![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/02\/erika-de-stercke-met-juryvoorzitter-le-nobel.jpg\")
<\/a>een huid van hout
met vragen doordrenkt
grillige vormen
hoe de natuur boetseert
een laag van rust legt
in de wijsheid
er groeien krachten
bij de schoonheid
van het denken
wat dor is, flakkert op
een doolhof geeft licht
cirkels met gezangen
Erika De Stercke
een gedicht waar ik niet echt een vinger achter kan krijgen. qua betekenis – de woorden vloeien op po\u00ebtische wijze over het door de dichter aangereikte vloeiblad. er zijn vormen er groeien krachten en we eindigen in cirkels met gezangen. nou – ik vind dit wel wat zo op een regenachtige dag. je moet je ook niet afvragen wat dichters bedoeling is – je moet je laten meeslepen met dichters woorden in de aangeboden en hier voorliggende \u2018lagen van rust\u2019.
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
<\/a>ik wil je omarme zeg je
en kusse
liefdevol
en me antwoord is
oh ja omarm me
kus me en meer
neem me tot leve
ik kom
hang me om je heen
en fluister ja vlindermeisje
draag me verder
altijd verder
we moete de wereld rond
lang voorbij de ochtend
asof\u2019r niks anders is
\u00a9 luk paard
we vroegen hier de dichters te schrijven ‘over leven of over de dood…’ dan krijgen we van Luk natuurlijk het leven – bruisend leven dat in zijn kenmerkende taal van de liefde niet nee nooit stoppen zal – stuiteren zal voorbij de ochtend, voorbij de tijd, voorbij de plaatsen, voorbij de pleinen en de straten alsof het leven moet worden ingehaald, moet worden geleefd – moet worden gefladderd – tot in alle uithoeken van de wereld, tot in elke seconde van de tijd.<\/strong>
of in de woorden van LUK: pom…ik weet nie of dit in’et thema past…maar ik vind’et zo lief ja dat’k van de liefde kan…asof’et niks is…1 koud kunstje…zo gewoontjes en toch zoveel…as’n vanzelfsprekendheid…en toch zoveel meer zoveel altijd’et verlange naar wat’r is en altijd meer moet zijn …de droom…liefde oh liefde…zoveel asof’r niks anders is…zo vanzelfsprekend…ja dat’k zo lief deze…zo me lief…:<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
- \n
- FRANS TERKEN – hoe zij nu nog naast je loopt<\/li>\n\n\n\n
- RIK VAN BOECKEL – niet zeggen dat je hier bent<\/li>\n\n\n\n
- ERIKA DE STERCKE – hoe de natuur boetseert<\/li>\n\n\n\n
- ANKE LABRIE – op de tast vergeefs<\/li>\n\n\n\n
- LUK PAARD – fluister ja vlindermeisje<\/li>\n\n\n\n
- JAKO FENNEK – op hun gezichten valt schaduw<\/li>\n\n\n\n
- VERA VAN DER HORST – toen ik je tegenkwam
<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/02\/image.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\nwie wint de enige echte virtuele \u2018het sprak vanzelf\u2019 – trofee <\/strong>– naar een dichtregel van Anneke Wasscher <\/strong>– op pomgedichten punt nl?<\/p>\n\n\n\n
deze week maar eens een groot dichteres uit het noorden in het regenachtige zonnetje – op de site – de verfijnde po\u00ebzie van Anneke Wasscher is aan de orde – thema maakt niet uit maar we lezen zo graag iets van dezelfde – van een soortgelijke verfijndheid van uw hand – over leven of over de dood – over er zijn of over een geweest zijn. over achterblijven ook. als inspiratie Annekes imponerende dichtregels – hier ook besproken<\/a> –<\/p>\n\n\n\n
soms zet ze toch twee borden neer<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n
of legt zijn leesbril naast een boek<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n
het sprak vanzelf dat hij er was<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n
u kent de regels: <\/strong>gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em><\/p>\n\n\n