{"id":23464,"date":"2022-09-22T19:54:31","date_gmt":"2022-09-22T17:54:31","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=23464"},"modified":"2022-09-22T20:07:42","modified_gmt":"2022-09-22T18:07:42","slug":"von-solo-pp-de-donderdagavond-op-zulke-momenten-weet-ik-dat-de-enige-reden-dat-de-regen-niet-doorgezet-is-is-dat-ik-mijn-regenbroek-aangetrokken-heb-want-als-ik-dat-niet-gedaan-had-dan-wa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/09\/22\/von-solo-pp-de-donderdagavond-op-zulke-momenten-weet-ik-dat-de-enige-reden-dat-de-regen-niet-doorgezet-is-is-dat-ik-mijn-regenbroek-aangetrokken-heb-want-als-ik-dat-niet-gedaan-had-dan-wa\/","title":{"rendered":"VON SOLO op de donderdagavond: ‘Op zulke momenten weet ik dat de enige reden, dat de regen niet doorgezet is, is dat ik mijn regenbroek aangetrokken heb.\u00a0 Want als ik dat niet gedaan had, dan was het losgegaan en was ik zeiknat geregend…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a>
foto: Theo Huijgens<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Wanneer ik binnen sta valt het nog niet zo op. Het lamplicht houdt de schemering buiten. Eenmaal de voordeur door, de morgen in, ontkom ik er niet meer aan. De hemel is bewolkt. Er waait een wind, die aankondigt, dat het weer om zal slaan. Ik fiets de straat uit onder een onmiskenbare dreiging. Het voelt bijna dierlijk. Het onheil dat onafwendbaar nadert. De eerste druppels vallen op mijn gezicht. Ik wil het niet, maar moet denken over het aantrekken van een regenbroek. Het is koud en het waait hard. Fiets ik nog even door, met het risico dat het losbarst en ik de halve dag met een koude, natte broek rondloop, of stap ik af en trek hem aan? De overweging duurt in werkelijkheid dertig seconden. Het lijkt veel langer. Dan stap ik af en trek mijn regenbroek aan. Ik stap terug op en fiets geagiteerd door. Intussen is het gestopt met miezeren. Ik kom op mijn bestemming aan en baal ervan, dat ik toch weer mijn regenbroek heb aangetrokken, terwijl dat niet nodig was. <\/p>\n\n\n\n

Op zulke momenten weet ik dat de enige reden, dat de regen niet doorgezet is, is dat ik mijn regenbroek aangetrokken heb.  Want als ik dat niet gedaan had, dan was het losgegaan en was ik zeiknat geregend. Dat is een wetmatigheid. Zoals er wel meer zijn in het leven. Het is de overweging iets schijnbaar overbodigs te doen voor in het onwaarschijnlijke geval, dat er toch iets voorvalt, dat je dan achteraf had kunnen weten. Als een soort verknipte voorzienigheid. Je tegen wil en dank wapenen tegen het onwaarschijnlijke. Dat zich openbaart in een kleine kastijding. Dat ik uitgelachen word, omdat ik doe wat er van me gevraagd wordt, terwijl ik er geen zin in heb, maar ook gestraft zou worden als ik het niet zou doen. Het is geen situatie waar je voor kiest in terecht te komen. Factoren waar ik geen invloed op heb, veroorzaken haar. Daarin erken ik het bestaan van God. Een almachtig wezen, dat plezier schept in het voorleggen van schijnbaar onbeduidende, onoplosbare dilemma\u2019s. God, die plezier schept in mijn futiele worsteling als mens. <\/p>\n\n\n\n

Een speelgoedversie van zichzelf. Terwijl hij droomt van de tijd, dat hij zijn tranen nog niet als regen over de wereld hoefde uit te storten, ten gevolge van wat hij geschapen had. Een herinnering aan de onschuld van ooit. Maar de appel van het raadsel zonder antwoord was te verleidelijk. Ook voor hem.<\/p>\n\n\n\n

Abraham Von solo<\/p>\n\r\n\t\t