{"id":26686,"date":"2023-09-29T08:15:14","date_gmt":"2023-09-29T06:15:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26686"},"modified":"2023-09-29T08:15:15","modified_gmt":"2023-09-29T06:15:15","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-8","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/09\/29\/ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-8\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! 17 weken de reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay \u2013 8"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
‘Ze diende het gevoel maar te verdragen…’<\/em>

De reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen. Het heeft me vrij veel werk en tijd gekost om de ruwe omzettingen, die je website sierden, te schaven en politoeren naar contemporaine(r) werkjes, later dan 1975 wordt \u2019t niet denk ik\u2014zelfs van een telefoon wordt in de reeks geen gewag gemaakt, wel van grutters die maar \u2018bezorgers\u2019 zijn geworden e.d.\u2014maar ach, Millay stierf zelf al 25 jaar daarvoor, en deze reeks bleef onafgerond(?). Het l\u00edjkt echter grotendeels gaaf, en behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de eerste negen, van de zeventien, oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet! Liefs! D.


VIII.<\/strong>

Graag g\u00e9\u00e9n bezoekers, ook niet met cadeau;
onwillig konden zij hun weg terug gaan.
Ze hoorde hen nog praten; evenzo
kon zij ’t gezegde niet meer goed verstaan
door ’t lawaai in huis – opeens draaide ’n zwaar
verkoold stuk hout in ’t vuur, knapte het blok
in vonkenregens, en van het dressoir
klonk elk uur weer het oordeel van de klok
als tijd die insloeg op het luisterend oor:
altijd maar herrie, net zoals vandaag…
Je hoorde steeds die pomp en dat gezaag,
die kippen tokten heel de dag maar door.
Ze diende het gevoel maar te verdragen
dat tanden knarsen zouden, als een vastgelopen wagen.


She let them leave their jellies at the door
And go away, reluctant, down the walk.
She heard them talking as they passed before
The blind, but could not quite make out their talk
For noise in the room \u2014 the suddenly heavy fall
And roll of a charred log, and the roused shower
Of snapping sparks; then sharply from the wall
The unforgivable crowing of the hour.
One instant set ajar, her quiet ear
Was stormed and forced by the full rout of day:
The rasp of a saw, the fussy cluck and bray
Of hens, the wheeze of a pump, she needs must hear;
She inescapably must endure to feel
Across her teeth the grinding of a backing wagon wheel.

Ditmar Bakker vertaalt<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t