{"id":18531,"date":"2021-05-27T07:13:40","date_gmt":"2021-05-27T05:13:40","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=18531"},"modified":"2021-05-27T07:13:41","modified_gmt":"2021-05-27T05:13:41","slug":"von-solo-terug-in-goes-oud-en-stomdronken-boze-ogen-staren-en-kwade-ogen-staren-waterig-terug-iets-dat-zich-niet-laat-vangen-in-bewuste-herinnering","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/05\/27\/von-solo-terug-in-goes-oud-en-stomdronken-boze-ogen-staren-en-kwade-ogen-staren-waterig-terug-iets-dat-zich-niet-laat-vangen-in-bewuste-herinnering\/","title":{"rendered":"VON SOLO terug! – in GOES: ‘…oud en stomdronken. Boze ogen staren en kwade ogen staren waterig terug. Iets dat zich niet laat vangen in bewuste herinnering.’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>


Twee uur \u2019s nachts in discotheek l\u2019\u00c9toile in Goes. Achttien jaar oud en stomdronken. Boze ogen staren en kwade ogen staren waterig terug. Iets dat zich niet laat vangen in bewuste herinnering. Daarna commotie en stekende pijn en bloed. Druk, veel te druk voor de tijd van de nacht. Op de eerste hulp afdeling van het streekziekenhuis mompelt de ene verpleegster tegen de ander, dat de pati\u00ebnt waarschijnlijk geen verdoving nodig heeft. Hij lacht hard uit. Dat klopt. Ik voel ook helemaal niets meer. Behalve een stekende pijn op een plek in mijn geest waar ik niet bij kan. Iets dat me wil doen lopen. Dat me wil doen uitwissen, wat ik me niet meer kan herinneren. De nacht en de slaap doen het verdere werk. In de ochtend zijn er enkel nog de vragen van de anderen en het gebrek aan antwoorden. Er ontstaat een verhaal.
\u00a0
Het was een ruzie om een meisje van het kamp. Ik had haar in kennelijke staat aangetroffen of een trapje eerder die week en met haar gepraat. Haar vriend pikte dat niet. Hij wachtte tot het wild bestorven was en greep zijn kans. De snee in mijn hand moest het gevolg zijn van een gebroken glas. Een flits daarvan in de knipperende lichten van de discotheek. Het scenario. Al snel was er een naam. En niet lang daarna werd er op de maandagochtend iemand van zijn bed gelicht, die bekend stond bij de lokale politie en dezelfde voornaam had als mijn aanvaller. Niet lang daarna kwam de echte achternaam boven drijven. Mijn vader wist te vertellen, dat de vader van deze jongen nog wel eens iemand zo hard had geschopt met zijn cowboylaarzen, dat op de r\u00f6ntgenfoto\u2019s van de maag van het slachtoffer, de indrukken zichtbaar waren. Het verhaal werd nu geschraagd door een historische sage. De jongen ontkende alles, maar werd een aantal maanden later veroordeeld tot een taakstraf op basis van mijn verklaring. Er was me na elke antwoord door de agent achter de tekstverwerker gevraagd, of ik het zeker wist. Hij had uitgehaald met een gebroken glas. Ja, ik wist het zeker.
\u00a0
Onlangs ontdekte ik, dat mijn elfjarige zoontje zijn spaarpot had leeggeroofd. Het werd duidelijk, hoe hij en zijn vriendjes altijd geld hadden voor cola en frikandelbroodjes. We legden hem het vuur aan de schenen en hij ontkende, dat hij het geld weggenomen had. Hij werd boos, dat we hem niet vertrouwden. Hij ging huilen, omdat het niet eerlijk was, dat we zulks slechts van hem dachten. Achteraf denk ik, dat hij zichzelf zelfs geloofde, toen hij die dingen allemaal zei.



VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl\u00a0
\u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t