![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/IMG00016-20110320-1830.jpg\")
<\/a>Het spokenuur markeert de poort waardoor
ik westwaarts langs de bloedlijn trek
stroopsoldaatjes tegemoet.
Het loopt gesmeerd de sleutel draait
op volle toeren alle gaten dicht.
Mocht ik een god zijn, ik zet seizoenen
naar mijn hand, cre\u00eber wat ruimte in de tijd
om de dag met herfst te kleuren.
Voorzichtig zal ik blazen, net voldoende wind
waarin je dan je hoofd kunt baden.
Paradijs weten in de werkelijkheid.
Jawel. Ik doe mijn best maar geluk
is gevaarlijk. Vraag het Kopland.
Nirwana ligt nog zeker op een lichtjaar reizen.
Je zou ook kunnen stellen dat ik een sukkel ben.
Je voelt ik smeer melancholie. Het visje schiet
weer alle kanten uit. Het water is brak.
De tuin der lusten een romantisch prieel meer niet.
ml
Paradijs weten in de werkelijkheid.
Jawel. Ik doe mijn best maar geluk
is gevaarlijk. Vraag het Kopland.
<\/em>
roep ik uit tot de strofe van de week. komt in ieder geval bij mij binnen op hoogste sport van mijn po\u00ebtische ladder. ach iedereen kent zijn eigen afwijkingen – die van mij is nu eenmaal die van de po\u00ebzie. en zie hier hebben we te maken met po\u00ebzie. met de onmogelijke wetten van de po\u00ebzie die tot de gewoonste zaak van de wereld behoren. een wereld waarin wahrheit und dichtung zo onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn dat zij een werkelijkheid op zich vormen. in die werkelijkheid lezen we de dichter lerou. in dat theater zijn woorden.
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
<\/a>Hang voor het raam van alle kamers
het geel van de zonnebloem
onder het blauw van heldere luchten
maar drijf eerst de kruitdampen uit
dat de vredesduiven er niet in stikken
en zet de deur wijd open
voor ieder die een veilig thuis vraagt
omgord wie binnenkomt met liefde
dat je elkaar vasthoudt door alle strijd heen
hoe dan hand in hand
tot diep in de ogen
monden zo sprakeloos
die elkaar vinden
\u00a9 FT 26.02.2022
in deze dagen de handreiking aan de vluchtelingen die huis en haard verlieten – moeders en kinderen – de mannen bleven achter om te vechten –
\u2018zet de deur wijd open
voor ieder die een veilig thuis vraagt\u2019
zo begrijp ik de woorden van dichter frans terken.
een oproep, een constatering, een handreiking.
zo staan duizenden en duizenden moeders en kinderen aan de grens.
het is verschrikkelijk.<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
- FRANS TERKEN: voor ieder die een veilig thuis vraagt…<\/li>
- TON HUIZER: Klompvoet uit het knellend leer – Dank u wel ik hoef niet meer…<\/li>
- GERBEN DE RUITER: bom of geen bom<\/li>
- ANKE LABRIE: liefde stopt niet<\/li>
- DITMAR BAKKER: en door het raam keek, dicht tegen het glas, de blauwe nacht. <\/li>
- CARTOUCHE: ach – laat ons toch aanstonds met rode ogen nog eenmaal in stilte optrekken<\/li>
- MAX LEROU: Ik doe mijn best maar geluk is gevaarlijk. Vraag het Kopland.<\/li>
- ERIKA DE STERCKE: het lijkt of mijn hart in een tijdloos afscheid valt <\/li>
- RIK VAN BOECKEL: moeder vindt haar kind achter de grens van verzet<\/li>
- IEN VERRIPS: <\/li><\/ul>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/liebe.jpg\")
<\/a>lang nagedacht over een thema passend in deze barre tijden<\/em>
van oorlog, bommen, schuilkelders en misdaden. en toch gevonden:<\/em>
ergens tussen die puinhopen daarachter in een schuilkelder dook ze op –<\/em>
de liefde – liefde tussen twee mensen die door alles heen hoopten<\/em>
op een toekomst zonder bommen en granaten –<\/em>
laten we in deze dagen maar van de liefde zijn: wie wint de enige echte virtuele<\/em>
laten we in deze dagen maar van de liefde zijn- trofee op pomgedichten punt nl?<\/em>
u kent de regels: <\/strong>gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>
<\/strong>
het moet mij toch ook een keer lukken<\/strong>
een liefdesgedicht<\/strong>
<\/strong>
iets van lentezon en zacht<\/strong>
van in de war en veel te veel<\/strong>
<\/strong>
om ergens tussen hemel en aarde te zeggen<\/strong>
ik kan niets meer zeggen<\/strong>
<\/strong>
anders dan hier is mijn hand<\/strong>
en ga mee ga mee<\/strong>
<\/strong>
pomwolff<\/strong>
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/01\/tonhuizer.jpg\")
<\/a>Dag Pom,
Duistere tijden. Virussen en psychopaten. Duizend bommen en granaten.
Je kent me. Buiten mededinging, want te lang en thema – net – niet
gehaald. Lag aan haar dit keer…
Dikke pech, maar wellicht toch bruikbaar voor een milde glimlach bij de
zondagochtendkoffie.
