{"id":22102,"date":"2022-06-24T02:30:27","date_gmt":"2022-06-24T00:30:27","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=22102"},"modified":"2022-06-26T10:59:06","modified_gmt":"2022-06-26T08:59:06","slug":"pom-wolff-ome-joep-en-tante-stannie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/06\/24\/pom-wolff-ome-joep-en-tante-stannie\/","title":{"rendered":"Vera vd Horst wint de enige echte virtuele – heeft\/had u ook markante familieleden in de familie – trofee op pomgedichten punt nl – ton huizer zilver\/ ien verrips brons – de ome joeps en tante stannies – laten we po\u00ebzie van ze maken."},"content":{"rendered":"\n

uit alle dierbare \u00e9n toch zo menselijke omes en tantes omaas en opaas is het moeilijk kiezen. ze speelden een onuitwisbare rol – in ieder geval een niet te vergeten rol in het leven van de dichters hier. soms zelfs een existenti\u00eble – zo lezen we de oma van vera van der horst – di ehelaas overleden nog elke dag haar kleindochtertje vera wat leert. de bijsluiter van het gedicht bevatte meer po\u00ebzie dan het proza\u00efsche gedicht zelf. en toch kwamen de woorden binnen. dus zeker eremetaal. dichter ton huizer richtte een standbeeld op voor zijn ome – de zeebonk \u2018afgemeerd onder een zee van bloemetjesjurken\u2026\u2019 – hoe verzint je het. geweldig – en dichter Ien Verrips gebruikt de po\u00ebzie om het mannendom voor eens en altijd te scheiden van schilderachtig vrouwenschoon. hadden we na goud, zilver en brons nog meer edelmetaal de familie van rik van boeckel en frans terken zouden zeker in de prijzen. nu doen we goud zilver en brons in de gememoreerde volgorde: vera goud, ton zilver en ien brons.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Hoi Pom – Ik wil toch ook een duit in het zakje doen,
hoewel ik weinig tijd had om er meer po\u00ebzie in te stoppen en bij te schaven, …

Doe mijn oma wel een beetje tekort met dit gedicht er valt zoveel over haar te vertellen,ik leer nog steeds van haar, al is ze er niet meer.
<\/em>

Oma<\/strong>

Ik zag mijn oma elke dag,
wij woonden boven haar in het grote huis
eens een pension met gasten die
haar moeder noemden.

Vaak zat ik aan haar tafel  met een potlood en papier
terwijl ze las of een spelletje met zichzelf kaartte
ze zei nooit veel, maar wat ze zei
bleef voor altijd aan mij haken

Naar haar verjaardag kwamen trouw
alle neven, nichten, ooms en tantes
uit den Haag tante Cate, voorheen Katrien de kouwe kak, de warmte kwam, van ome Cor, waarschijnlijk samen met zijn vrouw
uit indonesi\u00eb meegenomen

en  Fred Kaps heette dan gewoon ome Bram,
een stille man, maar de trucks kwamen dan van opa
die als ik het vroeg wel een banaan voor me uit zijn oor toverde
ze hielden van Fien, van haar siblings  de jongste maar ze  kwamen allemaal naar haar

Tot er steeds minder kwamen en ook oma
verdween, maar haar beeld is voor mij nog heel, zo senang met haarzelf, zo markant
een mens die ik nooit heb kunnen betrappen
op enig vooroordeel.

Vera van der Horst

tsja nou oma wordt echt wel in het zonnetje gezet – het proza\u00efsch gedicht is echt niet tekort – bij noodzaak mogen hier meer dan 20 regels – we verklaren oma maar tot noodzaak – was oma er niet geweest we hadden vera ook niet gehad. en ach zie daar fred kaps – twee woorden die mij terug brengen bij mijn eigen vader die hem fred kaps (ome bram dus) – ik dacht zelfs wereldkampioen goochelen – een geweldenaar vond. leuk portret van oma zo – dat mysterieuze indo-achtige zit er toch ook bij oma een beetje in. ik zou de laatste regels van dat vooroordeel – dat zal allemaal wel – vervangen door een regel in de inleiding: er valt zoveel over haar te vertellen,ik leer nog steeds van haar, al is ze er niet meer.<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Thuishaven<\/strong>

Als de kruiser De Ruyter aan de kade lag
lag oom in de kleerkast
De kruiser met lampjes in de mast
oom Jan met een stuk in zijn kraag

Naast het model gevouwen uniform
lag hij vredig afgemeerd
onder een zee van bloemetjesjurken

Nog voor de VARA haan reveille kraaide
was hij alweer verdwenen
Maar als je flink je best deed kon je nog
heel even een restje zeelucht snuiven

voordat de mottenballendamp weer
neerdaalde over het grijze droogdok van
onze thuishaven


Ton Huizer

Jan Kassels
Luitenant ter zee der Koninklijke Marine
Broer van mijn moeder. Man van de wereld
22.04.1913 \u2013 28.12.1982<\/em>

ja ome jan weet wat – af van bloemetjesjurken – een heerlijk gedicht – ome jan precies gesitueerd zoals ome jan nu eenmaal afgemeerd was. een waardig eerbetoon – ome jan aan de wal – vereeuwigd door neefje ton huizer. ome jan 40 jaar na zijn overlijden weer springlevend op de pom.<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

van harte gefeliciteerd.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
miezerig en grijs 
waterland als een vergeten prent 
rechtlijnig de kille weteringen  
als de gedachten 
van de slotengravers 
het zouden mijn broers kunnen zijn 
 
zwierige wolken wit op blauw 
Ruijsdael kwam hier langs   
gezeten aan de boezem  
richt hij zijn  penseel 
goedkeurend gemurmel van de plas 
zoals mijn zusters kunnen doen 

Ien Verrips

nou dat – de woorden van Ien – kunnen de broertjes hier in hun zak steken – de zusjes komen er veel beter vanaf. de rechtlijnige ratio afgezet tegen schilderachtige zwierigheid – we – de lezer – weten wel waar de voorkeur van dichteres ligt na een paar regeltjes Ien. we weten natuurlijk niet of dichteres wel broertjes heeft. als ze er zijn dan voorspel ik angstvallige stiltes op de komende verjaardagen. als ze er niet zijn hebben ze geluk gehad.
<\/em>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n