{"id":26452,"date":"2023-08-25T03:29:45","date_gmt":"2023-08-25T01:29:45","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26452"},"modified":"2023-08-25T03:31:41","modified_gmt":"2023-08-25T01:31:41","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/08\/25\/ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-3\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! 17 weken de reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay \u2013 3"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Haar armen vol met hout<\/strong><\/em>…

De reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen. Het heeft me vrij veel werk en tijd gekost om de ruwe omzettingen, die je website sierden, te schaven en politoeren naar contemporaine(r) werkjes, later dan 1975 wordt \u2019t niet denk ik\u2014zelfs van een telefoon wordt in de reeks geen gewag gemaakt, wel van grutters die maar \u2018bezorgers\u2019 zijn geworden e.d.\u2014maar ach, Millay stierf zelf al 25 jaar daarvoor, en deze reeks bleef onafgerond(?). Het l\u00edjkt echter grotendeels gaaf, en behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de eerste negen, van de zeventien, oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!

Liefs!
D.


III.
Haar armen vol met hout en dat foreest
vast houdend, klemmend met haar kaakgewricht,
was zij niet minder bang dan ooit geweest
van spinnen op haar armen, haar gezicht,
toch zocht zij niet, had daarvoor geen geduld,
en ’t moest in \u00e9\u00e9n keer; dus haar armen had
zij vlug met dunne berkentak gevuld,
voor de gekrulde bast die altijd rad
tot vuur wordt, terwijl niet echt bij haar landde,
dat zij, net zo attent, om blokken daar
w\u00e9\u00e9r komen zou, allemaal klam, zwaar,
glad, en doorknoest, wat ze belet te branden,
(en onderin de houtkist stof en zand,
daarin een halfvergaan appelklokhuis, een oude krant).<\/strong>


She filled her arms with wood, and set her chin
Forward, to hold the highest stick in place,
No less afraid than she had always been
Of spiders up her arms and on her face,
But too impatient for a careful search
Or a less heavy loading, from the heap
Selecting hastily small sticks of birch,
For their curled bark, that instantly will leap
Into a blaze, nor thinking to return
Some day, distracted, as of old, to find
Smooth, heavy, round, green logs with a wet, gray rind
Only, and knotty chunks that will not burn,
(That day when dust is on the wood-box floor,
And some old catalogue, and a brown, shriveled apple core).

Ditmar Bakker vertaalt<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t