Prettig weekend,
Ton<\/em>
Liefdesleed<\/strong>
Menukaart<\/strong>
schaars verlicht<\/em><\/strong>
Rekening<\/strong>
weer opgelicht<\/em><\/strong>
Zoengedoe<\/strong>
niet echt een feest<\/em><\/strong>
Tandarts<\/strong>
lang niet langs<\/em><\/strong>
geweest<\/em><\/strong>
Haarlak<\/strong>
op mijn beste pak<\/em><\/strong>
Naar haar huis<\/strong>
het vlees is zwak<\/em><\/strong>
Liefdesnest<\/strong>
flink uitgewoond<\/em><\/strong>
Beddengoed<\/strong>
lang niet verschoond<\/em><\/strong>
Proefballon<\/strong>
hopelijk niet lek<\/em><\/strong>
Doe wat<\/strong>
aan die moedervlek<\/em><\/strong>
Klompvoet<\/strong>
uit het knellend leer<\/em><\/strong>
Dank u wel<\/strong>
<\/em><\/strong>
ik hoef niet meer<\/em><\/strong>
<\/em><\/strong>
Ton Huizer<\/em><\/strong>
dichter ton huizer schreef het gedicht en zijn eigen recensie daarbij. een recensie die ik van harte onderschrijf – en zeker is daar ook mijn milde en dikke dikke glimlach bij de
zondagochtendkoffie. de slotpassage is werkelijk briljant en laat hier webmaster zeker uit zijn stoel rollen – uiteraard tot het moment dat er weer over een volgend bombardement wordt bericht op kiev.<\/em>
<\/em>
<\/em><\/strong>
Klompvoet<\/strong>
uit het knellend leer<\/strong>
Dank u wel<\/strong>
<\/strong>
ik hoef niet meer<\/strong>
<\/em><\/strong>
<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/01\/gerben1.jpg\")
<\/a>kind
kelder
kiev
bom of geen bom
—
Gerben de Ruiter
dichter de ruiter geeft stof\/ woorden om na te denken – een soort meerkeuzeformulier – allitererend – maar voor het zelfde geld is het geen meerkeuzevraag en de beschrijving van een barre en onaanvaardbare waarheid.<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/11\/anke10-768x1024.jpg\")
<\/a>
liefde stopt
niet
bij jou en mij
onze kinderen
onze familie
onze buren
onze vrienden
onze landgenoten
liefde zou grenzeloos kunnen zijn
als we maar met z\u2019n allen
als we dat eens konden
anke labrie
26-02-2022
anke schrijft in een wensvorm – bijna tegen beter weten in – in deze tijd – de woorden lijken te stokken in de laatste twee regels die niet zijn afgemaakt – \u2018als we als we\u2019 – een dichterlijk geluid – een verstilde schreeuw – bij de werkelijkheid van genadeloze en harde bominslagen<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/DITMAR7.jpg\")
<\/a>IV.<\/strong>
Gelijk een vis krulde de witte bast
de sintels op, rook vulde het vertrek.
Ze knielde, blies; een gloed in h\u00e1\u00e1r alvast
die warmte vroeg. De as, uit slaap gewekt,
dwarrelde omlaag–maar geen mager vuur
brak uit; het hout was door de regen nat.
Zij liet haar hoop al varen, en secuur
(terwijl ze dacht hoe zij zich vergeefs had
gekweten van iets derg’lijks, vroeger dan)
op koppig kooltjes al haar adem blazen,
ze hief haar borst omhoog en deed het razen
uit haar lijf: daar ontstak een kleine vlam!
De helhond vloog meteen op in de schacht,
en door het raam keek, dicht tegen het glas, de blauwe nacht.
Ditmar Bakker
Ditmar schenkt ons het vierde deel van zijn serie ingezonden werken lees bij de items hieronder de eerste drie delen. hoe de wereld ook ontploft de dichter dicht zolang het kan nog – genieten we van die prachtige wereldregel – slotregel – een beeld dat zij die in de schuilkelders van een brandende dor ontploffingen oplichtende wereld moeten vertoeven niet meer kunnen waarnemen.<\/em>
\u2018en door het raam keek, dicht tegen het glas, de blauwe nacht.\u2019
<\/em>
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/01\/cartouche0-1024x768.jpg\")
<\/a>
Landkaart<\/strong>
Honderd jaren lijden, eeuwen eenzaamheid
buik- en hoofdwonden, “vechten – wordt gezegd*
is de grootste vreugde te beleven met je broek aan”
dat mannen van vechten houden en vrouwen
van mannen die vechten\u201c, stormlopen
in plaats van in stelling gaan, het gaat
nooit over, hongerzucht en oorlog
een oorlam voor alle zonden
maar ach – laat ons toch
aanstonds met rode ogen nog eenmaal
in stilte optrekken, jij uit oost, Nikita en ik
uit west, naar Lviv en Brest-Litovsk
– zoveel dichterbij dan Benidorm \u2013
elkaar daar treffen, de sneeuw
uit de ogen wrijven – onze
gesprongen lippen likken
in een lieve vredeskus
26-02-2022 \/ Cartouche
(*Martin van Creveld)
een soort po\u00ebtische wanhoopswens – (\u2018maar ach laat ons toch..\u2019 ) hier wel uitgeschreven tot aan het zoenen met Nikita toe – Cartouche hakt zijn gedicht in twee – de ellende in strofe 1 en 2 en het zachte zoenen in de strofen 3 en 4. een fijne zoen dat moet gezegd.
<\/em>
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/08\/erika-1.jpg\")
<\/a>voor altijd
<\/strong>
hoe het geweld sprongen maakt
over muren van afstand
bombardementen brengen
verradende lichtbundels
tussen een wachten zonder hoop
liggen jouw woorden
het lijkt of mijn hart in een tijdloos
afscheid valt
wat achterblijft is onze snikkende
glimlach
Erika De Stercke
deze week krijg ik de indruk dat het wit tussen de strofen de lange denkpauzes zijn die dichteres neemt om de volgende strofe te formuleren. alsof erika tijdens het schrijven van haar gedicht steeds weer even de beelden van het oorlogsjournaal toe moet laten – en daar duikt dan plotseling ook nog de geliefde uit een verleden op – voor altijd voorbij.<\/em>
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n