{"id":25635,"date":"2023-04-21T07:50:01","date_gmt":"2023-04-21T05:50:01","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=25635"},"modified":"2023-04-21T07:50:02","modified_gmt":"2023-04-21T05:50:02","slug":"ton-huizer-in-het-openbaar-vervoer-plaatsnemend-naast-een-telefoongesprek-telt-zijn-zegeningen-en-de-haltes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/04\/21\/ton-huizer-in-het-openbaar-vervoer-plaatsnemend-naast-een-telefoongesprek-telt-zijn-zegeningen-en-de-haltes\/","title":{"rendered":"TON HUIZER in het openbaar vervoer: plaatsnemend naast een telefoongesprek, telt zijn zegeningen en de haltes."},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Een rondje Rotterdamse Elektrische tram\u00a0<\/strong>

De lente aarzelt nog even. Een schrale wind verkilt de botten. Geduldig wacht ik bij een halte van de RET. Na een klein kwartiertje afzien komt het rollend materieel in zicht. Tempo bij het instappen: \u2018We stappen sneller in en uit\u2019 vermeldt een sticker aan de tramwand. En inderdaad, de klapdeuren vallen na een aantal seconden automatisch en onverbiddelijk dicht.
De straf voor achterblijvers blijkt redelijk mild. De valluiken gaan snel weer open, maar intussen heb je je eerste waarschuwing te pakken.

Vanuit de bestuurderscabine klinkt de lokale radiozender. Luid en duidelijk. Altijd gezellig, vooral de reclameblokken. Om me heen lijkt minstens de helft van de reizigers onderweg in een parallel universum. Gebogen hoofden boven mobiele telefoons zover het oog en oor reikt. De meeste zitplaatsen zijn bezet, dus neem ik onbevangen plaats naast een telefoongesprek.

Een jonge medewerker van een of andere sociale dienst doet luidruchtig verslag van een gesprek met een cli\u00ebnt. Hij noemt de betrokken persoon, die hij even later \u2018pati\u00ebnt\u2019 noemt, bij naam en voornaam en lijkt niet erg tevreden over de voortgang bij zijn integratie in het arbeidsproces. Prettig te vernemen dat er discrete hulp voorhanden is als je leven even dreigt te ontsporen.
Ik tel mijn zegeningen. En de haltes.

Door een venster op de wereld bekijk ik de nieuwbouwpsoriasis van mijn geboortestad. Ooit een bloeiend wingewest voor havenbaronnen. Nu voor projectontwikkelaars, met huisjesmelkers als kruimeldieven in het kielzog. Gestapelde betonnen hokken in een mist van onverschilligheid. Architectuur voor de een, gebakken lucht voor de ander.

Bij een halte zonder verhoging probeert een hoogbejaarde dame het voertuig te bestijgen. Ze plaatst haar rollator in de tram en trekt zich daarna moeizaam omhoog aan een handvat naast de ingang. Moeizaam en langzaam.
Te langzaam, volgens de regels van het reisbedrijf. De dichtklappende deuren persen de dame nog net niet uit het openbaar vervoer en het leven.

Een behulpzame passagier grijpt gelukkig in, stelt zich met gevaar voor lijf en leden op tussen het dreigende glas-in-lood en helpt de geschrokken vrouw naar een zitplaats.

In de voorste cabine begint de bestuurder intussen zijn radio en thermosfles in te pakken terwijl het 36 ton zware gevaarte piepend en knarsend een kruispunt passeert. De aflossing op het Centraal Station komt in zicht.

Bij het verlaten van de werkplek wordt het personeel\u00a0 nog even aangesproken door een Aziatisch uitziende meneer met een rolkoffertje.
\u2018Is this going to the historic centre?\u2019\u00a0 \u2018Yes sir, but it\u2019s not finished yet\u2019 antwoordt de conducteur op ernstige toon.

Ton Huizer<\/em>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t