{"id":26067,"date":"2023-06-17T03:19:16","date_gmt":"2023-06-17T01:19:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26067"},"modified":"2023-06-18T11:17:58","modified_gmt":"2023-06-18T09:17:58","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-wat-zou-u-in-poezie-de-lezer-willen-meegeven-of-uzelf-natuurlijk-in-dit-weer-trofee-op-pomgedichten-punt-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/06\/17\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-wat-zou-u-in-poezie-de-lezer-willen-meegeven-of-uzelf-natuurlijk-in-dit-weer-trofee-op-pomgedichten-punt-nl\/","title":{"rendered":"Vera van der Horst wint de enige echte virtuele – en wat zou u in po\u00ebzie de lezer willen meegeven (of uzelf natuurlijk) in dit weer – trofee op pomgedichten punt nl – Ton Huizer zilver"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

wij van hier reiken met veel genoegen – onder dankzegging natuurlijk aan alle dichters die inzonden – het virtuele goud uit aan de eindhovense dichteres en levensgenietster vera van der horst. haar hoor je niet klagen over een beetje warmte of benauwdheid. dode dieren ouwe mensen niet zeuren – bij vera is het altijd winter als je de winter nodig hebt – samen met vera onder een heerlijke witte deken van sneeuw – – waar heb je dat nog – hier op de pom! van harte. zilver voor de geweldenaar uit het rotterdamse Ton Huizer – de vrolijke noot altijd weer door hem gekraakt. van harte ook. erg leuk!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

Let it snow
<\/strong>
Naarmate de zomer vordert
zie ik ze steeds meer
de uitgedroogde bosjes 
de dode dieren drijvend
in traagstromend water
de oude mensen die nog slechts
\u00e9\u00e9n keer per uur ademen

De grond waar ik op loop
is zo gespannen dat ik
barsten achterlaat
de taal die in de droge aarde
gekerfd staat, laat zich niet lezen
Voor het eerst in mijn leven
verlang ik naar de winter
en een argeloos gedrapeerde
ongenaakbare witte deken.

Vera van der Horst

een leuke gedachte zo in dit weer. de strofen lekker beschrijvend – de dingen en de mensen die voorbijdrijven en dan in de tweede strofe het verlangen van een kwieke – alles en en passant ook de aarde verpletterende vera van der horst op zoek naar die ongenaakbare witte deken waaronder zij… we gaan haar over een maandje of 6 eraan houden – hup achter die kachel van je vandaan de sneeuw in jij. roepen we dan vanuit 020 met de kachel op onbetaalbare 24 graden.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Dag Pom
Het is warm. We houden het kort.
 Fijn weekend,
Ton<\/em>

Diagnose<\/strong>

De medisch specialist kijkt me
doordringend aan
U bent niet meer behandelbaar

Godzijdank, denk ik\u2026
eindelijk iemand die me begrijpt

Ton Huizer<\/em>

wat de dichter zichzelf toewenst haha – dat was ‘de opdracht’ – de gedachten zijn vrij – hier zonder opsmuk in de light verse van huizer aan de lezer gebracht. erg leuk.
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n