{"id":26543,"date":"2023-09-08T03:54:15","date_gmt":"2023-09-08T01:54:15","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26543"},"modified":"2023-09-08T03:54:15","modified_gmt":"2023-09-08T01:54:15","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-5","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/09\/08\/ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-5\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! 17 weken de reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay \u2013 5"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
hijgend, en hopend dat hij niets zou merken<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

De reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen. Het heeft me vrij veel werk en tijd gekost om de ruwe omzettingen, die je website sierden, te schaven en politoeren naar contemporaine(r) werkjes, later dan 1975 wordt \u2019t niet denk ik\u2014zelfs van een telefoon wordt in de reeks geen gewag gemaakt, wel van grutters die maar \u2018bezorgers\u2019 zijn geworden e.d.\u2014maar ach, Millay stierf zelf al 25 jaar daarvoor, en deze reeks bleef onafgerond(?). Het l\u00edjkt echter grotendeels gaaf, en behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de eerste negen, van de zeventien, oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!

Liefs!
D.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

V.<\/strong>

Ze hoorde voor het huis een busje stoppen,
de stap van de bezorger die zij kende
kwam nader en haar hart ging sneller kloppen,
als bij een bange korhoen, en ze rende,
schoof weg de grendel\u2014dan kon hij vrij werken;
verstopte zich ter kelder tot hij ging,
hijgend, en hopend dat hij niets zou merken
van de -door haar vluchtige aanraking-
wiegende stoel. Zuur, klam, rees van beneden
weer damp omhoog, doordrongen van de kou;
ze zag de houten trap zich eng en nauw
de aarde instorten, waar zout de treden
vol kieren vrat; en tot ze hem weg wist,
bleef staan, al luist’rend, kijkend naar een sinaasappelkist.


A wagon stopped before the house; she heard
The heavy oilskins of the grocer\u2019s man
Slapping against his legs. Of a sudden whirred
Her heart like a frightened partridge, and she ran
And slid the bolt, leaving his entrance free;
Then in the cellar way till he was gone
Hid, breathless, praying that he might not see
The chair sway she had laid her hand upon
In passing. Sour and damp from that dark vault
Arose to her the well-remembered chill;
She saw the narrow wooden stairway still
Plunging into the earth, and the thin salt
Crusting the crocks; until she knew him far,
So stood, with listening eyes upon the empty doughnut jar.

<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t