{"id":26987,"date":"2023-11-10T08:41:56","date_gmt":"2023-11-10T07:41:56","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=26987"},"modified":"2023-11-10T08:41:58","modified_gmt":"2023-11-10T07:41:58","slug":"ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-13-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/11\/10\/ditmar-bakker-vertaalt-sonnet-13-sonnets-from-an-ungrafted-tree-van-millay\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER vertaalt! sonnet 13 – \u2018Sonnets From An Ungrafted Tree\u2019 van Millay"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
Beste Pom,
Mijn felicitaties met je tweede kleinkind. Ik begreep dat het in Berlijn het levenslicht zag, en er zijn slechtere plekken om dat te doen ter wereld.\u00a0

Geluk is een vreemd ding; geluk is gevaarlijk; een zeepbel, heb ik ook weleens horen zeggen. De reeks ‘Sonnets From An Ungrafted Tree’ werd, al experimenterend, door Millay gemaakt, en, tja, grossiert in prachtig leedwezen, denk ik.

De reeks behelst het ziekbed-en-sterven van een man, bezien door de bril van zijn vervreemde wederhelft, die terugkeert naar hem als hij ziek is (ondanks het feit, dat zij niet van hem houdt, wat dat dan ook precies moge zijn\u2014hier verwijs ik graag naar het andere werk van Millay) en hem verzorgt tot het eind. Ik stuur je de oorspronkelijke sonnetten en hun schaduwrijke fluisterstem in het Nederlands toe. Geniet, of niet!
Veel geluk met Liva, en veel geluk voor haar.

Liefs! Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

XIII.<\/strong>

Haar waken was\u2014die bleke droom alleen,
zij ging steeds, hoewel onwillig, die vloer
weer langs; op, neer, zo haar bestaan doorheen,
of vluchtte, met haar voeten vastgesnoerd,
of rende door een huis, stil als het graf,
(een droom die zij ooit had, daar kwam het uit)
geruisloos steeds de trappen op en af,
om hem, een lege, diepe schreeuw, vanuit
een vreemde slaper, een kwaadaardig bed,
onzeker heel die tijd of het door haar
gedaan werd, of iemand net als zij daar,
die droom, het brood haar daag’lijks voorgezet,
verliet zij ’s nachts, ontwakend met een ruk —
een kinderdroom -knap!- als een zeepbel–die maakt \u00f3\u00f3k niets stuk.


From the wan dream that was her waking day,
Wherein she journeyed, borne along the ground
Without her own volition in some way,
Or fleeing, motionless, with feet fast bound,
Or running silent through a silent house
Sharply remembered from an earlier dream,
Upstairs, down other stairs, fearful to rouse,
Regarding him, the wide and empty scream
Of a strange sleeper on a malignant bed,
And all the time not certain if it were
Herself so doing or some one like to her,
From this wan dream that was her daily bread,
Sometimes, at night, incredulous, she would wake \u2014
A child, blowing bubbles that the chairs and carpet did not break!<\/em>

Ditmar Bakker vertaalt<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t