![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/vera6.jpg\")
<\/a>vergeetmenietjes in de tuin
een jonge man strooide daar de zaadjes
voor hij met lege handen ging
ik weet nog hoe het was
die eerste keer dat ik hem zag
gaf ik hem een hand vol tranen
hij maakte daar lenteregen van
Ik telde de uren,
hij telde de jaren
het leven doet maar wat
als je er geen richting aan kan geven
toch elke lente, kom je weer
met oude handen pluk je delicaat
het onkruid uit tussen het weelderige blauw
nu met door de nachtwind witgewaaide haren
en onze oude jonge ogen peilen dan
hoever het is hoe dichtbij ook
want
zelfs de meest lichtgevende sterren verpulveren
en verdwijnen in het heelal
Vera van der Horst
als ik goed tel blijft het gedicht – dit heldenepos – wel binnen de 20 regels regel – een prachtig en troostrijk gedicht met geen woord te weinig of geen woord teveel. schreef ze elke week maar zo – maar dat kan natuurlijk niet – hoe een persoonlijk verhaal waarin de schoonheid van het breekbare – om luk paard te citeren – boven alles en iedereen uitgetild wordt door dichter – en hoe zij tegelijkertijd voor elke lezer een hoge graad van toegankelijkheid cre\u00ebert – de inhoud van het gedicht dreunt in je lijf, leden, hart \u00e9n in het heelal na.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
<\/a>\u2018n glas voor jou
dat\u2019k van je hou
nog steeds
altijd\u2019et heffe
\u2018n volgende glas
tot\u2019et laatste voor jou
hoog geheve hier
ik op de stoep
jij in de goot
nooit meer\u2019n glas
en ik altijd nog
dat\u2019k van je hou
hoevele keertjes nog
met altijd die stoep
in gedachte aan jou
\u00a9 luk paard
onze luk die met zijn overrompelende heerlijke en eerlijke spontane teksten altijd mij als lezer voor zich inneemt. de taal lijkt in hem op te \u2018borrelen\u2019 zeker zoals hier wanneer het glas geheven wordt en dan heeft ie ook altijd pen en papier bij de hand om die taal vast te leggen – maar zijn taal laat zich niet vast leggen – de woorden springen en dansen en rokken en rollen van het papier waar je bij staat – je hart tegemoet.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
- \n
- Luk Paard: dat\u2019k van je hou<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Rik van Boeckel: het ritme van kwetsbare dagen<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Frans Terken: hoe breekbaar dan toch <\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Seraphina Hassels: je papierdunne huid vervaagt<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Vera van der Horst: 40 jaar vergeetmenietjes<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Ien Verrips: de tijd sluipt als een zachte kat<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Jako Fennek: de onherroepelijke waarheid<\/strong><\/li>\n\n\n\n
- Anke Labrie: zij was altijd een echte kerstfeestmoeder<\/strong><\/li>\n<\/ul>\n\n\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/10\/B00H1648.jpg\")
<\/a>nog even
die af en toe zo jonge stem
ach kijk nou moet hij huilen
ze duwen je een podium op
ze kammen je haar
zoals ze straks ook je haar zullen kammen
pom wolff<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/12\/PetravdE1.jpg\")
<\/a>jij zingt alsof<\/em><\/strong>
het waaien is begonnen
en ik wil je niet
niet alles ontnemen
er rest ons
nog altijd een later als
misschien niet
wat we droomden
onder het zolderraam
met de zachte regen
maar weet je dan niet
dat alles mij liever draagt
en lichter is
met jou
petra maria<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nwie wint de enige echte virtuele – ontwaar de schoonheid in de kwetsbaarheid – trofee op pomgedichten?<\/p>\n\n\n\n
het afscheid van de zanger – wellicht van een dichter – de ouderdom die niet veel meer aan het leven laat – we maken het mee – we komen er zelf voor te staan – maar iets blijft altijd aanwezig – de schoonheid van de kwetsbaarheid – bij rob de nijs hoorde ik heel af en toe die jonge stem weer. mooi. petra maria die vroeger regelmatig instuurde schreef ook over de schoonheid in de door haar beschreven kwetsbaarheid: \u2018maar weet je dan niet dat alles mij liever draagt en lichter is met jou\u2019<\/em>wellicht draagt u nog iets po\u00ebtisch bij aan de schoonheid die we in de kwetsbaarheid mogen ervaren. dan lezen we het graag – geen makkelijk thema – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em><\/p>\n\n\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/12\/Rik-van-Boeckel-716x1024.jpg\")
<\/a>Het naderend inzicht
<\/strong>
Over de dood niet te spreken
reizend langs de jaren
met een teken van licht
het naderend zicht en inzicht van het lied
zoekt de zanger dromend in harmonie
hij breekt duizend lansen voor een wereldromance
op het podium van het leven is veel gegeven
zijn zinnen spiegelen zich aan het ritme
van kwetsbare dagen.
