{"id":26364,"date":"2023-08-04T19:17:36","date_gmt":"2023-08-04T17:17:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26364"},"modified":"2023-08-04T19:17:37","modified_gmt":"2023-08-04T17:17:37","slug":"ditmar-bakker-verschuilt-zich-achter-de-antwoorden-van-een-derde-die-even-zowel-toepasselijk-lijken-bij-het-schrijven-van-gerdin-linthorst","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/08\/04\/ditmar-bakker-verschuilt-zich-achter-de-antwoorden-van-een-derde-die-even-zowel-toepasselijk-lijken-bij-het-schrijven-van-gerdin-linthorst\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER verschuilt zich achter de antwoorden van een derde die even zowel toepasselijk lijken bij het schrijven van Gerdin Linthorst"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

DB verschuilt zich achter de antwoorden van een derde die evenzowel toepasselijk lijken bij het schrijven van Gerdin Linthorst<\/a>
\u00a0
Wat ben je dan nog<\/strong>
als hoofden niet meer keren<\/strong>
of de verkeerde kant op.<\/strong>
Als stilte hoorbaar wordt<\/strong>
nu de klok allang<\/strong>
niet meer loopt[?]<\/strong>


Op het kozijn een potloodstreep: je zag<\/em>
’t belang om twaalf uur als de zon die lijn<\/em>
schaduw toewierp, maar donker was de dag,<\/em>
dus was ’t een potloodstreep op het kozijn.<\/em>
De stilstaande pendule was een rank<\/em>
roze herderinnetje, een huls die ooit<\/em>
herinneringen opriep op de plank,<\/em>
maar die elk uur thans dood liet: zij sloeg nooit.<\/em>
Toen kwam het bij haar op dat zij misschien,<\/em>
want van haar geest gesprongen ook de veer,<\/em>
gelijk was, zo men wou: klok evenzeer,<\/em>
die ook stilstond om twintig over tien –<\/em>
De reden hiervoor was, dacht zij sereen:<\/em>
Gestorven waren dingen klok noch mens, maar dood alleen.<\/em>
***


Als de laatste kat is ingeslapen en<\/strong>
de herinnering<\/strong>
niet dooft[?]<\/strong>


Liefst g\u00e9\u00e9n bezoekers, ook niet met cadeau;<\/em>
onwillig konden zij hun weg weer gaan.<\/em>
Ze hoorde hen nog praten; evenzo<\/em>
kon zij ’t gezegde niet meer goed verstaan<\/em>
door ’t lawaai in huis – opeens draaide ’n zwaar<\/em>
verkoold stuk hout in ’t vuur, knapte het blok<\/em>
in vonkenregens, en van het dressoir<\/em>
klonk elk uur weer het oordeel van de klok<\/em>
als tijd die insloeg op het luisterend oor:<\/em>
gejengel, aldoor, alsof afgestemd…<\/em>
je hoorde steeds maar weer die klingeltram,<\/em>
gejoel daarbuiten, heel de dag maar door.<\/em>
Ze diende het gevoel maar te verdragen<\/em>
dat tanden knarsen zouden, als een vastgelopen wagen.<\/em>
***


Als tussen het witte haar<\/strong>
plots roze schemert,<\/strong>
schaamteloos alsof<\/strong>
het zo hoort[?]<\/strong>


’t Kwam in haar op, toen zij de sneeuw weg zag,<\/em>
en daardoor naakt opnieuw het bruine gras,<\/em>
en wasknijpers, een schort – dat daar al lag<\/em>
sinds witte storm die raasde achter glas<\/em>
haar uitzond, om nou eindelijk daarginter<\/em>
die kleding -eer de waslijn stukging- daar<\/em>
binnen te halen, klepperend in de winter<\/em>
als het gevecht van een wit engelenschaar,<\/em>
dat, lang gelee, een schort in zo’n nacht, ooit<\/em>
was afgewaaid en zeer diep was begraven,<\/em>
en, tot april het zichtbaar had ontdooid,<\/em>
vergeten lag, tot nu, vreemd, nieuw, een gave;<\/em>
ze trok, en groef; toen trof haar het gegeven:<\/em>
hier was de lente, en een heel nieuw jaar doorheen te leven.<\/em>


***
Als uitvaarten elkaar<\/strong>
sneller opvolgen en de<\/strong>
witte wijn al na twee kelken<\/strong>
leidt tot onbetamelijk gedrag[?]<\/strong>


Doodsbang was zij dat zij ’s nachts sterven zou.<\/em>
En soms–dan duurde schemer niet meer lang–<\/em>
moest iets in haar wel zien hoe wit en koud<\/em>
de berken oogden…en dan werd ze bang,<\/em>
zelfs met een lamp, te lopen door het huis<\/em>
om alles op de knip te doen; weldra<\/em>
werd nacht wel dag, maar ’n hond die blaft, een muis<\/em>
die piept… ’t geluid al weg, trok het daarna<\/em>
de rillingen door haar lijf. Overdag<\/em>
kon ze ’t bijna vergeten, en het scheen<\/em>
stompzinnig haast om voor die angst alleen<\/em>
iemand te vragen die ’t ’s nachts overzag.<\/em>
Ze zette thee op, toen haar binnenviel:<\/em>
ze liet de ketel pruttelen ’s nachts, wat haar gezelschap hield.<\/em>
***


Als het boek uit is en je<\/strong>
twijfelt of het nog loont<\/strong>
aan een nieuw te beginnen.<\/strong>
Wat ben je dan nog<\/strong>
behalve in afwachting[?]<\/strong>


Ze wist wel d\u00e9 manier haar geest te doven,<\/em>
verlossing van te denken als emplooi;<\/em>
er lag decente redding, als van boven,<\/em>
in ’t maken van wat lelijk was weer mooi:<\/em>
de zwartberoete ketels, die steeds weer<\/em>
zo lang boven het vuur hadden gebrand;<\/em>
kranen en kandelaars, zo vies-verweerd<\/em>
dat je ze maar blijft schuren; chic als kant<\/em>
doe je papieren rokjes lades kleden;<\/em>
nieuw plastic tafelkleed in plaats van ’t rotte,<\/em>
’t fornuis tot blinkens poetsen, en ten slotte,<\/em>
wanneer de nacht valt, pijnlijk rug en leden<\/em>
en nieuw de keuken, stralend als een weide,<\/em>
een annonce, te mooi om een diner in te bereiden!
<\/em>***
[G.L. \/ E.V.M. \/ D.B.<\/strong>]<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t