![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/tonhuizer.jpg\")
<\/a>gehannes op afdakjes.
Doe dus eventueel maar buiten mededinging.
Een glimlach op de zondagmorgen is
tenslotte ook wat waard.
Lentegroet,
T.<\/em>
Bezoek<\/strong>
Er stond een engel voor de deur
of ik wat letters over had
ze spaarde voor een mooi
gedicht
ik schonk haar heel mijn
woordenschat
ze bleef een nachtje slapen
maar moest helaas weer terug
naar huis
ze kuste me en verdween tussen
de wolken
met een lieveheersbeest in haar
kruis
Ton Huizer<\/em>
–>
de ach weet je van onze platjes nog \u2013 trofee – maakt ton huizer van het thema. die beestjes konden welig tieren in de oude huizen die door jonge mensen bevolkt werden onder de omstandigheden waarmee jonge mensen van vroeger te dealen hadden. begrijpen wij in 010. gedicht past in die zin echt wel binnen het thema. en ja zeer geestig natuurlijk die luis in haar kruis. de jonge huizer zorgde echt wel goed voor de dames.<\/strong>
en de engelen. god zag dat het goed was – maar al die jeuk door huizer verstoorde toch wel enigszins het hemelse beeld.<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
- Rik van Boeckel: ik ben jouw onverlaat … en uit dicht hout gesneden<\/strong><\/li>
- Petra Maria: de dagen stroomden<\/strong><\/li>
- Frans Terken: altijd met pakken Pinard onder handbereik<\/strong><\/li>
- Erika De Stercke: de week met weinig<\/strong><\/li>
- Ton Huizer: ze kuste me en verdween tussen de wolken<\/strong><\/li>
- Ien Verrips: we deden er toe<\/strong><\/li>
- Cartouche:<\/strong> dampo smeren op je<\/strong> keel en borst<\/strong><\/li>
- Anke Labrie: een Sartre ben je nooit geworden<\/strong><\/li><\/ul>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/rie-weber.jpg\")
<\/a>schilderij: Rie Weber<\/em>
wie wint de enige echte virtuele – ach weet je van ons platje nog – trofee op pomgedichten punt nl?
hoe het allemaal begon – van de eenvoud – toen er bijvoorbeeld nog gehuurd kon worden tegen een maandhuur van 69 of 78 gulden en niet voor 1600 of 1950 euro. het platje, twee stoelen en de avondzon, goedkope wijn van dirk van den broek. de stad, de tuin ergens beneden, geroezemoes. alle dichters kennen hun eigen platje \u2026 en wij lezen graag nog een keer op DAT platje met de dichter mee. <\/strong>u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n<\/a>
de ergste dag is aanstaande<\/strong>
vroeger had je nog een vrouw
die met een brief liep
een dichter
die je de weg wees
een veldwachter konijnen
met myxamatose
pomwolff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/rik.jpg\")
<\/a>Pom, dit is mijn platje. Groeten, Rik <\/em><\/strong>
In het losse bos<\/strong>
Hij wandelt door het losse bos
zet zich neer op een omgevallen stam
simpele vogelmuziek streelt zijn oren
denkt aan de hippe hits van toen
hij een puberende fan van The Byrds was
houdt zijn tamboerijn los en vast
dompelt zich ononderbroken onder
in reflectietijd op de verleden geleden
onontkoombare werkelijkheid
onder de muziek van toen dicht hij
wie jij bent onder jouw mysterieuze klanken
schellend als voetzoekers
door nacht en dag langs tak en blad
verrijs melancholiek jouw stem
door een onbekend lied
dat zeker naar huis wegvoert
ver weg van dit ruimhartige bos
ik ben jouw onverlaat in staat
van eenvoud en uit dicht hout gesneden
speel het tsjirpend ritme voor de vogels
zo staat hij op van zijn platgeslagen zelf
het schelleninstrument in twinkeling
op een veelzijdige takkenhemel gericht.
Rik van Boeckel
6 maart 2021
–>
de klanken van the Byrds in een dichterlijk bos beschreven – deze oude popgroep in een nieuw jasje van natuur en milieu gehesen – erg leuk. zelf houd ik het meest van de laatste twee strofen hier. waarin de ik persoon zich manifesteert en bijna in euforie de stand van zaken opmaakt – als de vuurvogel phoenix die uit as herrijst.
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n - Petra Maria: de dagen stroomden<\/strong><\/li>