Rik van Boeckel
17 december 2022
rik brengt in de naderende duisternis van de dood die hij nog even links laat liggen toch het licht. de laatste dagen en jaren in het teken van een en de hoop op een wereldromance – dat lijkt een beeld dat rik ons lezers wil meegeven als troost bij de laatste levensjaren als het liederlijk inzicht in daalt.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/12\/frans-terken2.jpg\")
<\/a>Spiegelglad<\/strong>
Dat het vallen en weer opstaan is
in het eerste ochtendgloren
bij een hemelse lucht
zoveel dat er dan schoongewassen
in tegenlicht te zien valt
je kijkt je ogen uit
hoe breekbaar dan toch
als je ernaar grijpen wil
alsof je al scherven in je handen houdt
je raapt ze van de koude grond
pakt ze vast als ijsbloemen
geplakt op een spiegelruit
\u00a9 FT 17.12.2022
waarom weet ik niet maar ik heb iets tegen het woord ochtendgloren. dat is denk ik persoonlijk. het gedicht begint voor mij bij de vierde strofe – dat mag van mij de beginstrofe zijn:
je raapt ze van de koude grond
pakt ze vast als ijsbloemen
geplakt op een spiegelruit
<\/em>dan zou ik meteen rechtop zitten in mijn stoel en denken wie? wat ? waar? en hopen dat de dichter het antwoord op de vragen langzaam voor mij invult – dat de dichter deze koude woorden langzaam laat ontdooien in een warme dichterlijke troostrijke omhelzing.<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/seraphina8.jpg\")
<\/a>Licht <\/strong>
Heel stilletjes vertrok jij
stap voor stap
om ons te laten wennen dat
jij bent gaan wonen in een land waar
lang vergetenen zijn en niet zijn
Stemmen zonder naam
die zeggen te zijn wie jij niet ziet
zij die je aankijken vervloeien
vader, broer, minnaar
wie raakt jou aan
Behendige handen ontkleden
jij zit naakt en wordt gewassen
waar begint en eindigt jouw lichaam
wanneer wordt \u2019t het hunne
de grens van je papierdunne
huid vervaagt
De kus op je wang voelt
intiem als van een geliefde
een blauw geaderde hand streelt
je tast naar herkenning
in een vervreemd gezicht
Het fluistert: Mijn engel
de stem die weet wat jij moet zien
een laatste winterroos, zwermende vogels
verwonderd veeg je tranen weg
de nacht valt en jij wordt licht
\u24b8 Seraphina Hassels.
ik zeg een epos in dichterlijke woorden samengevat – een zeer persoonlijk eerbetoon – van de oude mensen en de dingen die niet onopgemerkt voorbij gaan – maar de 20 regels regel (tenzij noodzaak) die wij voor \u2018de wedstrijd\u2019 hanteren is overschreden. buiten mededinging kortom.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/ienverrips1-rotated.jpg\")
<\/a>voor rob, lionel, martijn, cristiano en al die anderen die we gaan vergeten
alles wat je bent
is alles wat je doet
geen offer te groot
voor slechts dat ene doel
de beste zijn
de grootste mooiste allerhoogste
jouw naam een erenaam
nooit vergeten
de tijd sluipt als een zachte kat
verstoort en slaat haar klauwen uit
nog even wordt jouw naam genoemd
om langzaam weg te zakken in vergetelheid
Ien Verrips
dec 2022\u2018
‘de tijd sluipt als een zachte kat\u2026\u2019 die dichtregel doet het wel – zeer zeker. nemen we die voetballers op de dichterlijke koop toe – ik blijf aan die geciteerde regel hangen – bij de inhoud van de andere regels denk ik: het zal wel.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n - Rik van Boeckel: het ritme van kwetsbare dagen<\/strong><\/li>\n\n\n\n