{"id":23560,"date":"2022-09-30T19:05:17","date_gmt":"2022-09-30T17:05:17","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=23560"},"modified":"2022-10-02T09:47:11","modified_gmt":"2022-10-02T07:47:11","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ik-zie-je-in-alles-naar-een-regel-van-virginia-woolf-trofee-op-pomgedichten-punt-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/09\/30\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ik-zie-je-in-alles-naar-een-regel-van-virginia-woolf-trofee-op-pomgedichten-punt-nl\/","title":{"rendered":"Cristian Pielich wint de enige echte virtuele ‘Ik zie je in alles’ – naar een regel van Virginia Woolf – trofee op pomgedichten punt nl Cartouche zilver, Anke Labrie brons"},"content":{"rendered":"\n

we moeten deze week Cristian Pielich feliciteren met goud – hij bracht de weemoed tot aan de rafelranden van de liefde – heel persoonlijk en toch heel algemeen gehouden – het verlangen ook. voor de lezer invoelbaar en voor de dierbaren ook. dat evenwicht zochten we deze week – Cristian wist het evenwicht tot op een milimeter nauwkeurig te vinden. prachtig. lees het commentaar onder de gedichten hier. dan leest u in de waardering dat Cartouche ook met eremetaal dient te worden behangen: zilver. voor de teruggebrachte versie van het gedicht van Anke Labrie – zonder uitwerkingen blinkt het brons. dank aan alle dichters die inzonden – een van harte voor de winnaars van het virtuele goud, zilver en brons.<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Cristian Pielich


prachtig subtiel gehouden weemoed – de opdracht van de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd luidde: ach als we maar ergens \u2013 al is het in een hoekje \u2013 de liefde kunnen proeven \u2013  in het gedicht heerst \/ laat de dichter de stilte  en de leegte heersen – en echt stil is het als de geliefde die strelende handen die altijd van haar\/hem hielden niet meer zal horen. mogen we als lezer begrijpen. alle romantische elementen zijn aanwezig – het is een gedicht met ietwat bittere weemoed, er is nacht, er is muziek en eigenlijk is er niets meer – alleen de ik persoon in zijn alleenheid – de dichter.<\/strong> de romanticus.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Kijk eens aan<\/strong>

het blauwe engelvest, dat achterbleef
en ik zorgvuldig om mijn schouders schik
een badhanddoek – rood dat rondslingert
ik voorzichtig in handen neem, haar licht-
vochtige geur – hartnoot van amandel –
die opstijgt naar mijn neus en hoofd
bijna te boven gaat en ik die haar
met gespreide vleugels inhaleer

de ruwzachte rand naar mijn lip
en huid beweeg die begint te gloeien
tot een gezicht uit duizenden dat zich
dagtekent in de waseming van glas
dat alsmaar helder voller wordt
condenseert tot ogenblik als ik
voor de spiegel sta en zie
hoe alles jou ademt

tijd en ruimte
opgaat in elkaar

01-10-2022 \/ Cartouche

prachtige regels met – niet hier en daar zoals de uitnodiging luidde – maar met scheuten liefde – het is alsof de ik persoon er geen genoeg van krijgen kan – van de geliefde – hij ‘vreet’ bijna haar handdoek ook nog op – het gedicht is een eerbetoon aan de liefde\/ aan de geliefde en lijkt in een ruk geschreven. in een ademstoot. maar ergens heb ik toch ook het idee dat hier niet een geliefde maar iets van geliefd eten en of drinken het onderwerp is. wellicht is het een het gevolg van het ander. met dichters weet je het nooit. het is ook te laat nu om logisch na te denken.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

woorden laten zich niet dwingen
wringen zich in vreemde bochten 
om het wonder te beschrijven 
dat van alle mensen jij en ik 

juist jij en ik 

dat ik tussen zoveel mensen
je nog steeds ineens weer zie  
in de manier van lopen of een lach 
dat gekke petje dat je altijd droeg 
op het hoofd nu van een ander

maar toch blijft het voor mij jij  
want in alles wil ik jou zien

anke labrie 
(oktober 2022)

het wonder van jij & ik<\/strong> – heel mooi gezegd. hoe kort het gedicht ook is ik denk toch dat voor de buitenstaander er een paar particuliere regels teveel aan zijn – dat petje bijvoorbeeld. eigenlijk kan de hele invulling wel weg – hou je een kleinood over. voor iedereen geldend:

om het wonder te beschrijven 
dat van alle mensen jij en ik 

juist jij en ik 

dat ik tussen zoveel mensen
je nog steeds ineens weer zie  <\/strong>

<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n