{"id":18882,"date":"2021-07-17T11:19:00","date_gmt":"2021-07-17T09:19:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=18882"},"modified":"2021-07-18T10:01:18","modified_gmt":"2021-07-18T08:01:18","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-een-eerbetoon-aan-de-jaren-trofee-op-pomgedichten-naar-een-idee-van-vera-van-der-horst","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/07\/17\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-een-eerbetoon-aan-de-jaren-trofee-op-pomgedichten-naar-een-idee-van-vera-van-der-horst\/","title":{"rendered":"Cartouche wint de enige echte virtuele – een eerbetoon aan de jaren – trofee op pomgedichten – IEN VERRIPS zilver. (naar een idee van Vera van der Horst)"},"content":{"rendered":"\n

Allereerst wensen wij de dichters Vera van der Horst (70 jaar) en Lisan Lauvenberg (60 jaar) nog vele jaren bij het bereiken van hun gedenkwaardige geboorte dagen \u00a0– enige jaren geleden.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

we schreven het al: ze zijn allemaal geleefd \u2013 \u00a0ze zijn allemaal doorleefd \u2013 de jaren – en zo makkelijk is leven nou ook weer niet. de dichters deze week uitgenodigd om een eerbetoon uit te brengen aan de jaren. een eerbetoon lijkt mij voor iedere dichter op zijn plaats. Dichters dank jullie wel voor de gedichten – \u00a0hieronder leest u waarom CARTOUCHE een gouden gedicht schreef en IEN VERRIPS een zilveren. van harte gefeliciteerd.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>

In die jaren<\/strong>
\u00a0
Dat we dachten we stonden
aan de voet van het ongehoorde, bomen
die tot ongekende hoogte en gras nooit nat
altijd groen en inkt die niet droogde, uit zichzelf
sprak in volzin en zang die vermocht te vervoeren
de kracht van het kleine, van jong en vol
\u00a0
toen dromen tot norm verheven
het bestaande overstemden, jij niet maalde
om klassieke noten , maar eigen taal en ritme schiep
de maan eenzelfde gewicht als de zon, de kalender
geen dagen of jaren telde, alles in het teken
van water man en vrouw, zoveel
\u00a0
later zitten wij met de handen in ons haar
maar zo af en toe valt er nog een spoor te zien
te voelen van Minerva, de uil die zich samenbalt
tot herfstsonate in tonen van nog niet verloren
ontvankelijkheid in een paar \u2013 woorden
als mens een wens een gedicht, jij
\u00a0
licht in de duisternis
\u00a0
19-07-2021
Cartouche


–>
Cartouche schrijft hier alles in het teken van – hij vat zijn eigen gedicht beter samen dan ik het zou kunnen – in het teken van \u2018zoveel\u2019. en dan later is er \u00a0zo af en toe nog \u2018een spoor te zien\u2019 van dat alles. een ronduit magisch meeslepend gedicht met heel veel pracht en wendingen die er allemaal mogen zijn om met \u00a0een prachtige laatste strofe te eindigen. \u00a0en dan nog die op een hans andreas achtige wijze geschreven werkelijk onovertroffen slotwoorden – lezen we van de:

herfstsonate in tonen van nog niet verloren
ontvankelijkheid in een paar \u2013 woorden
als mens een wens een gedicht, jij
\u00a0
licht in de duisternis

<\/em>
ik zeg goud!<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>

als je aan u gewend bent
zelfs niet meer reageert op jij
verwachtingen en dromen
plaats hebben gemaakt
voor herinneringen
\u00a0
als je de muziek van nu
vooral herrie vindt
de mildheid ook bij jou
heeft toegeslagen
dan weet je het wel
\u00a0
\u00a0
IV juli 2021

–>
mooie relativerende woorden – nou ‘dan weet je het wel’ – hahaha welk onheil met rasse schreden nadert alsof er een stormvloed over limburgse l\u00f6ss raast. onee grapjes over limburg mien land zijn ongepast – en wie schoen us limburg ies – zullen we ook voorlopig even niet meezingen. Ien heeft goed nagedacht en heeft een – onontkoombaar – scenario gecomponeerd.
als ik haar gezicht erbij denk – moet ik toch een beetje lachen – is dit wel een gedicht – of is dit een constatering die Ien wel even haar lezers wil voorhouden. er staat zoveel als: ook u gaat eraan dat u het weet!
\u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n