{"id":19002,"date":"2021-08-07T07:00:25","date_gmt":"2021-08-07T05:00:25","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=19002"},"modified":"2021-08-08T11:38:46","modified_gmt":"2021-08-08T09:38:46","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-vooroordelentrofee-op-pomgedichten-punt-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/08\/07\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-vooroordelentrofee-op-pomgedichten-punt-nl\/","title":{"rendered":"Erika de Stercke wint de enige echte virtuele vooroordelentrofee op pomgedichten punt nl – eervolle vermelding Anke Labrie prachtige woede"},"content":{"rendered":"\n

in de commentaren is het te lezen waar uw webmaster deze week op viel. de 22ste augustus vallen we met zijn allen op vera van der horst – deze week valt uw webmaster op erika de stercke. het commentaar spreekt voor zich. dichters dank jullie wel – prachtgedichten deze week prachtige woede ook – een speciale vermelding voor anke labrie maar een droomgedicht mochten we aanvaarden van ERIKA DE STERCKE – van harte!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>

vragen<\/strong>



je bent trager 
bij het stappen 
de stad loopt zijdelings 
in haar kleuren voorbij


vingers omarmen 
een koffiemok
kranten onaangetast
de horloge blijft thuis


een kat bij de planten
het lepeltje roert vragen 
onder slagroom weg
buien vullen stiltes op



hoe het verder moet
we stelen vuurfakkels  
van de goden   


Erika De Stercke 


–>
tsja ik weet het niet. ik weet niet waarom ik weet niet waardoor maar de woorden van Erika deze ontroeren mij. het is zo een droomgedicht dat je eens in de 5 jaar schrijft – dat over alle wolken heen drijft, door alle unterwelt heen kruipt – het is van een pure aangrijpende po\u00ebzie. als ze je vragen hoe dat moet po\u00ebzie schrijven dan kun je ze dit gedicht voorleggen. dan weten ze dat ze het niet zullen kunnen de komende 5 jaren – maar als ze doorgaan met oefenen over vijf jaar \u00e9\u00e9n wel.
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>



ontvlucht aan het woonerf van de korenbloemenstraat
gaat hij vannacht op pad, het wordt zijn hengstenbal


en hengsten zal hij




de maten staan al klaar, gemeten naar de vriendschap
je kunt niet met het hele dorp op stap


en stappen gaat hij




de pinten vers getapt, een kopstoot tussendoor
op het afscheid van zijn vrijheid wordt gedronken


en drinken doet hij




de paaltjes langs de gracht, het is inmiddels nacht
de pispaal is hij nu genoeg geweest


en pissen moet hij




de anderen eveneens beschonken, dronken van overmoed
willen nu naar de hoeren, zij willen neuken


en neuken zal hij




trouwpak en stropdas kunnen hem gestolen worden
hij heeft hem om, nachtbraken, dat is wat hij wil


en braken moet hij




hij haat die hele klerezooi, vanavond gaat de beuk erin
elk stalen ros langs deze gracht zal het ontgelden


en rossen kan hij




zijn makkers ook als een kanon scharen zich zij aan zij
de lont hangt in de lucht, \u00e9\u00e9n vonk volstaat


en doden zal hij




anke labrie


–>
met enorme mokerslagen beukt anke deze week in op de scene – nouja op een vertegenwoordiger van die groep – die haar ietsje minder bevalt – getuige de woorden en vooral ook de korte tussenregels.
we komen wel wat van hem te weten – mag ik het zo formuleren – ze bestonden en bestaan nog steeds en ze zullen ook in de toekomst bestaan. maar aan de mokerslagen van anke ontkomen ze niet.
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Ditmar Bakker – Mijn man heeft een getinte huid,<\/li>
  • Frans Terken – alsof je op iets dat zo wervelt zit te wachten<\/li>
  • Anke Labrie – en doden zal hij<\/li>
  • Erika de Stercke – hoe het verder moet<\/li>
  • Cartouche – Al die witte vrouwen<\/li>
  • Vera van der Horst – Daar stond een mooie donker getinte man,<\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \n