{"id":26958,"date":"2023-11-03T06:19:17","date_gmt":"2023-11-03T05:19:17","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26958"},"modified":"2023-11-03T12:06:59","modified_gmt":"2023-11-03T11:06:59","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-12-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/11\/03\/ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-12-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 12 – \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
Beste Pom,
Mijn felicitaties met je tweede kleinkind. Ik begreep dat het in Berlijn het levenslicht zag, en er zijn slechtere plekken om dat te doen ter wereld. 

Geluk is een vreemd ding; geluk is gevaarlijk; een zeepbel, heb ik ook weleens horen zeggen. De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen, denk ik.

De reeks behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!
Veel geluk met Liva, en veel geluk voor haar.

Liefs! Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>



XII.<\/strong>

Destijds zachtaardig, of ze een kind met
kwaaltjes voedde\u2014zij beurde op en trok
hem op wanneer, met koorts, hij lag in bed\u2014
en ze zijn handen klemde om de mok,
was ’t lichaamskracht die zij haar gade schonk,
denkend aan mannen\u2014hulpeloze schapen\u2014
totdat hij dan uiteindelijk in zou slapen
maar draaien bleef, terwijl zijn stem nog klonk.
Op zulk momenten floot, als was ’t een vriend,
een trein op ’t spoor, ver weg en onvoorspelbaar,
betoverend: haar geestesoog ontelbaar
steden in een wond’re wereld ziend
ver van waar zij lag\u2014en toch zo dichtbij,
niets scheidde hen, dan iets dat naast haar sliep, en het gordijn.


XII.<\/strong>

Tenderly, in those times, as though she fed
An ailing child \u2014 with sturdy propping up
Of its small, feverish body in the bed,
And steadying of its hands about the cup \u2014
She gave her husband of her body\u2019s strength,
Thinking of men, what helpless things they were,
Until he turned and fell asleep at length,
And stealthily stirred the night and spoke to her.
Familiar, at such moments, like a friend,
Whistled far off the long, mysterious train,
And she could see in her mind\u2019s vision plain
The magic World, where cities stood on end \u2026
Remote from where she lay \u2014 and yet \u2014 between,
Save for something asleep beside her, only the window screen.

Ditmar Bakker vertaalt<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t