{"id":21205,"date":"2022-04-09T07:42:55","date_gmt":"2022-04-09T05:42:55","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=21205"},"modified":"2022-04-10T14:14:05","modified_gmt":"2022-04-10T12:14:05","slug":"geen-wedstrijd-deze-week-op-pomgedichten-punt-nl-wel-liefde-alstublieft","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/04\/09\/geen-wedstrijd-deze-week-op-pomgedichten-punt-nl-wel-liefde-alstublieft\/","title":{"rendered":"geen wedstrijd deze week op pomgedichten punt nl wel LIEFDE alstublieft…. favo gedicht het gedicht over liefde op de Brunsummerheide van Frans Terken"},"content":{"rendered":"\n

zoveel liefde<\/strong> als vandaag heeft deze site nog niet eerder gekend – liefde van alle kanten op is mijn eerste indruk – de kleinzoon Mio uit Berlijn op bezoek – dochter en schoonzoon met vriendin naar de pure markt – “ga jij maar Mio lief met opa spelen”- u begrijpt het – het commentaar kan pas nu – nu ik de kleine voor zijn middagdutje het ledikant van binnen heb laten zien met nijntje – moet ik nog opschieten ook – in ieder geval is Mio een produkt van de liefde – zo is het toevallig ook nog een keer – dank aan alle dichters voor het insturen van alle liefdes – ik ga ze nu op mijn gemak lezen – en schrijf enige bevindingen onder de gedichten en ik zal een favo gedicht uitroepen tot favo gedicht van deze liefdeszondag. dank dank dank – en ga heen in liefde. zo was het ooit bedoeld – zo heeft de natuur het ook bedoeld.<\/em><\/p>\n\n\n\n

mijn favogedicht is het gedicht van FRANS TERKEN – met lichte weemoed lees ik van ervaringen die zomaar ook de mijne hadden kunnen zijn. van het leven en de liefde.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>


Rode beek
<\/strong>
Hoe we naast elkaar
en met elkaar 
daar aan de rand van de rode beek

jij met een voet
later een hand
speeltje in het kabbelend water

al dat zand dat je schepte
ik tekende er toekomst in
we kregen het er warm van

ik zag de gloed in je groene ogen
hoe hij glinsterde op de beek
wat drijft zal niet zinken zei je nog

niet dat het bleef
het gleed ons door de vingers
als het water op die zomerdag


\u00a9 FT 09.04.2022\/06.06.2021

ik denk dat ik die locatie ken uit mijn vroege jeugd – bij oma limburg – bij zuidlimburgs brunssum – de brunsummerheide met van die opwellende en opwekkende bronwatertjes – ik zou er nog eens terug moeten gaan – frans is van daar en brengt de natuur op zeer natuurlijke wijze in het gedicht. wat toch gezonken is ondanks de ooit zo lief gesproken woorden – de eerste liefdes die geen stand kunnen houden maar met de herinnering meegaan – zo zwom ik in zwembad zeekoelen in brunssum met tal van eerste liefdes – maar als oma met de mattenklopper op me stond te wachten omdat ik weer eens te laat kwam was de liefde snel over – hoe het allemaal door onze vingers is gegleden – schrijft dichter terken – de herinnering aan die zomerdagen mooi.


<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

ANNA EIKELBOOM POST:  Als vanzelf   <\/p>\n\n\n\n

FRANS TERKEN over liefde op de Brunsummerheide<\/p>\n\n\n\n

RIK VAN BOECKEL over liefde op een eiland in de zon: ‘de tijd heelt geen donder…’<\/p>\n\n\n\n

CARTOUCHE: ‘Dat ze alles overwint, zelfs mij…’<\/p>\n\n\n\n

G\u00c9\u00cbRALDINE BANK CAENEN: ‘op de draden zaten vogels…’<\/p>\n\n\n\n

TON HUIZER: en een likje Vaselien<\/p>\n\n\n\n

JAKO FENNEK: wat achterbleef, je verwarde haar \u00e9n vandaag NIEUWE FOTO!!! van onze Jako – de look jonger dan ooit<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n\n

we houden het ook op de liefde deze week van de letterliefde op pomgedichten punt nl – we lezen graag van uw liefde, van uw liefdes, uw exen of van die liefdes die nooit werden beantwoord – of die liefdes die u nu ‘sue-en’<\/strong> -geheime liefdes \u00f3\u00f3k die zo af en toe nog opspelen. liefde voor mensen, of voor dingen wellicht voor uw hondje, uw overleden hondje of voor bitterballen – of toch nog weer anders….. graag uw bijdragen – commentaar natuurlijk als altijd verzekerd.<\/p>\n\n\n\n

gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. <\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>
hoe zo\u2019n liedje van de zanger
mij weer jou doet denken
hoor<\/strong>

