![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/huisjeyk.jpg\")
<\/a>\u00a0“Huize Marina”, het zwart houten huisje aan het begin van de Verlangenweg. Je liep er naar toe over een pad van puin. Stukjes aardewerk, steentjes en menig Wilhelmina dubbeltjes werden er gevonden. De vertrouwde geur van de varkensboer die het land ervoor had opsnuivend en het enorme aardbeien veld achter het huisje waar we van de boer onbeperkt mochten plukken.
Het huisje had twee slaapkamers en een wc. Verlichting, de kachel en de kookstelletjes gingen op petroleum en het bad was een zinken teil, of op warme dagen de gieter met tuinslang als douche. En dan die Verlangenweg richting het bos, waar regelmatig de paarden of koeien rondliepen als ze weer eens losgebroken waren. Je vader die in de vroege ochtend met de boswachter op pad ging, omdat er een ziek hert afgeschoten moest worden en dan als je wakker schrok van het schot hopen dat hij gemist had, want als 7 jarige hoor je niet het ziek zijn, maar denk je hooguit aan Bambi.
De verlangenweg in Chaam. Het huisje is al jaren weg, heeft plaatsgemaakt voor een groot vrijstaand huis. Het puin ernaar toe is modern asfalt, maar het weggetje zelf richting het bos past nog steeds op het plaatje in mijn geheugen wat nostalgische verlangens losmaakt.
De verlangenweg
<\/strong>
gelopen in stilte
roept herinnering.
.
Oude knusheid bij
petroleum licht
en stille verlangens.<\/strong>
.
Gevoelens klevend
als appelstroop
op het boerenbrood.
.
Vervlogen tijden
terwijl hier
alles stil stond.<\/strong>
Yvonne Koenderman<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t