{"id":27716,"date":"2024-02-09T15:17:28","date_gmt":"2024-02-09T14:17:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=27716"},"modified":"2024-02-11T10:38:36","modified_gmt":"2024-02-11T09:38:36","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-een-betoverend-wit-huis-ik-ben-niet-bang-meer-voor-de-leegte-trofee-op-pomgedichten-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2024\/02\/09\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-een-betoverend-wit-huis-ik-ben-niet-bang-meer-voor-de-leegte-trofee-op-pomgedichten-nl\/","title":{"rendered":"Rik van Boeckel wint de enige echte virtuele ‘een betoverend wit huis\/ ik ben niet bang meer voor de leegte’ trofee op pomgedichten.nl – Ditmar Bakker zilver en Erika de Stercke brons"},"content":{"rendered":"\n

ik geloof toch dat we voor een minder voor de hand liggende keuze moeten gaan deze week – deze zondagochtend met stuk voor stuk prachtige gedichten – dank aan de dichters die inzonden – voor de hand ligt om allemaal goud uit te roepen maar dat doen we niet. op verzoek van Cartouche doen we meerdere eremetalen – goud zilver en brons – rik van boeckel wint het goud deze week met een compleet gedicht – het lijkt of rik met dit gedicht echt de po\u00ebzie is ingedoken en de reisverslagen in po\u00ebzie voor even heeft overgelaten aan Cartouche – deze laatste heeft portugal aangedaan. kortom een prachtige gouden \u00a0rik van boeckel deze week – van harte.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ditmar tegendraadse ditmar zonder meer zilver – vanwege tegendraadsheid, humor en verontwaardiging – een pakketje po\u00ebzie om te smullen. van harte!<\/strong><\/p>\n\n\n\n

voor het brons wordt het moeilijk – een keur aan weemoed – het geboortehuis van Anke Labrie, frans terken over het land van mijn oma en alle pracht in limburg nog te bewonderen – de dames verrips uitnodigend en de stercke met lichte weemoed of toch nog de donkere romantiek tot sterven toe bereid van Cartouche – weet u het? ik wel: brons voor Erika de Stercke – ook van harte.<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>
Het witte lied

Het witte gebouw vol marmer
laat klanken horen in de oren
van de tuinman op de groene heuvel

zangeressen schuiven woorden ineen
van weemoed tot wellustige zinnen
refreinen klinken in het groene licht

de tuinman zet zijn bloemen neer
van hyacinten tot wapperende rozen
de wind waait zijn oren voorbij

het witte marmer glimt in zonnestralen
open ramen kijken uit op het zachte gras
laten stemmen zwevend weerklinken

de glimlach van de man is opgelucht
hij zingt het lied kortstondig mee
over \u2018t witte schuim van de verre zee.

Rik van Boeckel
10 februari 2024<\/strong>

prachtige sfeerbeelden opgeroepen door rik hier met ramen die uitkijken – het glimmende marmer – de tuinman – de wellustige zangeressen – het witte schuim – alles is aanwezig voor een mooi en enerverende nacht – en ergens glimt het witte marmer dan van plezier.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

D\u00d3\u00d3RSTOOT<\/strong>

Een betoverend wit huis. Ik ben niet
zo bang meer voor de leegte–donkerbruin
drabt koffie neer terwijl omhoog een pluim
waterdamp het tuimelraam beslaat. Ziet
hij nu wellicht dan w\u00e8l hoe ik verschiet
van kleur, wijl ik de laatste korrels kruim
wegveeg, glycinedoppen ook opruim
en denk ‘als ik hem morgen nou verliet, 
gewoon, een boodschap doen, vlug, zogenaamd, 
en dan het treinspoor volgen op de fiets
weg van het vale wit men zuiver waant
als dit leeg huwelijk. Wie vr\u00e1\u00e1gt zoiets
nadat men zich in ’t schrijven heeft bekwaamd? <\/strong>
Alsof ik alles weet. Hij weet van niets.’<\/strong>


***[D.B.]

ha heerlijk weer eens een echte ditmarbakker hier te mogen begroeten. het oog op morgen mag dan wel een nieuwe stem hebben – wij blijven hier onveranderd de stem van de dichter in het vaandel dragen. prachtig tegendraads het thema opgepakt met de nodige verontwaardiging met humor gebracht: \u2018het vale wit..\u2019 hahaha, \u2018Wie vraagt zoiets\u2026\u201d hahaha – ja een heerlijk begin van de zondagochtend. hoe ie mij ook verlaat ik blijf van hem houden. deze dichter zal nooit in mij sterven. ik ben vol van hem.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

start

hoe het huis uit mij glijdt
nu de kamers leeg zijn 
het behangpapier kijkt mistroostig
zoekt het bruisende van weleer
tevergeefs 

de sleutel in mijn handen weet beter
aan alles komt een einde  
zelfs in de jaren van zachte adem 
ik wil vasthouden 
zinloos 

jeugdigheid kraait naar avontuur
muren slopen geeft ruimte
de potten verf brengen kleur  
ik kijk om en besef
zo gaat dat in het leven <\/strong>

Erika De Stercke

 hoe het in het leven kan vergaan – lijkt me de korte samenvatting van dit gedicht. vandaag heel veel moois te genieten hier op de zondagochtendsite – ik denk dat ik inderdaad niet ga ontkomen aan het uitreiken van drie metalen.  de woorden komen binnen erika.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n