{"id":20445,"date":"2022-01-19T07:25:35","date_gmt":"2022-01-19T06:25:35","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=20445"},"modified":"2022-01-19T07:36:26","modified_gmt":"2022-01-19T06:36:26","slug":"mirjam-al-met-een-vooruitziende-blik-doe-de-gordijnen-open-en-kijk-in-de-verte","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/01\/19\/mirjam-al-met-een-vooruitziende-blik-doe-de-gordijnen-open-en-kijk-in-de-verte\/","title":{"rendered":"Mirjam Al met een vooruitziende blik: ‘Doe de gordijnen open en kijk in de verte…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
foto: ten huize van dichter Vera van der Horst, afgelopen zomer 2021. fotograaf: pom wolff. ik beschouw deze foto als een hoogtepunt uit mijn fotografische carriere. de belangrijkheid van de foto zit m met name in wat niet is afgebeeld. dichter ditmar bakker viel als een vallende ster uit de hemel het huis in van dichter van der Horst. je ziet Mirjam Al denken – hee hoor ik iets en ze pakt haar luisterapparaat erbij. dichter van der torren laat zich door niets en niemand afleiden en zet met gesloten lippen zijn voordracht voort. even later verschijnt er op de houten schutting een poes die nooit meer is weggegaan.


Hoi Pom,
\u00a0
de inzending voor woensdag, deze keer van de hand van Mirjam Al, groet, Merik.<\/em>

Oase<\/strong><\/em>

De zon ging onder, de maan lichtte op.
Sterren twinkelen in het universum.
Al slapende ging je op reis;
een koffer met herinneringen en een lege tas
liet je achter op de laatste halte voor het hemels blauw
zich openbaarde.
Zo helder en doodnormaal.
Doe de gordijnen open en kijk in de verte.
Er is geen weg terug
en in zekere zin is dat maar goed ook;
we zijn op weg naar de Oase, die
misschien een fata morgana is,
we weten het niet, al diegenen die in Vrede rusten,
die weten het en berusten.
\u00a0
\u00a0
Mirjam Al, december 2021, januari 2022<\/em><\/span><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t