{"id":27968,"date":"2024-03-09T15:30:53","date_gmt":"2024-03-09T14:30:53","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=27968"},"modified":"2025-05-02T07:43:43","modified_gmt":"2025-05-02T05:43:43","slug":"margreet-schouwenaar-de-bundel-dat-ijsberen-eieren-eten-een-prachtbundel-een-levenswerk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2024\/03\/09\/margreet-schouwenaar-de-bundel-dat-ijsberen-eieren-eten-een-prachtbundel-een-levenswerk\/","title":{"rendered":"Margreet Schouwenaar – de bundel – DAT IJSBEREN EIEREN ETEN – een prachtbundel – een levenswerk"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>


De nieuwe bundel van Margreet Schouwenaar met de titel DAT IJSBEREN EIEREN ETEN<\/strong> kent 44 gedichten, verdeeld over 6 hoofdstukken en een openingsgedicht “Het land waar”.
En weer zo een prachtig verzorgde uitgave van uitgeverij P – Leuven, 2024.

De nieuwe bundel van Margreet Schouwenaar kent als titel: DAT IJSBEREN EIEREN ETEN – deze titel is ook de titel van het derde hoofdstuk van de bundel \u00e9n is een gedeelte van een zin uit het gedicht \u2018De weg naar huis\u2019 – deze titel DAT IJSBEREN EIEREN ETEN dekt de lading van Margreets bundel niet.

Trouwens het gedicht \u2018De weg naar huis\u2019<\/strong> dekt grotendeels de lading van de bundel w\u00e9l! In dat gedicht is van alles te vinden wat dichteres tot dichteres maakt – en bijna alles van het grote thema dat dichteres voor onze lezersogen ont-leedt in haar nieuwe bundel DAT IJSBEREN EIEREN ETEN – een bundel met veel licht, met  veel bomen en met veel vallen.

Dichteres beschrijft in deze bundel  een levensweg, een ieder geldende algemene levensweg in fasen \u00e9n een bijzondere levensweg – voor een niet onbelangrijk deel in de gedichten haar eigen verdichte  levensweg met een moeder en een vader, de dochters, de herinneringen, de tijd, de taal, de wereld en de  po\u00ebzie tot aan de laatste zin in een mensenleven.

 En eigenlijk verdient elk van de 6  hoofdstukken –  elke afdeling in deze bundel een eigen recensie, vanwege het soortelijk gewicht van de gedichten. Je voelt als het ware steeds weer – in elk hoofdstuk net even anders geschakeerd en in tijd opeenvolgend de lading die dichteres met het leven is aangegaan.

Bij grote dichters – en met Margreet Schouwenaar hebben we er een, ontdek je- lees je-  als lezer wat de dichter heeft ont-dekt in en aan het leven, in de voortgang en in het voorbijgaan. En hoe zwaar de lading ook is dichteres biedt troost: \u201cWie valt landt op groei, mag grond happend het bloeien overdoen.\u201d<\/strong>

Laat ik in deze recensie concreter worden. De gedichten ademen leven, ademen grote po\u00ebzie en als u mij kent weet u dat ik dat maar heel zelden in dit soort superlatieven schrijf. Dat die ijsberen eieren eten dat zal best zo zijn, maar dan zijn we al in hoofdstuk drie aangeland. In dat prachtige openingsgedicht van hoofdstuk drie \u2018De weg naar huis\u2019 lezen we over de verbazing: \u201cen altijd weer die verbazing dat alles verandert\u2026Er is een lange weg te gaan\u2026 – lezen we – Mijn moeder was schoot, werd licht\u2026. en hadden we de liefde niet?\u201d<\/strong>

In de 6  hoofdstukken van deze bundel wordt vaak verwezen naar het openingsgedicht “Het land waar” het gedicht met de appelboom, de vermoorde vleesvarkens, het kind in een kast met het hoofd in de armen – naar het toen en het nu.

Naar het verleden in het heden-  is een allesoverheersend gegeven in de bundel: de herinnering aan haar stem – de moeder die \u2018vlekkeloos\u2019 in de weg stond van het kind – \u201cDat is wat de tijd doet.\u201d schrijft de dichter – \u201cblijven in wat voorbij gaat; dat is wat liefde doet, wachten in de aarde onder het kort gehouden gras om dan hevig te bloesemen in wat eerder was.\u201d<\/strong>
Het is een bundel gedichten over wat was en blijft, over wat was en toch  blijvend is. een adembenemende bundel.

Net als het laatste hoofdstuk van de bundel getiteld  IN DIT WOUD VOL PAPIER <\/strong>is het openingsgedicht als disclaimer gegeven: dat de lezer het weet – hier in deze bundel is wel een dichter aan het woord:
\u201cIk ben geen geliefd dichter. Ik draag geen luit in mijn hart, heb niets met het rood van de beuken. Ik zoek de taal van raamkozijnen, van kringen op het tafelblad, winterkou en wonden en daarin zoek ik jou en in jou de uitgestoken hand van het verminkte universum waarin jonge scheuten en het is teveel, (\u2026) . Dus rest mij het verbazen,\u2026\u201d<\/strong>
 
Een bundel met prachtgedichten tot en met \u2018 De laatste zin\u2019 – het slotgedicht van de bundel waarin de dichter uittreedt en filosofeert over de dag waarop de laatste zin in een mensenleven wordt uitgesproken: \u201ceindelijk sta je stil en hoor je, hoor je wat zich tenslotte uitspreekt. Zal iemand rennen om hem te vangen (\u2026)?\u201d<\/strong>

Met Margreet Schouwenaar zijn we als lezer  door de bundel een lange weg gegaan – op zoek naar een thuis en horen we in de verte ook nog even  Neeltje Maria Min: \u201cErgens ben ik thuis. Ergens ben ik een naam, zal iemand mij begroeten, mij noemen en ik zal weten dat ik dat ben.\u201d<\/strong>

We zijn een lange lange levensweg gegaan waarin het kind in je sterft en toch ook blijft, wij mensen ontmoeten die \u2018de vuilnisbakken van de wereld\u2019 zijn, \u2018waar niets samenvalt met het moment omdat het ogenblik te veel verleden draagt\u2019  \u2018en wat verging wordt bewaard in namen.\u2019<\/strong>

Margreet Schouwenaar schreef een levenswerk!<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\n
Dat ijsberen eieren eten<\/a><\/blockquote>