{"id":22065,"date":"2022-06-16T14:34:07","date_gmt":"2022-06-16T12:34:07","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=22065"},"modified":"2022-06-16T14:46:57","modified_gmt":"2022-06-16T12:46:57","slug":"peter-posthumus-alleen-de-woorden-een-recensie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/06\/16\/peter-posthumus-alleen-de-woorden-een-recensie\/","title":{"rendered":"PETER POSTHUMUS – ALLEEN DE WOORDEN – ‘een parel’ – recensie"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

PETER POSTHUMUS – ALLEEN DE WOORDEN – een recensie<\/p>\n\n\n\n

\u2018Alleen de woorden\u2019 is de nieuwe – volgens mij tweede dichtbundel van PETER POSTHUMUS. Uitgegeven in een oplage van 200 door Frea-k-reation Entertainment – Amsterdam onder de bevlogen artistieke leiding en lay-out van MC Alfredex. Een parel.<\/p>\n\n\n\n

https:\/\/www.boekwinkeltjes.nl\/b\/215499383\/Alleen-de-woorden-pozie\/<\/a><\/p>\n\n\n\n

Je kunt ook zeggen het snoepje van de week. Foto van Ruth Hoeck op de achterflap met daarbij het korte levensloopverhaal van de dichter Peter Posthumus. Ja zo willen we allemaal wel uitgegeven worden. \u2018Alleen de woorden\u2019 is een handzaam boekje met om en nabij 40 gedichten.<\/p>\n\n\n\n

Ik weet niet of ik de meest aangewezen recensent ben voor deze bundel po\u00ebzie omdat u mij onmiddellijk zou kunnen betichten van – van alles en nog wat. Peter schrijft al enige jaren voor mijn site, om de week tegenwoordig plaatst hij een gedicht op pomgedichten punt nl.<\/p>\n\n\n\n

Ik weet nog wel waarom ik hem vroeg voor pomgedichten te komen schrijven. ik was bij een optreden van hem – en dat hele specifieke eigen geluid – een soort realisme in min of meer maar altijd de lezer\/toehoorder innemende  romantische po\u00ebzietaal verpakt –  maakte van elke gedicht een kadootje – toen voor deze toeschouwer.<\/p>\n\n\n\n

het is steeds weer goed – de po\u00ebzie van Peter Posthumus. kale taal maar net niet te kaal. klare taal maar niet te klaar. soms iets van lichte woede maar met genoeg open verbazing. soms een licht moralistisch accent – en ik ben echt allergisch voor moralisme in de po\u00ebzie  –  echter  nooit een teveel aan moralisme bij Peter Posthumus.<\/p>\n\n\n\n

Wat biedt de bundel de lezer wel? ik ben zo vrij om van \u00e9\u00e9n pagina van \u00e9\u00e9n gedicht een foto te maken – van het gedicht dat ik geschreven had willen hebben – ik kan wel stukkies po\u00ebzie citeren  maar wie zo kan schrijven als hieronder behoeft geen recensent die himmelhoch-jauchzend her en der een regeltje citeert – oordeel zelf lieve lezer met welk kaliber dichterschap wij hier te maken hebben:<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

de bundel biedt veel meer dan dit ene nu al klassieke gedicht van deze dichter. we lopen als het ware een eindje  – zeg maar een leven lang – met de dichter mee – lijkt het wel – een dichter die zich over alles en nog wat verwondert. over ongebaande paden,  over de leegte en de krankzinnigheid van de chaos zonder woorden, over de laatste wouden \u00e9n over – en daar komt dan ook het zo specifieke en romantische geluid van dichter Posthumus de concertzaal van de po\u00ebzie in gezongen: \u2018over het licht waaruit de zon voorgoed is verdwenen\u2019 – een waarneming naast het graf van zijn moeder.<\/p>\n\n\n\n

we lezen waarnemingen uit zijn jeugd,  over waar hij opgroeide – waarnemingen en over hoe inmiddels  \u2018in doelgerichte dwangmatigheid de logica is doorgeschoten\u2018 – karakteriseer de wereld van Nederland van vandaag maar eens korter en doeltreffender.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Je zou nog eenmaal<\/em><\/p>\n\n\n\n

aan die slootrand willen zitten<\/em><\/p>\n\n\n\n

toen het altijd zomer was\u2026\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

schrijft de dichter en voegt er in posthumustaal aan toe: \u2018totdat de sterren vallen – verdwijnen in hun eigen licht om als niets te landen in de diepe holtes van je lege handen.\u2019 <\/em><\/p>\n\n\n\n

We hebben met een groot dichter te maken.<\/p>\n\n\n\n

en ergens midden in de bundel – na het gedicht op de foto – verlaat de dichter de lichte weemoedige toon en lijkt het of we even met de jonge paul van ostaijen meelopen in een bruisend Antwerpen. Met ongetemde dorst tot het kunstlicht dooft. De dichter maakt haast, hij bevrijdt de woorden nog voor de dwangbevelen, nog voor de sirenes en rijgt ze aan zijn pen – , bevrijdt de woorden \u2018uit hun proza\u00efsche gedoe\u2019<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

we lezen over het volle leven, de verloren liefdes ook (\u2018ik had alles voor jou willen geven\u2019), over dagen \u2018waarvoor je je leven geven wil\u2019. over de oorlog ook: <\/p>\n\n\n\n

\u201c de oorlog eindigde in \u00e9\u00e9n massagraf waar vriend en vijand samenvielen.\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

om uiteindelijk als lezer samen met de dichter de bundel uit te wandelen in het onontkoombare besef dat \u2018die onverzoenlijke tijd\u2019 haar werk doet – \u2018geen ontmoeting zonder afscheid\u2019 schrijft de dichter. Het slotgedicht van de bundel publiceerde ik eerder op pomgedichten punt nl – dat we weten dat de woorden – alleen de woorden – tellen. dat we ze moeten koesteren – en dat ze hoopvol kunnen zijn: \u2018vermoei de woorden niet met waar ze onder lijden – laat ze dansen springen en schreeuwen tegelijk – laat het klinken zoals het nog nooit geklonken heeft.!!!<\/em>‘<\/p>\n\n\n\n

en zo is het ook in deze prachtbundel van Peter Posthumus. zo zijn ook zijn woorden –  ik ben er stil van.<\/p>\n\n\n\n

pom wolff<\/p>\n\n\n\n

16-6-2022<\/p>\n\n\n\n

https:\/\/www.boekwinkeltjes.nl\/b\/215499383\/Alleen-de-woorden-pozie\/<\/a><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
foto: Ruth Hoeck<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

https:\/\/www.boekwinkeltjes.nl\/b\/215499383\/Alleen-de-woorden-pozie\/<\/a><\/p>\n\r\n\t\t