{"id":25052,"date":"2023-02-16T10:34:15","date_gmt":"2023-02-16T09:34:15","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=25052"},"modified":"2023-02-16T10:35:18","modified_gmt":"2023-02-16T09:35:18","slug":"von-solo-of-het-nou-meubels-grondstoffen-energie-of-wapens-zijn-dat-maakt-niet-uit-het-gaat-het-om-macht-niet-om-democratie-maar-om-macht","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/02\/16\/von-solo-of-het-nou-meubels-grondstoffen-energie-of-wapens-zijn-dat-maakt-niet-uit-het-gaat-het-om-macht-niet-om-democratie-maar-om-macht\/","title":{"rendered":"VON SOLO: ‘Of het nou\u00a0meubels,\u00a0grondstoffen, energie of wapens zijn, dat maakt niet uit.\u00a0Het\u00a0gaat het om macht. Niet om democratie, maar om macht…’"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Ergens hier ver vandaan zitten mensen van Slavische origine tegenover elkaar in ouderwetse loopgraven. Ik heb het enkel van horen zeggen, maar het schijnt dat een artillerie barrage ongeveer het engste is, dat je als infanterist mee kan maken. De granaten slaan in en slaan steeds dichterbij in. Op dat moment kun je enkel bidden en hopen, dat er niet \u00e9\u00e9n bij zit met jouw naam erop. Als dat voorbij is, is er ineens niks meer. Behalve weer even verder leven en wachten wat er dan komen gaat. Het is een angstig en onzeker bestaan. Op menselijk niveau. Wij in het Westen kunnen ons daar niets bij voorstellen. Het vuil, het bloed, de onzekerheid, de dood en de ellende. Daar huilen moeders en kinderen om vaders, die niet meer terug komen. Of ze liggen zelf onder vuur en huilen al lang niet meer.
 
Wij hebben het koud, want het gas is zo duur. We verbeelden ons dat de ene vechtende partij uit edele elfen bestaat en de andere uit afzichtelijke Orcs. Als we ons wat meer naar een werkelijkheid begeven, willen we graag zien dat de ene een sympathieke, middenklasse blanke man is en de andere een gabberachtige junk, die zijn lagere school nooit afgemaakt heeft. We worden hierin bevestigd al naar gelang de omstandigheden. Terwijl we op straat slechts enkel op basis van de nummerplaat een busje Roemenen van Bulgaren kunnen onderscheiden. 
 
Het is allemaal een spel en de gewone mens is de speelbal. Het lijkt wel de ballenbak bij de IKEA. We wanen ons als volkin de Sm\u00e5land, terwijl de eigenlijke winkel gewoon draait om grof geld te verdienen. Of het nou meubels, grondstoffen, energie of wapens zijn, dat maakt niet uit. Het gaat het om macht. Niet om democratie, maar om macht. Wie er de baas is op de planeet. Alles dat we voorgeschoteld krijgen maakt onze levens relatief. Het zijn de spiegels waar we onze identiteit aan ontlenen. Uiteindelijk rekent de kermisbaas ons aan het einde van de rit allemaal hetzelfde. Of we het leuk vonden of niet. Daarin zijn we gelijk.
Als het feest voorbij is, trekt de karavaan weer verder. Het barre land blijft leeg achter.
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl\u00a0<\/strong><\/p>\n\r\n\t\t