{"id":26835,"date":"2023-10-20T07:50:58","date_gmt":"2023-10-20T05:50:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26835"},"modified":"2023-10-20T07:51:00","modified_gmt":"2023-10-20T05:51:00","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-sonnet-10","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/10\/20\/ditmar-bakker-vertaalt-17-weken-de-reeks-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay-sonnet-10\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! 17 weken de reeks \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay \u2013 sonnet 10"},"content":{"rendered":"\n

En als die man haar zielsverwant niet was,
zou dan haar lijf zo vol verlangen zijn?<\/em><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Beste Pom,

Mijn felicitaties met je tweede kleinkind. Ik begreep dat het in Berlijn het levenslicht zag, en er zijn slechtere plekken om dat te doen ter wereld.\u00a0

Geluk is een vreemd ding; geluk is gevaarlijk; een zeepbel, heb ik ook weleens horen zeggen. De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen, denk ik.

De reeks behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet! Het staat je vrij ze te publiceren of te laten, al naar je verlangt.

Veel geluk met Liva, en veel geluk voor haar.

Liefs! Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Sonnets from an Ungrafted Tree (X – XVII)
X.<\/strong>

Ze was vergeten hoe de julinacht
zich ondermaans uitstrekte als een meer
waarin ze soms wat zwom en niet meer dacht
aan oevers, of hoe deze jongeheer,
die ’s middags net als eenieder was, toen de
avond viel, zich toch in geheimnis kleedde;
het was, wat haar betrof, bewijs afdoende
dat zij hem liefhad, en zij was tevreden.
Zo luid zong ’t sprinkhaankoor zijn referein,
de nacht zo fijn haast als gesponnen glas…
En als die man haar zielsverwant niet was,
zou dan haar lijf zo vol verlangen zijn?
In ’t open veld dat vol met maanlicht liep,
wierp wel de eik zijn schaduw, zwart, geheim, als ’n put zo diep.

She had forgotten how the August night
Was level as a lake beneath the moon,
In which she swam a little, losing sight
Of shore; and how the boy, who was at noon
Simple enough, not different from the rest,
Wore now a pleasant mystery as he went,
Which seemed to her an honest enough test
Whether she loved him, and she was content.
So loud, so loud the million crickets\u2019 choir \u2026
So sweet the night, so long-drawn-out late \u2026
And if the man were not her spirit\u2019s mate,
Why was her body sluggish with desire?
Stark on the open field the moonlight fell,
But the oak tree\u2019s shadow was deep and black and secret as a well.


vertaling: Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t