{"id":25215,"date":"2023-03-03T17:30:06","date_gmt":"2023-03-03T16:30:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=25215"},"modified":"2023-03-05T07:36:25","modified_gmt":"2023-03-05T06:36:25","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-met-de-complimenten-van-de-meester-trofee-op-pomgedichten-punt-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/03\/03\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-met-de-complimenten-van-de-meester-trofee-op-pomgedichten-punt-nl\/","title":{"rendered":"Vera van der Horst wint de enige echte virtuele – met de complimenten van de meester – trofee op pomgedichten punt nl – Merik van der Torren zilver en Cartouche brons"},"content":{"rendered":"\n

ik geloof dat we alle korrie-vee-en van de pom hier op een rijtje hebben – zelfs de last minut instuurdichters labrie en fennek stuurden reeds in – dank aan alle dichters die instuurden – mooie mooie werken. kunnen we overgaan tot de prijs uitreiking in de zondagochtend ‘wedstrijd’ die natuurlijk geen wedstrijd is. bij een thema als dit thema is oprechtheid al goud genoeg – maar toch we verwachtten pareltjes en bijzondere momenten – en die kregen we – van atman tot brahman deze week – CARTOUCHE en MERIK VAN DER TORREN atman! <\/strong>VERA VAN DER HORST brahman!<\/strong> – van harte!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Hoi Pom, mijn onge\u00ebvenaarde heldin van de po\u00ebzie is Wislawa Szymborska
De juryleden van de Nobelprijs noemden de dichteres in 1996 de ‘Mozart van de po\u00ebzie’. Een vrouw die ‘de elegantie van taal wist te combineren met de razernij van Beethoven’. 
Gedichten van Szymborska worden zowel politiek als speels genoemd, ze was een dichteres die humor gebruikte op onvoorziene wijze. 

Zelf zag ze schrijven als een gevecht met de eigen onwetendheid.<\/strong>
Dichters zijn twijfelaars, zei ze. En \u2018inspiratie komt voort uit wat je n\u00edet weet\u2019. Blijf nieuwsgierig naar wat je niet-weet, want juist d\u00e1\u00e1r vind je inspiratie.<\/strong>


Mijn lieve Wislawa <\/strong>

Als spelend, met allerdaagse woorden
verbind je heden met verleden
maak je van een onbeduidend ogenblik
een bijzonder plekje in het hier en nu

Zo licht en luchtig zijn je zinnen
dat ze moeiteloos binnen komen
en zich nestelen in de diepste regionen
waar ook al die vragen wonen
die men heeft als mens

Zo nijdig mild als jij, zo wetend verbaasd
zo nuchter dronken van fantasie
zo dogmaloos en niet te plaatsen
binnen een stroming, met elke regel
gedoopt in po\u00ebzie

toon je de waarheid achter de leugen
jouw verbazing is de mijne
je maakt zoet wat bitter is
trekt de angel uit mijn eenzaamheid

Vera van der Horst

een gedicht met overgave. in zekere zin maakt dichter het mij bij de wedstrijd uitslag makkelijk.  maar pas op –  een dergelijke dichterlijke exercitie is ozo gevaarlijk – want in overgave ben je kwetsbaar tot in je botten – maar het is vera gelukt – ze legt uit – ze citeert – ze dicht toe – ze adoreert, ze hult zich  en ze heelt zich  in die twee bijzonder mooie laatste regels – ze geeft het over en daarmee zichzelf:


je maakt zoet wat bitter is
trekt de angel uit mijn eenzaamheid

<\/em>

het maakt allemaal niet meer uit wat wij lezers, critici, verslaggevers van de woorden vinden – het gedicht stijgt boven de mensheid uit. de volledige overgave is een feit geworden. in de oosterse filosofie zouden ze de status van zijn in deze woorden van Vera als BRAHMAN benoemen – voorbij aan ATMAN. en zo is het ook hier. een eenwording met het boven ons allen gestelde – de po\u00ebzie – voorbij aan de persoon, voorbij aan de eenzaamheid – voorbij aan de dichter. aan de dichters –  een en ondeelbaar dit gedicht van vera van der horst.<\/strong>
 <\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Hierbij mijn inzending voor de wedstrijd op pomgedichten van dit weekend.
Deze tekst heeft mijn vriend Loek Razoux Schulz ( die sinds zomer 2016 niet meer onder ons is ) op muziek gezet, te weten die van het nummer \u201cNot dark yet\u201d van Bob Dylan,<\/em>

Waterkoud<\/strong>

De bomen hebben hun bladeren verloren.
De wind waait door mijn jas,
het is waterkoud.