hoe de zanger het ook niet weet
hoe wij het niet \u2013 het nog niet \u2013
het nooit meer denken<\/strong>

vraag het de zanger maar
over zeven jaar
maar vraag het de dichter niet
nog niet \u2013 nooit niet<\/strong>

pom wolff<\/strong>


<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
Als vanzelf   <\/strong>

in een stroom door de stad 
zie ik plots achter een raam 

mijn lief mijn lief, maar \u00e9\u00e9n keer 
zo in rouw \u2014 om jou 

een vogel gekapt uit boom 
even groot even zwart als jij 
sta ik ernaast streelt mijn hand als vanzelf 
zoals altijd bij een foei 
mijn hand als vanzelf  
zoals altijd als de dagen zwart 
jouw lijf als vanzelf 
tegen mij aan kroop 


Hartelijke groet, 
Anna Eikelboom Post


 inmiddels mogen we wel spreken van \u2018onze\u2019 Anna – de grote onbekende op deze site der sites maar inmiddels mogen we anna wel al weken welkom heten bij de zondagochtendwedstrijd. dit keer met een donker gedicht – ietsje ontoegankelijk ook. maar niet voor de dichter.  de rouw wordt door de dichter benoemd – altijd oppassen zeg ik met dit soort woorden – je kunt beter om begrippen heen schrijven zodat de rouw voelbaar wordt. het woord op zich leent zich meer voor proza. we lezen over een lief – intrigerende deelregel is daarbij \u2018maar \u00e9\u00e9n keer\u2019 – waarom maar \u00e9\u00e9n keer vraag je je af. of is het maar een keer zo erg? we weten het niet. een geliefde – een vogel – zwart en de herinnering aan de geliefde en geliefdes warmte. ja dit dichterschap is op weg naar dichterschap.

<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
Horizonten van liefde<\/strong>

De tijd neemt horizonten waar
zij gaf geen grenzen aan
verliet de dagen van gelukkig samenzijn


de laatste kus dat was de laatste dus
vertrokken van het eiland in de zon
waar onze romance stilaan begon


van rumba de amor tot tango de dolor
de dagen laat ik achter in hoofd en hart
met een diep nostalgisch gevoel


de tijd heelt geen donder
mijn adem het gelukkige wonder
knalt met expressie zonder leedvermaak
en met onvolprezen letterliefde 


Rik van Boeckel
9 april 2022

soms springt in een gedicht \u00e9\u00e9n regel boven alles en iedereen uit – een we~reldregel! een regel die ook meteen mij tot een brede glimlach aanzet: \u2018de tijd heelt geen donder\u2019<\/strong>– en het is omdat die regel zo heftig gemeend dat de regel zich buiten elke po\u00ebzie en proza weet te plaatsen. het is een regel die de dichter, de lezer, de mensheid en ook het clich\u00e9 waaruit de regel is ontstaan omdraait en op zijn kop zet.
neen schreeuwt de dichter het uit – de tijd heelt niet alle wonden –  DE TIJD HEELT GEEN DONDER! hahaha – en zo is het ook – nou ja soms – in ieder geval in dit gedicht bij deze zo geliefde geliefde.


<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>

Vind je het erg als ik me vermom 
als de zwaluwen
dan zie je mij als nieuw
want dat maakt jou gelukkig
plotseling een zwerm zwaluwen 
bij je thuis


En als ik wegga bijten mijn woorden
dieper in je schouder
onderweg
achteloos de eenzaamheid bewaard in mijn winterjas
zie ik de telegraafpalen zoals ik ze zag
toen ik uit school naar huis liep in de late namiddag
op de draden zaten vogels
op de bevroren draden zaten ze roerloos
in de schemer van de winterdag


Als in zwarte inkt geschreven woorden 


G\u00e9raldine Bankcaenen

ik weet niet of het stellen van een vraag – zo in het begin van het gedicht – verstandig is in een gedicht. ik zou er heel voorzichtig mee omgaan – het maakt een gedicht al heel snel particulier – op zich niet erg – maar een effect is dan dat de afstand tot de lezer wordt vergroot. en dat wil de dichter hier niet. ook beelden met vogels – onbeweeglijke vogels als sombere tekens in de lucht. voor dat beeld val ik niet – wel voor die ene regel – die o zo subtiele regel die zo enorm binnenkomt: dat is po\u00ebzie – dat is de kracht van de taal – die enorme zeggingskracht die opgeslagen kan liggen in enkele woorden van eenvoud: \u2018achteloos de eenzaamheid bewaard in mijn winterjas..\u2019 – eigenlijk hebben we die vogels helemaal niet nodig bij zo een wereldregel.
 
