{"id":19996,"date":"2021-11-18T19:44:24","date_gmt":"2021-11-18T18:44:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=19996"},"modified":"2023-12-04T17:08:45","modified_gmt":"2023-12-04T16:08:45","slug":"ditmar-bakker-euforisch-over-annagriet-diesman-de-brille-die-het-werk-omvademt-en-het-rijm-pom-we-hebben-het-zolang-niet-gezien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/11\/18\/ditmar-bakker-euforisch-over-annagriet-diesman-de-brille-die-het-werk-omvademt-en-het-rijm-pom-we-hebben-het-zolang-niet-gezien\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER euforisch over ANNAGRIET DIESMAN – ‘De brille die het werk omvademt, en het rijm, Pom! We hebben het zolang niet gezien…’"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
Ditmar Bakker schrijft:<\/strong>

Pom, liefste,
Het is altijd gevaarlijk een nieuwe dichter de maat te nemen\u2014wie is zij(hij?) en welke po\u00ebtica worden gehanteerd?
Onderstaand is metrisch doorwrocht. Toevallig of niet\u2014we nemen Talent niet de maat, of wel, Pom? De brille die het werk omvademt, en het rijm, Pom! We hebben het zolang niet gezien.
We zien een afnemen van lettergrepen en een opbouw in vier stanza\u2019s. We zien een berekenendheid die we zelden aantreffen in Moderne Gedichten.
We (Pom, majestueuze Pom!) zien het rijm weer vat krijgen in de verzen. We zijn verbluft, en lezen de eerste twee regels niet graag als een incorrecte samentrekking, maar als een syntactisch spel waarin fles en grond slingerend aanpalen. We omarmen elkaar, Pom, en lezen verder.
Donker wordt een stad gewekt, door woorden en zinnen gekrenkt\u2014het Brussel van toen is het Brussel van nu. Vergeten zijn de riemen papier die dichteres volgeschreven heeft om uiteindelijk tot deze parel te komen. Wie weet nog van riemen, wie weet beelden z\u00f3 te doorvlechten? Het is een vrouw:
Annagriet Diesman dus
Nieuwe po\u00ebtica
Leest nu haar schrift
(optioneel) op de Pom
Neen, in die krabbels geen
Kruikenstadtuyterwerk:
Dat is te moeilijk
(een vrouw h\u00e8, tja, kom)
Kom, Annelies, de handschoen ligt er.
\u00a0
\u00a0
Hugo in Brussel<\/strong>

Aan het Th\u00e9\u00e2tre Fran\u00e7ais paalt nog steeds verleden
grond in taal van bloed gedrenkt,
slingeren gebroken flessen rond in vuile glazen plassen.

Niets gloeit:
deze stad wordt donker gewekt,
door woorden en zinnen gekrenkt.

Verslagen ontwaakt dan, ginds, de dichter die roeit
met de riemen die hij schreef, wiens vers te water gaat
en volgzaam glijdt tot op een Brussels plein

waar de dichter weet waar niemand over praat.
Verdoken blaast dan, daar, de wind, zijn
letters rollen langs elkaar door doordeweeks gewoel.

Ik hoor zijn lied.
Ik ken zijn doel.
Terug naar \u2018t land dat hem verried.


ANNAGRIET DIESMAN
\u00a0<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t