{"id":20042,"date":"2021-11-26T06:29:59","date_gmt":"2021-11-26T05:29:59","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=20042"},"modified":"2021-11-26T06:30:41","modified_gmt":"2021-11-26T05:30:41","slug":"yvonne-koenderman-mevrouw-koenderman-ik-weet-eigenlijk-niet-hoe-ik-het-u-moet-vertellen-maar-u-gaat-niet-dood-u-bent-zwanger-en-gaat-vermoedelijk-binnen-een-week-of-vier-bevallen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2021\/11\/26\/yvonne-koenderman-mevrouw-koenderman-ik-weet-eigenlijk-niet-hoe-ik-het-u-moet-vertellen-maar-u-gaat-niet-dood-u-bent-zwanger-en-gaat-vermoedelijk-binnen-een-week-of-vier-bevallen\/","title":{"rendered":"Yvonne Koenderman: “Mevrouw Koenderman, ik weet eigenlijk niet hoe ik het u moet vertellen, maar u gaat niet dood, u bent zwanger en gaat vermoedelijk binnen een week of vier bevallen”\u00a0"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
Geboren worden was een wonder.
Naar baby getransformeerd kankergezwel, wat leven niet be\u00ebindigde, maar juist veel gaf ( volgens zeggen). Na twee weken bewuste zwangerschap werd de navelstreng losgeknipt en groeide een innige band die nu zelfs de dood overstijgt.
Die navel bleef toch wel een gevoelig punt en brak vlak nadat met ook mijn moeder de aardse ouderlijke band verdween. Blijkbaar woekerden de destijds verzonnen cellen daar  door, net als de liefde voor ouders pijnlijk in het hart. 

De vrijdag vandaag is er een waar bekeken wordt of de gevaarlijk woekerende navelbreuk verwijderd kan worden. Zo’n nieuw dingetje wat er even tussendoor walst na twee mindere weken. Gek genoeg kijk ik er nuchter tegen aan. Mijn buik was altijd een soort van heiligdom, mijn lichaam delen geen probleem, maar mijn buik was van mij in elk formaat die hij gehad heeft. Het was altijd, ook na de zwangerschappen, alsof iets daarin gekoesterd moest worden. Ik kijk naar mezelf in de spiegel nu 54 jaar, 7 maanden en 4 dagen op deze aardkloot, maar 54 jaar, 7 maanden en 18 dagen geregistreerd als een nieuw mensje in wording. de maanden daarvoor was ik een levensbedreigend kankergezwel waarvoor mijn moeder die geen kinderen kon krijgen in het academisch ziekenhuis van Leiden liep en volgestopt werd met medicijnen die helaas niets uithaalden, want de tumor groeide en groeide met weinig perspectief voor de toekomst.

Een jonge arts in opleiding trok ergens begin april 1967 bij zijn meerdere aan de bel. Ik vraag me nog steeds af hoe dat gegaan is, maar uiteindelijk kreeg mijn moeder te horen
” Mevrouw Koenderman, ik weet eigenlijk niet hoe ik het u moet vertellen, maar u gaat niet dood, u bent zwanger en gaat vermoedelijk binnen een week of vier bevallen” 
zo’n buik, die een verschrikkelijk iets leek te bevatten werd ineens het meest gekoesterde wat er was en ik denk dat ik het meest gewenste kankerkind was wat twee weken later geboren is en losgelaten werd in de wereld toen de navelstreng doorgeknipt werd.

Deze ochtend gaan we dus in de weer met dat aanhechtpunt en die breuk, waar lymfomen toch hun weg weer weten te vinden. Niet zo erg als vorig jaar, maar toch pijnlijk aanwezig laten ze in de nu slanke buik een soms zwanger beeld achter. De chirurg gaat het bekijken en als corona niet in de weg zit weghalen. Hij mag, hij krijgt toestemming om aan die buik te zitten en daarmee de cirkel te sluiten. Gek genoeg heb ik er vertrouwen in, ongeacht wat er eventueel nog komt lijkt dit symbolisch de juiste afsluiting voor dit kankerkind, wat altijd brulde ik wordt 104. Dat zijn nog minimaal 49 jaren, 4 maanden en 27 dagen. Nog genoeg tijd om te genieten!

Yvonne Koenderman<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t