{"id":19038,"date":"2021-08-09T17:27:35","date_gmt":"2021-08-09T15:27:35","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=19038"},"modified":"2021-08-09T17:27:36","modified_gmt":"2021-08-09T15:27:36","slug":"ton-huizer-in-een-ritje-naar-onze-veelgeprezen-binnenstad-vanuit-de-bestuurderscabine-klinkt-radio-rijnmond-altijd-gezellig-vooral-de-reclameblokken","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/08\/09\/ton-huizer-in-een-ritje-naar-onze-veelgeprezen-binnenstad-vanuit-de-bestuurderscabine-klinkt-radio-rijnmond-altijd-gezellig-vooral-de-reclameblokken\/","title":{"rendered":"TON HUIZER in een ritje naar ‘onze’ veelgeprezen binnenstad – Vanuit de bestuurderscabine klinkt Radio Rijnmond. Altijd gezellig, vooral de reclameblokken…"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
Beste Pom,

Ik ken je als een man zonder vooroordelen. Amsterdam-Rotterdam gedoe
is je gelukkig vreemd.
Daarom nodig ik je hierbij uit voor een ritje naar onze veelgeprezen
binnenstad, ad infinitum in aan en afbouw.

Rotterdamse groet,
Ton Huizer<\/em>


Aardig onderweg<\/strong>

Herfstweer. Een schrale wind verkilt de botten. Geduldig wacht ik bij een halte van de tram. Na een klein kwartiertje afzien komt het rollend materieel in zicht. Tempo bij het instappen, \u2018we stappen sneller in en uit\u2019 vermeldt een sticker aan de tramwand. En inderdaad, de klapdeuren vallen na een aantal seconden automatisch en onverbiddelijk dicht. De straf voor achterblijvers blijkt redelijk mild. De valluiken gaan gelukkig snel weer open, maar intussen heb je je eerste waarschuwing te pakken.
Vanuit de bestuurderscabine klinkt Radio Rijnmond. Altijd gezellig, vooral de reclameblokken. Op het achterbalkon begroet de conducteur twee vrienden. Vuisten tegen elkaar. Coronaveilig, maar het gebaar staat me toch wat tegen. Een vuist bevat slechts duisternis\u2026 Om me heen lijkt minstens de helft van de reizigers \u2018aardig onderweg\u2019 in een parallel digitaal universum. Gebogen hoofden boven mobiele telefoons, zover het oog en oor reikt.
\u00a0
De meeste zitplaatsen zijn bezet, \u00a0dus neem ik noodgedwongen plaats naast een telefoongesprek. Een vrouw doet enthousiast verslag van haar laatste reis. Ik probeer me te concentreren op een gratis verstrekt krantje, maar begin me langzaam af te vragen waarom mijn buurvrouw iedere zin met \u2018weet je\u2019 besluit. Onbewust begin ik te tellen. Na zeven keer \u2018weet je\u2019 stapt de dame uit, telefoon nog steeds aan haar oorbel.
Twee harde stoelen verder doet een jonge medewerker van een sociale dienst luidruchtig verslag van een gesprek met een cli\u00ebnt. Hij noemt de cli\u00ebnt, die hij even later \u2018pati\u00ebnt\u2019 noemt, bij naam en voornaam en lijkt niet erg tevreden over de voortgang bij zijn integratie in het arbeidsproces. Prettig te vernemen dat er discrete hulp voorhanden is als je leven even dreigt te ontsporen. Ik tel mijn zegeningen. En de haltes.
Bij een halte zonder verhoging probeert een hoogbejaarde dame het voertuig te bestijgen. Ze plaatst haar rollator in de tram en trekt zich daarna moeizaam omhoog aan een handvat naast de ingang. Moeizaam en langzaam, te langzaam, volgens de regels van het reisbedrijf. De dichtklappende deuren persen de dame nog net niet uit de tram en uit het leven.
Een behulpzame passagier grijpt gelukkig in, stelt zich met gevaar voor lijf en leden op tussen het dreigende glas-in-lood en helpt de geschrokken vrouw naar een zitplaats.
\u00a0
In de voorste cabine begint de bestuurder zijn radio en thermosfles in te pakken, terwijl het 36 ton zware gevaarte piepend en knarsend een kruispunt passeert. De aflossing op het Centraal Station komt in zicht.
Bij het verlaten van de werkplek wordt het personeel \u00a0nog even aangesproken door een Aziatisch uitziende meneer met een rolkoffertje. \u2018Is this going to the historic centre?\u2019 \u00a0\u2018Yes sir, but it\u2019s not finished yet\u2019 antwoordt de conducteur op ernstige toon.
\u00a0
Ton Huizer<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t