{"id":20415,"date":"2022-01-14T19:39:38","date_gmt":"2022-01-14T18:39:38","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=20415"},"modified":"2022-01-16T11:07:12","modified_gmt":"2022-01-16T10:07:12","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-heerlijke-zomeravond-trofee-op-pomgedichten-punt-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/01\/14\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-heerlijke-zomeravond-trofee-op-pomgedichten-punt-nl\/","title":{"rendered":"Ditmar Bakker wint de enige echte virtuele – \u00a0heerlijke zomeravond trofee – op pomgedichten punt nl – Cartouche zilver"},"content":{"rendered":"\n

we moeten echt deze week DITMAR BAKKER<\/strong> feliciteren met een prachtig gedicht waarin de gelatenheid en de berusting in een ultieme krachtsinspanning aan de po\u00ebzie wordt meegegeven ter troost van vele lezers en uiteindelijk ter troost van alle mensen – de mensheid in zijn geheel niet uitgezonderd – die vroeger of later zullen weten wat verliezen is. een soort zelfde schoonheid mochten we lezen bij Cartouche <\/strong>maar door hem is het thema wel op enige afstand gezet- zie het commentaar onder zijn gedicht met een zilveren rand. van harte!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>

Zolang als deze sigaret nog duurt,
\u00e9\u00e9n kort moment -al is ’t al aan zijn end-
waarin de as stil valt op ’t vloercement
terwijl wat afgestoken bij het vuur
rook werpt in wolken schaduw op de muur
waar vreemd doorheen men jazzmuziek herkent,
haal ik het beeld omhoog dat jij nog bent,
waartoe mijn dromen dienden tot dit uur.
En dan vaarwel, adieu! De droom: finis.
Ik kan ’t vergeten, dat gezicht van jou,
je trekken raken langzaam uitgewist,
je woorden nooit, je lachen nog niet gauw:
je schijnt net als de zon die onder is,
het laatste licht laat wolken donkerblauw.


***[D.B.]


–>
in een mooie vorm van gelatenheid – de fasen van  ontkenning en de woede voorbij –  het afscheid beschreven in vlagen van ja van wat – eerst verdwijnt langzaam het gezicht en dan de rest beetje bij beetje – de entourage zoals de entourage moet zijn wat as op een cementen vloer – maar niet de woorden – blijkbaar. en dan die ik-vorm – die bijna onmogelijk te hanteren \u00e9n toch hier gehanteerde vorm – zo dat elk woord in pijn is uitgesneden – prachtig:  
 
het is de pijn die in de as
van wat ooit van de liefde was
wordt neergelegd
 
over hoe de liefde op gaat in de mist
en een geliefde de mist in drijft<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>


Niet alles geeft zich uit zichzelf bloot<\/strong>
 
verwijt een dag nooit wat er kan gebeuren
bijvoorbeeld: je liefje bloedt jou dood
op zondag – vergun mij deze quote
er blijven dagen zat om te treuren
en geuren
 
waar ook die ene steevast wederkeert
het duurt een leven voor dat is verteerd
 
hoe men bij het einde blikt naar voor
zijn zegeningen wegwist van zijn handen
\u2013 maar toe, vertel me nu voor al toch muze \u2013
van de man die de dagen terugtelt om te landen
bij de branding waar hij zich in jou verloor
 
die avond toen – zonder taal en dralen tezamen
jij je als lijfelijke deken spreidde voor zijn ogen
– saudade heeft nog niemand ooit bedrogen –
de zomer die j\u00edj hem deed beamen
 
in hem rond bleef zingen
als kringelende waterdingen

15-01-2022 \/ Cartouche


–>
het is – de woorden zijn – net als bij dichter ditmar bakker van een zeldzaam schone gelatenheid – de dichter heeft de afstand kunnen vinden in de gebiedende wijs \u00e9n in de tweede en derde persoonsvorm – jij – hem en men. en toch bij dit soort zo persoonlijke dingen hoort de ik-vorm. die bijna onmogelijke vorm in dit soort situaties. dat maakt het verschil deze week tussen goud en zilver. dat de titel precies aangeeft wat de lezer kan verwachten doet daar niet aan af. \u00e9n hoe onovertroffen een strofe als deze ook is:
 
hoe men bij het einde blikt naar voor
zijn zegeningen wegwist van zijn handen
\u2013 maar toe, vertel me nu voor al toch muze \u2013
van de man die de dagen terugtelt om te landen
bij de branding waar hij zich in jou verloor

<\/em>
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n