{"id":18303,"date":"2021-04-30T09:48:13","date_gmt":"2021-04-30T07:48:13","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=18303"},"modified":"2021-04-30T09:48:14","modified_gmt":"2021-04-30T07:48:14","slug":"yvonne-koenderman-over-de-toeslagenaffaires-als-geen-ander-weten-we-hoe-het-voelt-om-de-grond-onder-je-af-te-zien-brokkelen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/04\/30\/yvonne-koenderman-over-de-toeslagenaffaires-als-geen-ander-weten-we-hoe-het-voelt-om-de-grond-onder-je-af-te-zien-brokkelen\/","title":{"rendered":"Yvonne Koenderman over de toeslagenaffaires: ‘als geen ander weten we hoe het voelt om de grond onder je af te zien brokkelen…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
De toeslagen affaire is er een van angst haat en nijd, waar sterke benen onder stress de liefde en hoop weten vast te houden

Het speelde al eerder zoals ook al genoemd
maar gauw weer vergeten lijkt het
Toch wordt het hier op de voet gevolgd
want als geen ander weten we hoe het voelt om de grond onder je af te zien brokkelen
omdat de belasting terug eist.

De dag (7 april 2008) dat we ons dak boven het hoofd kwijtraakte, omdat huur niet meer betaald kon worden staat op het netvlies gegrift.
De zeecontainers in de straat waar alles in ging. De paar dozen waar je snel kleding in gooit van vooral 4 kinderen en datgene wat hun lief is, plus paspoorten, bankpassen en contant. De woorden, waar ga je heen, want zonder dak boven je hoofd gaan de kinderen naar de kinderbescherming, ook wanneer ze niet meer op school komen. De gezichten van mensen die je dacht te kennen, maar die min of meer lachend staan te kijken naar jouw ellende. De acute hulp van een vriendin, moeder van school die zelf bij de voedselbank liep, maar met liefde een gezin met vier kinderen, ,hond en een paar dozen opving in haar drie kamer flat. De ongelofelijke stress, gezelligheid, huilbuien en heftige sex met manlief in de duinen, op momenten dat we even alleen wilden zijn, even alles loslaten om achteraf te zeggen het komt goed, het komt goed.

Het kwam goed, we konden de week erna zaten we in het huis van een vriend. Moesten wel iedere dag met vier kinderen met het OV van Krimpen aan de Lek naar Hoek van Holland om ze geen school te laten missen, maar dat lukte. Toen bleek dat in zijn straatje een huis leeg stond was het leed geleden en hadden we weer een eigen dak boven ons hoofd en konden de kinderen na de mei vakantie\u00a0 gewoon weer naar school in de buurt. Kinderen die alles achteraf als een enorm avontuur hebben gezien, die het verblijf bij vriendin en vriend als een gezellig\u00a0 logeren zagen en nooit klaagden dat ze om kwart over 6 in de bus moesten zitten om naar school te gaan. Die ondanks dat de jaren erna er weinig geld was nooit klaagden, die lachten toen de belastingdienst in 2010 opnieuw beslag legde op de inboedel en toen ze weg waren de tuin stoelen naar binnen haalden en riepen heerlijk, we gaan vanavond BBQen, want het gasfornuis is weg dus koken kunnen we niet.
Nu in 2021 betalen wij onze laatste termijnen aan de belastingdienst van onze toeslagen affaire destijds en lijken dan verlost na een jarenlang traject. Het had eerder afgelost kunnen zijn, maar we kozen niet voor schuldsanering, maar voor hard werken en de extraatjes die er dan waren kunnen behouden om leuke dingen te doen. We zijn er sterker als gezin uitgekomen,\u00a0 maar dat had zo anders kunnen zijn, want het is hard.
We volgen dus op de voet, verwachten geen compensatie, maar voelen mee en tellen vooral onze zegeningen, want wij zijn jaren verder en hebben het gered. Deze affaire geeft mensen nog een lange weg te gaan, met uitzicht op…?
Ik hoop iets goeds.<\/span>

Yvonne Koenderman<\/span><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t