{"id":26909,"date":"2023-10-27T07:20:48","date_gmt":"2023-10-27T05:20:48","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26909"},"modified":"2023-11-03T06:23:20","modified_gmt":"2023-11-03T05:23:20","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-11-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/10\/27\/ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-11-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 11 – \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
Beste Pom,

Mijn felicitaties met je tweede kleinkind. Ik begreep dat het in Berlijn het levenslicht zag, en er zijn slechtere plekken om dat te doen ter wereld. 

Geluk is een vreemd ding; geluk is gevaarlijk; een zeepbel, heb ik ook weleens horen zeggen. De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen, denk ik.

De reeks behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet! Het staat je vrij ze te publiceren of te laten, al naar je verlangt.

Veel geluk met Liva, en veel geluk voor haar.

Liefs! Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

XI<\/strong>

’t Kwam in haar op, toen zij de sneeuw weg zag,
en daardoor naakt opnieuw het bruine gras,
en wasknijpers, een schort – dat daar al lag
sinds witte storm die raasde achter glas
haar uitzond, om nou eind’lijk daarginter
die kleding -eer de waslijn stukging- daar
binnen te halen, klepp’rend in de winter
als het gevecht van een wit eng’lenschaar,
dat, lang gelee, een schort in zo’n nacht, ooit
was afgewaaid en zeer diep was begraven,
en, tot april het zichtbaar had ontdooid,
vergeten lag, tot nu, vreemd, nieuw, een gave;
ze trok, en groef; toen trof haar het gegeven:
hier was de lente, en een heel nieuw jaar doorheen te leven.


It came into her mind, seeing how the snow
Was gone, and the brown grass exposed again,
And clothes-pins, and an apron \u2014 long ago,
In some white storm that sifted through the pane
And sent her forth reluctantly at last
To gather in, before the line gave way,
Garments, board-stiff, that galloped on the blast
Clashing like angel armies in a fray,
An apron long ago in such a night
Blown down and buried in the deepening drift,
To lie till April thawed it back to sight,
Forgotten, quaint and novel as a gift \u2014
It struck her, as she pulled and pried and tore,
That here was spring, and the whole year to be lived through once more.

Ditmar vertaalt!<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t