![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/07\/vonsolo0204.jpg\")
<\/a>Wakker worden en niet meer weten hoe de avond daarvoor afgelopen is. Dat kan erg
vervelend voelen. Jezelf nog voor de geest halen, dat je met de beste intenties niet te veel
zou drinken. En dan toch komt net te laat die fles weer op tafel, terwijl het eigenlijk al veel te
veel is geweest. Het voelt alsof je een stuk van jezelf verloren bent dan. Dat komt niet meer
terug. De harde schijf is niet meer herstelbaar.
Het vertoont overeenkomsten met het leven zelf. Als je er middenin zit, dan beleef je alles.
Op een gegeven moment ga je dood en rest enkel de vergetelheid. Daar ga ik voor het
gemak vanuit, daar het bestaan van een bewustzijn na de dood nog niet onomstotelijk
aangetoond is. De dood is dus eigenlijk het grote vergeten. Het formatteren van het
levenslange geheugen. Misschien is het daarom, dat de vergeten momenten na een
bacchanaal voelen als een voorbode.
Intussen vrolijk ik mezelf op het een liedje van Kathy Perry, \u2018Last Friday night\u2019. Daarin zingt
ze: \u2018It\u2019s a blacked out blur, but I\u2019m pretty sure it ruled.\u2019 Het is ook niet erg om van alles
vergeten te zijn. Je hele leven lang vergeet je dingen. Hoe je jeugd was, hoe het met je jonge
kinderen was, toen je zelf klein was, alle verliefdigheden. Er vervaagt zoveel, als waren het
tranen in de regen. Maar het gevoel van klein verlies blijft. Zoals toen ik op elfjarige leeftijd
de pen verloor, waarmee mijn vader vanuit het leger brieven schreef aan mijn moeder. Ik
heb daarom gehuild. Ben daar weken volledig van overstuur geweest en heb dat mezelf
nooit vergeven. Herinneringen die nooit meer terug komen. Door onachtzaamheid uitgewist.
En toch, wat brengt me ertoe. Soms zijn het \u2018de omstandigheden\u2019. Dat kan de euforie zijn
waarin je verkeert, de graad van beneveldheid. De duivel, die je nog \u00e9\u00e9n keer de fles
aanreikt. Onverschilligheid, onoplettendheid of gewoon een bijna wanhopige levenslust, die
enkel het moment kent en geen verleden en toekomst. Dom of niet, goed of niet. Zolang we
leven kunnen we ons de luxe van het vergeten nog permitteren. Niemand garandeert ons,
dat er als alles voorbij is, nog herinneringen zullen zijn, of zelfs maar iets als vergetelheid.
Nu op maandag is het \u2018normale leven\u2019 weer begonnen en trekken de wolken weg. Alles zal
weer normaal worden. Voor dat je het weet is het weer einde van de week. En zoals Kathy
Perry zou zingen: \u2018Last friday night\u2026.do it all again\u2019. Leren leven is ook zonder spijt en schuld
durven vergeten.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl <\/p>\n\r\n\t\t