{"id":18783,"date":"2021-07-02T11:30:02","date_gmt":"2021-07-02T09:30:02","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=18783"},"modified":"2021-07-02T11:30:03","modified_gmt":"2021-07-02T09:30:03","slug":"yvonne-koenderman-leven-is-tenslotte-leren-dansen-in-de-regen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/07\/02\/yvonne-koenderman-leven-is-tenslotte-leren-dansen-in-de-regen\/","title":{"rendered":"Yvonne Koenderman: ‘Leven is tenslotte leren dansen in de regen…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
Het miezert een beetje.
Grijze lucht en een mist van druppeltjes op de huid van een lichaam wat twijfelt aan alles wat het voelt.
Dat miezerige vocht doet verlangen naar de geborgenheid van een vochtige natte jas.
De jas van je vader, terwijl je achterop de fiets zit. Je je armen stevig om hem heen slaat en je neus in die jas stopt om je te beschermen tegen de regen.
Met mijn ogen dicht kan ik de geur van de jas bijna ruiken. De wol, lichte aftershave mengeling met zware van Nelle.

In de schuur staan nog de visspullen van mijn vader met net zo’n vertrouwde veilige geur. Als je de houten kistjes van de molens open maak ruik je nog steeds de wee\u00efge geur van het deegje wat hij maakte van brood, stroop en aardappels, maar voor nu wandelend met de hond is het de jas waar ik het liefst even in zou duiken. We blijven kind, leeftijd is tijdloos. Er zijn jonge bejaarden en ouderen die het kind altijd in zich weten te koesteren. Ik laat het kind in me dit weekend maar even dwarrelen. Nu even op zoek naar veiligheid en dalijk weer stampend in de plassen. Leven is tenslotte leren dansen in de regen.

Yvonne Koenderman<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t