{"id":20459,"date":"2022-01-21T20:21:37","date_gmt":"2022-01-21T19:21:37","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=20459"},"modified":"2022-01-23T11:14:27","modified_gmt":"2022-01-23T10:14:27","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-kom-nog-een-keer-bij-me-zitten-trofee-op-pomgedichten-punt-nl-u-weet-wel-voor-u-zelf-wie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/01\/21\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-kom-nog-een-keer-bij-me-zitten-trofee-op-pomgedichten-punt-nl-u-weet-wel-voor-u-zelf-wie\/","title":{"rendered":"Gerben de Ruiter wint de enige echte virtuele – kom nog een keer bij me zitten – trofee op pomgedichten punt nl – u weet wel voor u zelf wie – zilver voor Cartouche – brons voor Frans Terken."},"content":{"rendered":"\n

een dank je wel voor alle dichters die instuurden. het thema nodigt uit om hele persoonlijke zaken in po\u00ebzie uit te schrijven. en dan is er altijd het gevaar van teveel. niet dat een teveel altijd slecht is – een teveel is ook aangenaam om je in te wentelen – om het vele te koesteren. maar bij een thema als dit – waarin een persoonlijk verlies in wezen aan de orde is – is het wat mij betreft de kaalheid die de meeste po\u00ebtische zeggingskracht genereert. Gerben de Ruiter weet aan de kaal vorm gegeven po\u00ebtische zeggingskracht van zijn gedicht nog een iets van een kinderlijke klank toe te voegen in de eenvoudige conclusie in de laatste regel – in een gedicht over moeder en zoon. goud! van harte! zilver voor Cartouche – brons voor Frans Terken.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>
moeder op zorgvlied<\/strong>

de zon scheen op de kist
alle bloemen zonnebloemen
jij zo dood als je maar kon

als kind zat ik niet graag op schoot
maar nu

nu ben je dood

Gerben de Ruiter


–>
leuk Gerben weer eens te ontmoeten op de site. de titel geeft meteen alle duidelijkheid. het is moeder en moeder is dood. en moeder is zo dood als ze maar kon – prachtige regel – heel erg dood dus. en dan in een enkele regel – in een enkel woord – de gedachten van de dichter bij het wegbrengen van moeder. zo was het vroeger – mogelijk iets van lichte spijt aan de wit regels gegeven – en zo is het nu – een onherstelbaar nu. de leegte in alle regels gegeven en de witregels weer wit.


<\/span>

<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>


Het stond – zo vast als een huis , wij
zouden voor altijd wees de twijg
in je hand die het zand betekende
in de vorm van een hart
 
uitgelijnd – de helle horizon
die me in bijslaap dompelde, langzaam
weer overeind en bij zinnen, zij aan zij
het hoogtij, de golven, hoe ze
 
naderden, haar aanraakten
overspoelden tot contour gesneden
dia-beeld van kom nog een keer
bij me, naast me, mijn lieve
 
wees mijn bijzit, bezit me – laat me
zien hoe stille beweging de pijn weet
van de pijl te ontkrachten, verzachten
tot \u00e9\u00e9n gewillig zandlichaam
 
opdat ik me andermaal vinden kan
in jouw hand zoals toen die keer
ik gedwee en jij de zee
 
zo staat het mij – voor ogen
 
22-01-\u201922 \/ Cartouche<\/span>


–>
we draaien met de dichter in dichters woorden mee in een heftig verlangen en in en met een prachtige woordenstroom. tot aan die laatste regel – die mooie regel: \u2018zo staat het mij \u2013 voor ogen\u2019
 
hoe het met die twee zou gaan – het was volstrekt duidelijk – maar het leven loopt anders dan mensen het leven voorzien. in het midden van gedicht wordt de geliefde aangeroepen – kom nog een keer\u2026 dat onmogelijke pijnlijke verzoek getekend in een hart van zand. geef de dichter dan desnoods maar  een hand – \u00e9\u00e9n hand –  maar ook die ene hand wordt niet meer – kan niet meer gegeven.

zo dit is de positieve kant van het verhaal – het gedicht had natuurlijk ook zo gekund – voor het zelfde geld – hetzelfde gevoel- de zelfde schoonheid – zonder alle overbodige cartouchjes:


Het stond \u2013 zo vast als een huis , wij
zouden voor altijd wees de twijg
in je hand die het zand betekende
in de vorm van een hart
 
kom nog een keer
bij me, naast me, mijn lieve
bezit me \u2013 laat me
zien hoe stille beweging de pijn weet

en ik me andermaal vinden kan
in jouw hand zoals toen die keer
ik gedwee en jij de zee
 zo staat het mij \u2013 voor ogen



<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
Voorbij het paradijs<\/strong>

Dat mijn arm een ruggensteun
een kussensloop zonder bijbedoeling
ik kan het je niet meer zeggen

wij op zoek naar een paradijs
het was als rondtasten in dichte mist
en dan dat gat in het wolkendek zien

een straal die het landschap
in vlammen zette en ons warmde
de brand stak in vruchten van het kwaad

schatten we in de rust om ons heen
zonder de minste verleiding of meer nog gif
dat als op sociale media op ons af spuit

zo met elkaar dromend daarbuiten gedacht
de idylle genadeloos uiteengeslagen
jij tot op het bot gesloopt in die hel van ziek

\u00a9 FT 21.01.2022<\/span>


->
toch maar weer eens de meer – voor mijn gevoel – bij het thema direct passende regels uitgelicht. het teveel – de weg van het kwaad beschreven – hoeft voor mij niet om de pijn zichtbaar te maken – de reden waarom… hoeft niet altijd in de po\u00ebzie – kom nog een keer bij me zitten en de onmogelijkheid – we lezen het en we voelen mee en weten ook in twee regels strofen van de pijn:
 
Voorbij het paradijs<\/strong>

Dat mijn arm een ruggensteun
ik kan het je niet meer zeggen

wij op zoek naar een paradijs
dat gat in het wolkendek zien

een straal die het landschap
in vlammen zette en ons warmde

de rust om ons heen
zo met elkaar dromend daarbuiten

de idylle genadeloos uiteengeslagen
en jij tot op het bot gesloopt  – zo ziek

<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n