstap zetten

dat we daar dichtbij ons zo ver weg wanen
stappen over zand en stof op de Drentse hei
waar het hobbelen als door kraters is

zo ver we als we zijn horen we gefluit en gehuil
aanzwellend als het luiden van de avondklok
en keren terug om onze kooi op te zoeken

stijgen we slaapdronken op tussen de sterren
om daarin ontijdig te verdwijnen

\u00a9 FT 26.02.2021<\/span>


–>
de wending \u2018zo ver we als we zijn..\u2019<\/strong> geldt als een passende filosofische passage bij het bezongen thema van de zanger: En zelfs al dient het tot niets – De wind zal het meenemen – de wind zal ons dragen.<\/em><\/strong>
ja zover zijn we! en Frans Terken schetst in strofen de situatie waarin. met met name positieve aanduidingen – de lente, de lenteklokjes, de volle maan op de Drentse hei, maart als de mooiste maand en op de wind de beschreven ruimtereis van geliefden tussen de elementen door. een compleet gedicht. hoe het afloopt en dat het afloopt laat hij aan de moordenaar. al is de laatste regel van het gedicht vatbaar voor twee-er-lei uitleg.

<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
Altijd die ontoereikendheid, altijd<\/strong>

Er was een dichteres die gedichten begon met er was.
Of nee, er waren er vele.

Ik zag een mens met een bril als twee telescopen.
Of zeg maar een schele.

Iemand doceerde dat ergatief onovergankelijk betekent.
Er sneuvelden delen

van wat iedereen tot dan probleemloos ter werking kon stellen;
nooit zouden die helen,

want eenmaal bewust van de werking der taal, van vervoeging,
het reflectief spelen

met woorden als kinderen kunnen, door tijd ongehinderd
als door de formele

aspecten van leven, geboorte, vergeten, zo ver nog verwijderd
van dood of morele

aspecten van sterven, de zomers vol hitte die jaarlijks
het gras weer vergelen:

meer en meer berust men eer wat fris was nogmaals molmt terneer
en ten burele

ergens een dichter die wist wat er was, presentatief en prepositioneel,
maar het essenti\u00eble

ongekend bewust of vergeten. Begiftigd clich\u00e9, godgegeven Van Dale,
bijgevolg kwelen

oh, waren mijn tikkende takken nu groen, dan zou ik gedichten als vruchten
bij vrachten nog telen.
<\/span>
* * * [D.B.]<\/span>


–>
En zelfs al dient het tot niets – De wind zal het meenemen – de wind zal ons dragen.<\/em><\/strong>
geef aan Ditmar een vinger en je krijgt er twee volle handen po\u00ebzie voor  terug. zo liefdevol ook onze po\u00e8te maudit. dichter zet tegenwoordig overal vraagtekens bij zonder het leesteken  zelf nog te gebruiken. dichter verkeert in een staat van verzet zonder zich te verzetten. dichter dicht de sterren uit de hemelen en  ja  natuurlijk ook om wat gestorven is te helen in een volledig  besef om mijn bewondering voor zijn schrijven niet en nooit te kunnen verspelen.<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Frans Terken: stijgen we slaapdronken op tussen de sterren om daarin ontijdig te verdwijnen<\/span><\/li>
  • Rik van Boeckel: wij dalen af naar planeet liefde zoeken halmen<\/span><\/li>
  • Ditmar Bakker: Ik zag een mens met een bril als twee telescopen. Of zeg maar een schele.<\/span><\/li>
  • Magda Haan: geritsel ergens tussen de oude muren<\/span><\/li>
  • Ton Huizer: \u00e9\u00e9n met het al in Egmond aan Zee<\/span><\/li>
  • Ien Verrips: hoor ik kinderstemmen zingen<\/span><\/li>
  • Erika De Stercke: wie is vertrokken, komt niet meer terug<\/span><\/li>
  • Petra Maria: alles in de wind alles in de wind<\/span><\/li>
  • Cartouche: dag na nacht kwam ik me tegen<\/span><\/li>
  • Anke Labrie: richting aan de wind  <\/span><\/li>
  • Vera van der Horst: het bad met vanille<\/span><\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \n