{"id":26213,"date":"2023-07-17T07:29:19","date_gmt":"2023-07-17T05:29:19","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26213"},"modified":"2023-07-17T20:09:15","modified_gmt":"2023-07-17T18:09:15","slug":"peter-berger-zwaar-als-meloenen-bungelen-haar-borsten-genadeloos-in-een-slobberende-bloemetjesjurk-melkwit-en-blauwgeaderd-als-roquefort","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/07\/17\/peter-berger-zwaar-als-meloenen-bungelen-haar-borsten-genadeloos-in-een-slobberende-bloemetjesjurk-melkwit-en-blauwgeaderd-als-roquefort\/","title":{"rendered":"Peter Berger: ‘Zwaar als meloenen bungelen haar borsten genadeloos in een slobberende bloemetjesjurk. Melkwit en blauwgeaderd als roquefort…’"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>


Zwaar als meloenen bungelen haar borsten genadeloos in een slobberende bloemetjesjurk. Melkwit en blauwgeaderd als roquefort. Mijn blik kan er ternauwernood aan ontsnappen. Bij de kassa voorover gekromd, sorteert ze een handvol muntjes om de schade, van negen euro zoveel, te vereffenen. Tellen lijkt niet haar sterkste punt want de muntjes van een, twee en vijf eurocent glijden meermaals traag door haar dorre handen. Maar misschien zijn het haar ogen die het haar beletten om het poepbruine kleingeld te ordenen. Na poging vijf schudt ze hopeloos het hoofd en schuift weifelend het kartonnen bakje gevuld met glanzend rood fruit terzijde. Haar oogopslag is opmerkelijk monter, maar haar blik spreekt boekdelen. Zachtaardig staart ze zeegroen in mijn ziel, met pupillen zwart als speldenknoppen die liefdevol pulseren als golven in een eindeloze zee. De caissi\u00e8re mompelt iets onverstaanbaars en neemt vervolgens kordaat het heft in handen. Opnieuw duurt het langer dan even. Zeven euro en een beetje. Verder komt ze niet. C\u00b4est la vie.

De rij is inmiddels aangegroeid tot een man of tien maar dat boeit hier niet. Het is zaterdag. Er heerst geen haast en er klinkt geen afkeurend gemurmel; noch wordt er uit leedvermaak gegrinnikt. In mijn broekzak brandt een ooit onder mijn matras verdwaalde twee euro munt. Gisternacht gevonden. \u00a8Contribution pour les fraises,\u00a8 zeg ik, het kleinood tussen duim en wijsvinger op het roestvrijstaal klikkend. Als blikken doden konden was ik subiet ter aarde gestort. Maar als ik uitleg dat het hier onvervalste Hollandse aardbeien betreft, en ook ik vandaar kom, gaat ze morrelend overstag. \u00a8Merci monsieur N\u00e9erlandais,\u00a8 klinkt het krachtig uit de grond van haar hart. Dan schuifelt ze richting piepende schuifdeur en zoeft vervolgens mijn leven uit. \u00a8Bonne soir\u00e9e,\u00a8 roep ik haar nog na. Maar de deur is al dichtgeklikt. Achter mij komt krassend een onwillig karretje in beweging. Mijn kassabon valt niet tegen. Dat is hier jarenlang anders geweest. Buiten staat een zwoele bries.\u00a0
Ik ruik er Eva\u00b4s adem.


Peter Berger<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t