![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/vera13.jpg\")
<\/a>ik wilde het schrijven, dacht
de woorden gevonden te hebben
maar ze vielen door de witregels heen
niemand kon ze lezen zelfs niet jij
die witregels lezen kan
en waarom zouden we praten
als het schrijven al zo moeilijk is
kom weer naast me zitten
op het bankje waar dichters
de mooiste regels zwijgen
Vera van der Horst
–>
schrijf mij waarover dichters over zouden willen zwijgen – was de ruime opdracht – specifieker – schrijf mij over het zwarte gaten licht of over het bankje met uitzicht op de eeuwigheid \u2013 over die ene geliefde die maar niet over gaat – de hele wereld lijkt te kunnen opgaan in het gestelde thema – resultaat: prachtige ingezonden gedichten – dichters dank jullie wel – ook het ingezonden werk van Vera is meteen raak bij eerste lezing. \u2018en waarom zullen we praten als schrijven al zo moeilijk is – vraagt de dichter in het gedicht. sommige vragen mogen wel gesteld in een gedicht. de meeste niet maar Vera weet wat dichten is. vragen die het antwoord zo ontzettend in zich hebben moet je juist stellen in een gedicht. \u2018kom naast me zitten\u2019 schrijft de dichter ontwapenend – een uitnodiging aan de lezer om in minder en gebroken ochtendlicht samen met de woorden van de dichter te luisteren naar de zanger Cat Stevens\/Yusuf. door de ochtend verzwaarde maar zo heerlijk treffende onontkoombare romantiek hier door Vera uitgeschreven in de lezer uitnodigende woorden. uit dat licht!
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
<\/a>hij laat hen in de waan
dat elk geschreven woord
zelfs dat ooit nog te schrijven
aan hen is opgedragen
gelogen letters worden waarheid
als hij ze in mooie woorden
in gloedvolle zinnen zet
en die maar genoeg herhaalt
hij kent die woorden allemaal
geijkt als goed gereedschap
geolied gebruiksklaar
hij is een vakman in de taal
waarom dan gedoemd tot zwijgen
nu elke letter maar blijft zweven
vertikt zich in een woord te voegen
een nieuw woord alleen voor haar
anke labrie
(02-10-2021)
–>
anke vertrouwt het niet – doorgrondt de aard van de dichter – de waarheid gelogen een actueel thema geloof ik – ook te lezen in de door EUS gepromote bestseller van de oude man – ook bezongen op de nieuwe CD van de bijnabelg Rik de Leeuw – nu dan hier ook voor ons beschreven door Anke Labrie. waar vroeger dichters zich vertikten – vertikken nu de woorden het – haha. hoe de kunstenaar ook zijn best doet en ge\u00eberd is – hij\/zij kan alleen verder leven als de muze dichters liefde beantwoordt. en daar wil het nogal eens aan schorten. we krijgen een inkijkje hier in vele kunstenaarlevens. resultaat prachtige kunstwerken en een eeuwig wachten op wat niet meer zal plaatsvinden.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
<\/a>Schot omhoog<\/strong>
Na een explosieve start
en onvoorstelbare groei
extreme ontwikkelingen
een scala aan hoogtepunten
neemt de snelheid hortend af
tot je even stil staat en daarna
langzaam weer achteruit gaat om
ooit, ergens, rustig te blijven liggen
Olivier van Nooten
–>
om het heen en weer van te krijgen. haha. nee hoor – mooie beweging in de woorden van de dichter. mooi beperkt gehouden ook waardoor de vaart er meteen goed in zit en de teloorgang in de laatste regels ook aankomt. de turbo in het begin van het gedicht erop gezet en weer tot stilstand gebracht in luttele regels naar een staat van eeuwige rust. het is of je in duizelingwekkende vaart als lezer een zwart gat wordt ingezogen – als man een vrouw in – \u00a0zo kunnen de woorden wellicht ook geduid – om in iets van een onduidbare tegengestelde beweging te eindigen. laat het zo maar zijn ja.
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n