![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/01\/fransdelft.jpg\")
<\/a>Na een voettocht van dagen
en nachten op ruwe paden
kniel je neer en strijkt over de grond
kijkt er met een lege blik naar
alsof daar de herinnering rust aan
wie van je wegliep en zonder omzien
jou achterliet om blijvend te verdwijnen
pelgrimstocht naar een eerder
waar je de wonden van verdrong
hoe ze onder je huid kropen
woekerden tot littekens
dat er geen redden aan was
getekende handen die een gat graven
om nog iets van een aandenken te vinden
hoe het je door de vingers glijdt
je raapt niets dan stof
\u00a9 FT 12.03.2022
een indrukwekkend gedicht. frans terken drukt in dramatische zinnen de hopeloosheid uit die een mens overvalt bij een verlies. en hoe er ook gegraven wordt – de oeroude bijbeltekst geldt nog steeds en krijgt hier een modern jasje: Bijbelcitaat: Statenvertaling (1637), Genesis 3:19. Want ghy zijt stof, ende ghy sult tot stof wederkeeren. als er ooit noodzaak bij het schrijven van een gedicht was dan was het bij dit gedicht toen het geschreven werd en aan de woorden die radio activiteit
werd meegegeven – dat ze ervan blijven stralen.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
<\/a>Leven met gemis, it sucks. En het lukt. Dat ook.
Hoe het is, weet je niet van te voren. Het overvalt me. Het verrast me. Dat soms ook.
Een poging in woorden, waar ik ook nog niet klaar mee ben. Of wil zijn.<\/em>
weg ben je
<\/strong>
ik lig naast je. de kiezels
van het pad drukken gaten in
mijn rug. jij ligt in het zand
diep verborgen
we staren naar de blauwe
hemel. naar de boom. aan
de takken enkele bladeren
\u00e9\u00e9n zucht en weg zijn ze
je ligt naast me en ver onder
me en ik kan je niet
vragen of je comfortabel ligt en
ik kan je hier niet omarmen
vanuit ons bed staar ik naar de
sterren. ze tekenen je gezicht in
mijn nachten en je mond. ik wil
je kussen maar val in
een matras
vol kuilen
\u00e9\u00e9n zucht
en weg ben je
Met vriendelijke groeten,
Ellis van Atten
www.ellisvanatten.nl<\/a>
www.zpink.nl<\/a>
www.tvpo.nl<\/a>
een heel persoonlijk gedicht geschreven na een nog vers verlies van een geliefde – ik aarzel dan ook om dit gedicht in de zogeheten zondagochtendwedstrijd met de altijd wat vrolijk huppelende commentaren te bespreken. ik zeg buiten mededinging vandaag ellis. deze twee strofen hieronder vind ik werkelijk prachtig en vol van liefde – daarin geen afstand en het samen optrekken \u00e9n het samen zijn – nog. en dan toch de po\u00ebtische afstand van het niet meer kunnen. mooi. zoveel liefde nog.
we staren naar de blauwe
hemel. naar de boom. aan
de takken enkele bladeren
\u00e9\u00e9n zucht en weg zijn ze
je ligt naast me en ver onder
me en ik kan je niet
vragen of je comfortabel ligt en
ik kan je hier niet omarmen<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
Ellis van Atten –<\/strong> we staren naar de blauwe hemel. <\/p>\n\n\n\n Peter Posthumus<\/strong> – hoe het ging en nooit meer zal<\/p>\n\n\n\n Frans Terken <\/strong>– dat er geen redden aan was<\/p>\n\n\n\n Anna Eikelboom Post <\/strong>– het is stil beneden <\/p>\n\n\n\n Karin Beumkes –<\/strong> Zijn het de verse wormen in je longen.<\/p>\n\n\n\n Cartouche –<\/strong> nu ik je nooit meer zie kom ik je overal tegen<\/p>\n\n\n\n Erika De Stercke <\/strong>– de afstand spreekt <\/p>\n\n\n\n Rik van Boeckel –<\/strong> het zielig nooit zingt zacht en stil<\/p>\n\n\n\n Jako Fennek <\/strong>– je <\/em>kippenvel bij ons strelen<\/p>\n\n\n\n Anke Labrie – <\/strong>soms kan verlies te groot zijn<\/p>\n\n\n\n