Ik loop door de vuile regen
in mijn schoenen met gaten
mijn sokken zijn nat,
waterkoud

langs de Rode Lantaarn van de dag van het feest,
de dag van de dans, waterkoud.
Ze ging mee met die ander,
ze liepen weg in de nacht.

Ik zoek mezelf, het is waterkoud.
Op de bodem van de grachten,
achter het prikbord van de lucht
in het middelpunt der aarde
waterkoud.

Ik vind je niet in het wuivend riet.
Ik vind je niet onder de kastanjes.
Ik vind je zelfs niet in de dakgoot.
Ik zie je niet achter het fornuis en het is waterkoud.

Ik blijf lopen,
lopen, lopen in de regen, in de nacht
langs de grachten, in de stegen.
Ik wil je en het is waterkoud.


Merik van der Torren<\/em>

ja veel kouder zal het niet kunnen worden. we lopen met de woorden van de dichter mee en het gevoel is herkenbaar in ieders leven – durf ik wel te stellen. ook hier is sprake van een juweeltje. van waterkoud tot bitterkoud. zo voelt inderdaad de bittere koude<\/strong>: ik citeer – vuile regen – prachtig – natte sokken – prachtig – op de bodem van de grachten – alle grachten – prachtig – tot \u201cachter het prikbord van de lucht
in het middelpunt der aarde waterkoud.\u201d- we lezen van de pijn – de ondraaglijke pijn van een verlaten zijn – prachtig als gedicht en als eerbetoon aan een van de meesters.
<\/strong> – in de rauwst mogelijke vorm de po\u00ebzie gegoten. in termen van de oosterse filosofie een gedicht in een staat van pijn – een staat van atman – zijn.

<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Een beetje van mij en meer van jou
en voor de \u2018 inclusiviteitsadepten
en sensitivity readers\u2019onder ons
we weten allemaal een mens
is niet goed, niet slecht
maar van alles wat
een slechte vader
kan evengoed geweldig
dichter zijn
Pablo Neruda, favoriete liefdesdichter
van mij en mij niet alleen<\/em>

Alleen dit ene<\/strong>

je moet weten hoe het is
als ik
in winters licht het rood zie
van wassende maan bij het raam
als ik
de gloed voel van het vuur
mijn vingers over gladwitte huid
van berkenhout laat gaan

voert alles me naar jou
alsof alles wat van waarde
waskaars, ogen, ochtenddauw
spiegelschepen waren
die
varen naar havens, stranden van jou
die op mij wachten

morgen, overmorgen, nu
je beetje bij beetje stopt met van me te houden
zal ik stap voor stap ophouden
me jou voor ogen te houden
te branden elke dag

04-03-2023 \/ Cartouche\u00a0

met de groeten van een stukje lucebert – \u2018alles wat van waarde..\u2019 lezen we een echte Cartouche – prachtige opbouw en ook de trage teloorgang van de liefde neergelegd in meeslepende woorden – meeslepend mag het zo gezegd – dichter wil er eigenlijk niet aan maar niet alles – en ook niet alles in een gedicht is blijkbaar te beheersen. beetje bij beetje en stap voor stap lopen we met de dichter mee de po\u00ebzie uit de onhoudbare maar onvermijdbare pijnlijke werkelijkheid in.<\/strong> ook hIer: in termen van de oosterse filosofie een gedicht in een staat van pijn – een staat van atman – zijn.

<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
    \n
  • VERA VAN DER HORST – Mijn lieve Wislawa <\/li>\n\n\n\n
  • MERIK VAN DER TORREN – Ik wil je en het is waterkoud. – Bob Dylan<\/li>\n\n\n\n
  • RIK VAN BOECKEL – uit de ijsvallei. – Rik van Boeckel<\/li>\n\n\n\n
  • LUK PAARD – draai muziek the brood ik zeg maar wat – Jules Deelder<\/li>\n\n\n\n
  • FRANS TERKEN – zo ging je ook om met geluk<\/li>\n\n\n\n
  • ROB MIENTJES – Een Mondriaan, lekker rustig.<\/li>\n\n\n\n
  • ANKE LABRIE – Hij vindt er wat hij nooit is kwijtgeraakt – Gerrit Komrij<\/li>\n\n\n\n
  • IEN VERRIPS – harder dan de waarheid is er niet – Judith Herzberg<\/li>\n\n\n\n
  • JAKO FENNEK – wachten op de liefde<\/li>\n\n\n\n
  • CARTOUCHE – stap voor stap ophouden – Pablo Neruda<\/li>\n\n\n\n
  • <\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
    \n