![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/IenV5-rotated.jpg\")
<\/a>ik zie haar staan
alleen
afgezonderd van de rest
druipende verlegenheid
eager to play maar niet weten
hoe dat moet hoe je invoegt
hoe je vraagt als je niet wordt gevraagd
nooit gevraagd
ik heb getracht haar uit te bannen
maar als ik in de spiegel kijk
zie ik nog steeds een glimp van haar
Ien Verrips
–>
een treffend bericht uit het vooronder. bijzondere perspectiefwisseling als kado-tje gegeven bij de woorden van het gedicht. vanuit de eerste persoon wordt ons een blik gegund op de derde persoon – het verbannen meisje – blijkt de derde persoon toch de eerste persoon te zijn.
de woorden raken in een soort boemerangbeweging zowel dichter als de lezer – hoe ver dichter ze ook tracht te gooien ze keren terug. het leven als optelsom van geleefde en, overleefde meisjes maar hoe sommige meisjes altijd deel van je blijven uitmaken.
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
- Conny Lahnstein: dit symbool van wellust, verbannen uit dit straatje…<\/li>
- Ien Verrips: hoe je vraagt als je niet wordt gevraagd<\/li>
- Erika De Stercke: je bent ver, meisje<\/li>
- Cartouche: het meisje in haar \u2013 dochterlief<\/li>
- Frans Terken: al zijn zusters zijn hem even lief<\/li>
- Anke Labrie: uit zijn gedachten was wat lastiger<\/li>
- wedstijd gesloten<\/em><\/li><\/ul>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/meisje1-rotated.jpg\")
<\/a>wie wint de enige echte virtuele – waarom toch zo een meisje verbannen – trofee op pomgedichten punt nl? och arme – arm kind – zomaar zonder reden wellicht verbannen – wellicht met een reden maar is verbannen dan echt nodig? wat is dat voor meisje? een meisje als thema deze week – al dan niet om te verbannen. we lezen graag hier dichtregels over verbannen meisjes – dat zijn meisjes om van te houden. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em><\/strong><\/strong> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n ![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/pomreuring1fotoconnylahnstein-768x1024.jpg\")
<\/a>
zeeuws meisje <\/strong>
de ons allen zo inspirerende
en zelfs tot voorbij goes geprezen dichteres J.H.
mag zich dan wel bezighouden
met de diepere gevoelens van de medemens
ook haar eigen gemoed wil nog wel eens ontploffen
sommigen noemen het een deinen op wat heeft overleefd
anderen spreken weer over een drijvend waterbed
in een volgelopen tranendal
ik zeg prachtig allemaal!
wel worstelen maar bovenkomen ho maar
majesteit
\u00a9pw<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/conny.jpg\")
<\/a>Kinky<\/strong>
Hoeren die gewaagd lokkend hun benen spreiden of ons achteloos
negeren vanwege gebrek aan klandizie, terwijl de gids ons met
het schaamrood op de kaken langs hun rood verlichte ramen voert.
Daar ergens stond die bronzen sloerie, prijkend met haar blote boezem,
wulps tuitend haar lippen, maar ze wilden haar daar niet, weg moest
ze dit symbool van wellust, verbannen uit dit straatje vol bordelen,
zonder vooroordelen zegt men, maar ondertussen. Zij kon het
lonken niet laten en is verkast. Nu kan elke voorbijganger zich
vergapen voor de etalage van de plaatselijke kapper en wie het
waagt kan binnen niet alleen de wilde haren, maar ook
zijn geile zoenen kwijt.
Conny Lahnstein
10 september 2021
–>
Conny houdt het verhaal levend in haar po\u00ebtische bijdrage deze week – een gedicht bij de foto genomen in het centrum van Alkmaar en \u201cDaar ergens stond die bronzen sloerie, prijkend met haar blote boezem,\u2026\u201d – een niet welkom meisje – en het uithangbord een teken van verzet tegen de verbanning. het is me al vaker opgevallen dat beeldend kunstenares Lahnstein van verhalend proza po\u00ebzie weet te maken waarin een werkelijkheid dichtbij de werkelijkheid wordt gesitueerd. een soort treffend po\u00ebtisch realisme dat bijna als po\u00ebtische geschiedschrijving aangenaam te lezen is. en dat bij een moeilijk thema als deze week is gegeven.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/08\/erika-1.jpg\")
<\/a>
waar dan ook<\/strong>
je bent ver, meisje
ik die aanraken wil
onder de wol
van gewillige schapen
om warmte te voelen
wat ons verbindt
woorden vertrappeld
op het jonge gras
de afgrond loert
we blijven op afstand
een zoen verdwaalt
lippen wachten af
de laatste trein
op tijd om te zwijgen
in het grillige licht
ik zal bloemen plukken
zonder omzien
wat waait het hard
Erika De Stercke
–>
een ook bijna middeleeuws mystiek gedicht – dichter komt en staat voor een onmogelijkheid om het zo geliefde meisje nog te benaderen. ze is te<\/strong> ver lijkt het. de afgrond in de tweede strofe als dreigend gegeven. de ik persoon plukt bloemen. een gedicht waarin dood en leven – de afgrond en de laatste trein aan de lezer bekend worden gemaakt – dichteres verlaat de locatie \u2018zonder omzien.\u2019
ik moet aan de schilder carel willink denken – die schilderde dreiging zoals Erika hier dreiging weet te verwoorden.
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/08\/cartouche5.jpg\")
<\/a>
Wat blijft
<\/strong>
Bij de demarcatie -lijn
van Panmoenjon ligt een land
te zuchten in besneeuwde najaarszon
aan de horizon
ziet hij haar – in de ban van tao –
gebogen hoofd in spiegelende straten
schuilgaan onder een pagode
pauwenogen die zich willen laven
aan vergezichten, ongekende tinten
geel en rood – gespannen
als een draad volgt hij het spoor
dat zij in vlak vaderlandschap schreef
de onverdichte winterreis
van al wat hij aan scherven sneed
het meisje
in haar \u2013 dochterlief
dat hij zo te ontheiligen wist
als het zijne in ballingschap te drijven
dat er nooit voldoende smelt
water zal zijn om te kunnen wassen
12-09-21 \/ Cartouche
–>
aha Cartouche weer eens op een vakantiereisje – zo lezen we – meneer richting de KOREA\u2019s en wij mogen meegenieten. wat overblijft of de dichter is bijgebleven mogen we lezen. of is het een gedicht bij een lied, bij een foto, een schilderij. dichter cre\u00ebert in ieder geval een – minder lieflijk – oosters sfeertje van oorlog, oorlogsdreiging en verderf. de laatste 7 regels vol verderf. arm meisje. arme meisjes. het is po\u00ebzie – en natuurlijk met indringende cartouche – po\u00ebzie – maar toch is het me net teveel een zoekplaatje.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n