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
Zij<\/strong>
 
Dat ze alles overwint, zelfs mij
wist zij klein te krijgen
 
Ik stond aan haar voeten
keek op naar haar en wat ik zag was
om over naar huis te schrijven
 
Het beeld van drie gestalten
haar jeugd – de illusionistische
haar bloei – de bezetene – en ook de laatste
de ouderdom van de gratie \u2013 de verlorene
bij elkaar op een witmarmeren bank
 
Ernaast en erboven twee bronzen
marmerzwart, de ene \u2013 de gewonde
liggend met gebroken vleugels en de tweede
een jonge Cupido – degene die pijn doet
 
Allemaal tezamen in de Glorieta
van Adolfo Gustavo Becquer, de dichter
in het midden rondom een moeras-cipres
 
\u201cmijn oogleden sluiten zich, wat gebeurt er?
Stilte! Het is de liefde die voorbijgaat<\/strong>\u201d


10-04-2022 \/ Cartouche


liefde overwint alles – stond bij oma op een bordje in de keuken – in het limburgse – het bordje hing blijkbaar ook in brabant. onze Cartouche in de ban van marmer. mag het gedicht zo samengevat? ik denk dat het kleinkind van Cartouche als het met opa mee mag met grote ogen zal luisteren naar de wetenswaardigheden die opa hem\/haar wil meegeven. zo zijn wij hier lezers ook als kinderen bij opa cartouche verzameld. en leren we hoe opa tegen het leven aankijkt – welke beelden opa daarbij inzet en leren we iets van wat opa ons meegeeft – hoe het allemaal voorbij zal gaan en dat we met liefde wel een endje kunnen komen. en nou een ijsje opa!<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>

Ook in Rotterdam klotst de relatiepo\u00ebzie inmiddels over de drempels 
Persoonlijk ben ik daar niet zo van. Nooit geweest. 


Als de relatie goed is heb je niet veel woorden nodig. Liefde is voor
mij niet veel meer of minder dan gesublimeerde vriendschap met een
sausje lichaamstaal.


Als de relatie niet goed is: geen gezeur, een rondje kringloop en,
indien nodig, nieuwe sloten op de deur… 

Warme groet
Ton


Rotterdams liefdesleven<\/strong>

Bij voorspel hoort een biertje
en een likje Vaselien
dat scheelt een hoop getreuzel
is verzachtend bovendien
 
dan nog tien minuten pezen
kopje onder in het sop
daarna spoelen we de glazen
en schudden we het dekbed op
 
sinds die hoogbouw in het
centrum, vervreemden we wat
in onze flat
groepsseks bleek een uitkomst
 
de oplossing lag in bed
gezellig op of onder elkaar met
de vereniging van eigenaren
meestal op z\u2019n hondjes
 
terwijl we samen naar de
Lijnbaan staren
vraag me niet met wie of waar
want al die hokken en die ruggen
 
lijken sprekend op elkaar
zelfs bij ons kan seks best fijn zijn
als de sfeer niet wordt verpest
door romantiek of slap gelul
 
wij gaan voor de inhoud, de rest
is flauwekul
 
Ton Huizer<\/strong>

met enige rotterdamse zakelijkheid schiet dichter  ton huizer alle romntisch ingestelde dichters – singersongwriters en dergelijk volk af. praatjes vullen geen gaatjes. het is drop en de rover en dan gaan we over tot de orde van de rotterdamse dag – dat likje Vaselien dat doet het hem. en haar natuurlijk. en dan weten meteen ook met dichter huizer te maken te hebben. want ik geloof dat er nog nooit en te nimmer  eerder een likje vaselien een gedicht heeft gehaald. kijk die primeur krijg je zomaar hier op de site van ton huizer. hahaha. het is altijd met genoegen te lezen hoe ton de wereld voor zich uitrolt op zijn eigen wijze.
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/a>
hoi pom,


hier in alpenland vandaag even zon, verbonden
met gedachten over de liefde. je moet het maar doen!
geniet van de dag
groet van jako



tranen<\/strong>


op liefde zaten we niet te wachten
die kwam vanzelf
verdween ook weer even spoorloos

wat achterbleef, je verwarde haar
en sporen van je nagels
en bijna tragisch soms, tranen

ja, tranen op papieren zakdoekjes
opgedroogd door de wind

wonderlijk wel
liefde is niets anders dan nattigheid
ze voelt ook zo


jako fennek

jako stuurde gisteren een nieuwe foto in uit het zwitserse. een prachtfoto. of die man steeds jonger wordt? hij zal rond de 80 zijn  – ik denk dat over jako heel wat liefde is heengegaan in de loop der jaren. anders kom je nooit op zo een charmante wijze uit het liefdesleven. als jako nattigheid voelt – dames dek je maar. hahaha – iets van wijsheid der jaren vermengd met jeugdige springerigheid. die combinatie lezen we alleen bij jako fennek.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t